Amaryllis en de baron van Münchhausen

Amaryllis: een lege huls

(van onze correspondent)

Vorige week berichtte Liwwadders over de coöperatie Amaryllis. Amaryllis is het instituut dat onderdak biedt aan de sociale wijkteams. Wethouder Ekhart had zich laten ontvallen dat de drie “leden” van deze coöperatie – WELLZO (voorheen Welzijn Centraal), Zienn en stichting Mienskipssoarch – hadden besloten er mee op te houden. De raadsfractie van Verenigd Links – altijd alert – stelde vragen. Wethouder Ekhart (PvdA) riep hier en daar dat er eigenlijk niks aan de hand was, en dat alles gewoon doorging.

Plotseling lag er bij de raadsleden ook een 20 pagina’s tellend stuk op de deurmat: “Evaluatie rechtsvorm Coöperatie Amaryllis”.

In vriendelijke bewoordingen wordt hierin verteld dat in het veld de indertijd opgerichte coöperatie de handen niet op elkaar heeft gekregen. De bedoeling was dat er – naast de oprichters WELLZO, Zienn en Mienskipssoarch, die daartoe waren aangespoord door de gemeente, en als zwaar gesubsidieerde instellingen moeilijk konden weigeren – allerlei instanties mee zouden gaan doen. Dat was gebaseerd op een zweverig idealisme, dat in Leeuwarden van het begin af aan over de wijkteams, en hun werk, is gelegd. Aanstichters van de zweverigheid waren gemeentelijke functionarissen en diverse welzijnswerkers. Onder dekking van de politiek.

Nu dus de kous op de kop. De raadsleden moeten hun tanden maar stuk bijten op de evaluatie. Op blz. 8 vernemen we in elk geval hoe in februari 2015 een tweetal bijeenkomsten voor potentiële samenwerkingspartners en leden is georganiseerd, waaronder wijkorganisaties. “Daaruit is gebleken dat er geen belangstelling bestaat voor een lidmaatschap van de coöperatie. ….. Gebleken is dat er onder andere vanuit marktpartijen en door de gemeente gefinancierde organisaties, minimale belangstelling is…. Nieuwe marktpartijen hebben zich niet gemeld.”

De uitleg is summier. In elk geval heeft het er toe geleid dat nu ook de drie oprichters/leden, deze pijp aan Maarten hebben gegeven.

Het werk van de wijkteams lijkt minder glorieus dan vaak – bijvoorbeeld door wethouders – afgeschilderd. “De sociaal werkers zien zich geconfronteerd met vaak gedetailleerde en soms niet samenhangende regelgeving.” Dat ligt aan landelijke regelgeving, maar ook “de gemeentelijke kaders zijn geschot en streng en nauw”. Er is sprake van allerlei verantwoordingsindicatoren en systeemaanpassingen. Die zijn “niet vlot en naar wens verlopen, waardoor het aantal betrouwbaar gemeten indicatoren over 2015 beperkt is”. “De beschikbare aantallen zijn vooral gericht op output, waardoor voor outcome nog geen goede resultaten beschikbaar zijn.”

Helaas verzandt de evaluatie in dit soort ambtelijke geheimtaal. Het zal tot doel hebben om de raadsleden in hun hok te houden.

Maar hoe nu verder? De baron van Münchhausen had het niet beter kunnen bedenken. Er is nu zowaar een stip op de horizon gezet. Die stip is voortzetting van de coöperatie met negen nieuwe leden. Er wilde toch niemand lid worden, zult u zeggen. Inderdaad, maar de wijkteams (negen in getal) bouwen we om tot verenigingen en die worden dan zelf maar lid. Voor buitenstaanders heel apart: gemeentelijk gesubsidieerde werkers organiseren zich per wijk als vereniging, en gaan dan de dienst uitmaken in de coöperatie. Als de coöperatie en het zweverige gedachtegoed maar blijven bestaan. En de directeur en de staf van Amaryllis natuurlijk. Met de zegen van Andries Ekhart.