Sjouck de Vries: Zat ik zomaar boven op Willem Alexander

Foto: Simon van der Woude

(tekst: nieuwste nummer Stadsblad Liwwadders – 0p 177 plaatsen verkrijgbaar)

Sjouck de Vries: Ik leid een stoffig bestaan

Sjaals, hoedjes, sieraden en kleding; in de expositieruimte Ogenblik aan de Tweebaksmarkt neemt de collectie van Sjouck de Vries een stevige plek in. De Vries beschouwt zichzelf als overblijfsel van de hippiegeneratie. In de zeventiger jaren was ze betrokken bij de gezondheidswinkels Yin en Yang (Nieuwesteeg) en de Cirkel (Herenwaltje) in Leeuwarden.

‘Ik ben een beetje een prutser, een nifelaar. Maar wel een nifelaar van hoog niveau. Ik gooi nooit iets weg. Alles gebruik ik weer. Het is zero waste.’ Voor Sjouck de Vries is het heel gewoon om zorgvuldig met materialen om te gaan. Met haar overtuiging, die al bij haar geboorte te lijkt ingezet, hoeft ze geen gebruik te maken van subsidiepotten om de bewustwording rond het milieu waarin we leven aan te jagen. Sjouck jaagt zichzelf wel aan, en anders volgt ze het spoor van al dan niet illustere leidsmannen/vrouwen. Met haar man Dick Dijkstra bewoont ze de voormalige fietsenzaak van Regeling in de Azaleastraat. Het pand is omgebouwd tot atelier en volgestouwd met de meest uiteenlopende zaken en collecties. ‘Overal zijn dingen weggehaald. Dick is erg handig. Hij maakte ook veel spullen voor de winkel in de Tweebaksmarkt. Van kleurige schalen en vazen maakte hij prachtige lampen. Vooral decoratief, je kunt er geen boek bij lezen.’

Met haar voormalige echtgenoot trok ze na het avonturen in de Leeuwarder gezondheidswinkels naar Ierland. Ook daar stond het creatieve brein niet stil. ‘Ik bekwaamde mij in het weven. Dat heb ik jarenlang gedaan. In feite leid ik een stoffig bestaan. Ik nies me uit de naden.’ In Ierland pakte ze van alles aan om in haar onderhoud te voorzien. ‘Dick zegt wel eens: het is een soort leven zoals je in de tv-afleveringen van Ik Vertrek wel ziet.’ Ze beleefde er van alles tot en met koninklijke avonturen (zie kader).

Met haar maten en exposanten van Ogenblik (Gerda Elbrich, tassen; Nelleke Koot, papier; Hanneke Luit, foto’s; Hannie Damen, portretten; Lucy Schaaphol, schilderijen; Arno Valburg, meubels; Gerda Douma-Van der Werf, schilderijen; Joke Schepers, schilderijen) vult ze de kleurige expositieruimte. ‘Af en toe vergaderen we. We hebben nooit ruzie.’

‘Bij stoffenzaak Sikkes en bij de groothandel haal ik mijn stoffen. Daarna verf ik de materialen en maak ik er draagbare kleding van. Ik maak graag kledingstukken van zijde, gecombineerd met katoen of tricot met katoen. Ook verwerk ik veel wollen stoffen.’ De kledingstukken van Sjouck (haar naam is merknaam geworden) hangen aan een organische balk waarin de hand van man Dick terug te vinden is. In een vitrine staan bijzondere objecten tentoongesteld. ‘Ik ben gek op veren. We hebben thuis fazanten en kippen.’

Het merk Sjouck heeft een zekere reputatie verworven nadat delen uit de collectie aangekocht werden door het Textielmuseum in Tilburg. ‘Ze kopen af en toe een kledingstuk. Ook winkels in Arnhem en Nijmegen verkopen een deel van wat ik maak. Zakdoekjes met bedrukte teksten uit gedichten lopen ook erg goed.’

De hippieperiode koestert ze als een mooie ervaring en een bron van rijkdom waaruit elementen nu terugkeren en behangen worden met etiketten als duurzaamheid en circulaire economie. ‘Het is een bevestiging van wat wij toen deden. Iedereen was min of meer gelijk. Ik zie een mooie doorgaande lijn die kan bogen op een rijke historie.’

====================

‘Zat ik zomaar boven op Willem Alexander’

‘In de jaren zeventig zat ik met mijn eerste man in Ierland en werkte ik een tijdje in een zwembad in Sneem toen de Nederlandse koninklijke familie op bezoek kwam. Ze waren er allemaal en hadden besloten om een baantje te gaan zwemmen in mijn zwembad. Volgens mij waren ze van plan een landgoed in de buurt te kopen. Vrijwel iedere dag zaten de kinderen van Beatrix, ze was nog geen koningin, en Claus in mijn zwembad. Willem Alexander was echt zo’n opgeschoten puber. Hij deelde de lakens uit. Hij en zijn broertjes gooiden naar elkaar met frisbees. De bewaking bemoeide zich er niet mee, die lieten het handhaven van de orde aan mij over. Toen het uit de hand dreigde te lopen ben ik nog met volle kracht op Willem Alexander gaan zitten. Die moest ik tot de orde roepen. Het was een en al jeugdig enthousiasme, ik begreep dat wel. Jongens onder mekaar. Ja, zit je zomaar op de toekomstige koning.’

kleding