Waarom haten sommigen de postbode toch zo erg?

(tekst: blog van Keimp Pijpstra, bewoner Westeinde)

Deze week (9 november) heb ik folders rondgebracht voor het stekkerloze feestje aanstaande vrijdag en de daarbij behorende lampionnenoptocht ter ere van Sint Maarten. Dat was een flinke wandeling want Westeinde, een stipje op de kaart, is te voet toch wel een enorme wijk. Ben dan ook erg dankbaar voor de hulp van Siska Alkema en Tjeerd Heidstra.

Tijdens mijn ronde ben ik er achter gekomen dat sommige wijkbewoners echt een hekel aan de postbode lijken te hebben. Brievenbussen die nauwelijks open zijn te krijgen. Kleppen die door jarenlang gebruik zo scherp zijn geslepen als messen. Ingewikkelde constructies om de wind buiten te houden waardoor je alleen met woest geweld een hulpeloze folder naar binnen kunt krijgen…

En dan zijn er nog de aanwijzingen. ‘Duw de post goed naar binnen AUB.’ Een redelijk verzoek dat je met enkele korrels zout moet nemen. Anders kom je vast te zitten in de brievenbus en moet je aanbellen om met een knalrode kop om assistentie te vragen. ‘Sorry, ik ben van de Wijkvereniging Westeinde en ik zit vast in uw deur.’

Vertwijfeling

Heel veel mensen hebben een stikker op de deur die aangeeft wat ze wel en wat ze niet in de brievenbus willen krijgen. Lekker duidelijk zijn JA – JA en NEE – NEE. Een simpele taak als folders bezorgen wordt ingewikkeld als je de stikker NEE – JA tegenkomt. Nee, geen reclamefolders. Ja, wel huis aan huis bladen. Daar sta je dan met je foldertje voor het lichtjesfeest. Is het reclame? Nee want we verkopen niets, ja want we prijzen iets aan.

Tijdens mijn bezorgronde op de Rixtwei ben ik er maar even bij gaan zitten om de zaak aandachtig te overdenken. Ja, we prijzen iets aan, maar het kost mensen niets. Bovendien gaat het hier om kinderen die de afgelopen weken op scholen en in wijkcentra hebben geknutseld om mooie lampions te maken. En die verdienen de aandacht. NEE werd 50 % JA.

Wel wijkbladen. Dat staat op de stikker. Maar ja, een folder is geen wijkblad of huis-aan-huis blad. Het is alleen maar een blad. Met een voor en achterkant. Als je het uit een magazine zou scheuren hou je een blad over. Eén blad, gemaakt door de wijkvereniging, en die komt uit de wijk. Eén blad uit de wijk. Eén wijk blad.

Hoppa! in de brievenbus. De blaar op mijn linker teen verdwijnt als de folders in mijn handen.

Gevaar!

Ook heb ik ontdekt dat achter sommige deuren groot gevaar schuil gaat. Vingers die door de brievenbus naar binnen gaan zien er aan de binnenkant van die deur uit als lekkere worstjes. Een traktatie voor honden! En onweerstaanbaar voor speelse katten die denken de vangst van hun leven te doen.

Nee, het leven van een postbode (of wijkpost) gaat niet over rozen. Nu maar hopen dat er een flinke opkomst is aanstaande vrijdag. Anders loop ik deze week voor niets rond met handen vol schaafwonden, afdrukken van hondentanden en krassen van kattenklauwtjes.

postbode