Fysiotherapeut Bert van der Lecq: Ik heb een prachtig vak, maar het wordt je godsonmogelijk gemaakt om prettig te werken

De fysiotherapeuten demonstreerden vandaag. In september 2016 verscheen

dit artikel in het Stadsblad Liwwadders

Bert van der Lecq: ‘Wij als specialisten hebben niks meer te vertellen’

‘De zorgverzekeraars hebben een ongelooflijke macht. Ze knijpen je helemaal
uit.’ Fysiotherapeut Bert van der Lecq heeft het helemaal gehad met de
papieren rompslomp die de verzekeraars van hem eisen. De term Elektronisch
Patiënten Dossier (EPD) spreekt hij nog net niet met een vies gezicht uit.
‘Wij worden geleid door het systeem. We hebben niks meer te vertellen.’ Van
der Lecq vindt dat hij beoordeeld moet worden op zijn kwaliteiten als
zorgverlener en niet op die als boekhouder.

Het gaat overigens niet alleen om de fysiotherapeuten die geconfronteerd
worden met, volgens Van der Lecq, soms bizarre elektronische invullijsten.
‘Docenten, verpleegkundigen, specialisten en huisartsen; iedereen heeft ermee te maken.
Ik ken vakbekwame professionals die afhaken en de lier aan de wilgen hangen.
Een apotheker heeft niks meer te vertellen over de medicijnen die hij
verstrekt.’

De temperatuur in het toch al warme kamertje van het Gezondheidsplein
Westeinde, waar Van der Lecq praktijk houdt, stijgt naar mate het gesprek
vordert. ‘Mijn moeder, ze is vijfennegentig en lijdt aan de ziekte van Alzheimer,
wordt verzorgd in kleinschalig wonen in Swettehiem. Ik kan inloggen op carenzorgt.nl,

waar ik elke dag kan lezen hoe het met mijn moeder gaat. Caren
stuurt mij iedere dag een appje.’ Van der Lecq toont zijn iPhone en zegt:
‘Kijk, mijn moeder is opgestaan. Ze heeft in de woonkamer gezeten. Ze
mopperde onder het eten. Alles goed en wel, maar wil ik dit weten? Nee! Ik
wil weten of ze is gevallen. Het zijn prima verpleegkundigen, maar ze zitten
voor negentig procent achter dat rotding.’

Van der Lecq wil hier maar mee zeggen dat, ondanks alle goede bedoelingen,
de allesoverheersende controle over diverse maatschappelijke terreinen
volstrekt onwerkbaar is. ‘Dit is Big Brother. Ik heb een prachtig vak, maar
het wordt je godsonmogelijk gemaakt om prettig te werken. Als hier een
nieuwe patiënt komt met een klacht, dan moet ik eerst veertig velden van een
computerprogramma invullen voordat ik aan de behandeling kan beginnen.
Vervolgens moet ik na veertig minuten die man naar huis sturen met de
boodschap om een nieuwe afspraak te maken. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Ik behandel vervolgens de patiënt en vul de gegevens later wel in.’ Van der Lecq vindt

het jammer dat de zorgverzekeraars zo veranderd zijn. ‘Vroeger had je menselijk contact, maar bij de huidige
organisatie, die inmiddels ook al onder de almachtige paraplu van Achmea is
ondergebracht, ontbreekt het gevoel. Het systeem is oppermachtig en
overheerst.’

‘Kom je bij het Medisch Centrum Leeuwarden en laat je daar het woord EPIC
vallen, dan zijn bloeddrukverhogende middelen overbodig. Medewerkers
beginnen spontaan te steigeren. Ik ken specialisten die afhaken. Een
thoraxchirurg vertelde mij dat hij een dagdeel per week bezig is gegevens in te
vullen. Zo’n specialist moet mensenlevens redden op de OK. Ook hier is het
systeem allesbepalend en gaan de invuloefeningen ten koste van de zorg. Daar
komt nog bij dat ieder ziekenhuis vrij is om zijn eigen computersysteem aan
te schaffen.’

Toch is het wat vreemd dat gestudeerde professionals deze op hol geslagen
controlemechanismen geen halt toe kunnen roepen. ‘Dat klopt, misschien snap
ik het ook wel niet. Ik heb mijn goede wil getoond door op een cursus te
gaan. Vier avonden heb ik mij tijdens een cursus in Groningen verdiept in
deze materie. Ik dacht: misschien doe ik iets fout. Onze beroepsgroep heb ik
in de benen geprobeerd te krijgen, maar toen puntje bij paaltje kwam, legden
ze zich neer bij het systeem.’

Laat de naam Edith Schippers vallen en het stoom komt van Van der Lecq uit
de oren. De VVD-minister van Volksgezondheid wordt bijkans bewierookt door
de verzekeraars. ‘Ze dragen haar op handen vanwege haar bezuinigingen. De
verzekeraars moeten een buffer hanteren van 4 miljard euro. Wat ze op de
bank hebben? 9 miljard! Het geld spat daar bij de plinten op. Schippers is
de slechtste minister die we gehad hebben. Ze haalde chronische reuma uit
het basispakket. Hoe haal je het in je hoofd? Als er iets chronisch is, dan
is het wel reuma. Dit betekent onzekerheid voor de patiënt, meer medicatie
en meer operaties. Onbegrijpelijk, en beleid dat geadviseerd werd door de
zorgverzekeraars. Je haalt ergens de kosten weg en die worden elders dubbel
weer opgevoerd. Ik zou zeggen: kijk eerst eens naar het effect als je zoiets
doet.’

Onder het mom van kwaliteitsverbetering en efficiency-verbetering voerde
Schippers haar plannen door. Van der Lecq: ‘Iemand die slecht werk levert,
valt wel door de mand. Dit is erger dan in de voormalige DDR. In Turkije
hangt het vlees op de markt gewoon buiten. Wie stopt die regelarij?’

Veel is volgens Bert van der Lecq te wijten aan een slecht georganiseerde
beroepsgroep, al lijkt de verjonging van het bestuur van het Koninklijk
Nederlands Genootschap van Fysiotherapeuten te zullen bijdragen aan een
krachtiger positie. ‘Je moet de politiek constant kietelen en blijven
lobbyen.’ Het vak is het waard om voor te strijden, zoveel wordt uit het
betoog van Van der Lecq wel duidelijk. ‘Fysiotherapie is een mooi vak, waarbij het van
belang is om vooral te luisteren naar de klacht van de patiënt. Het is een
sport om dan tot een oplossing van de klacht te komen. Eigenlijk zouden we
meer naar de oude Chinezen moeten kijken. Die werden afgerekend op het
aantal gezonde mensen. Zij werkten preventief aan de gezondheid van mensen.
Dat is geheel anders dan de repressieve methode die nu wordt toegepast.’