Wat de een kan, kan de ander niet

Wat de een kan, kan de ander niet. Ik denk dat dit niet alleen geldt voor de bestuurders van de gemeente Leeuwarden, maar toch. Af en toe zie ik zaken voorbijkomen waarbij ik mij afvraag: hoe kan dit?

Hoe kan een particuliere stichting straten afsluiten en gebouwen plaatsen op hoofdfietsroutes? En waarom krijgt deze particuliere stichting subsidie van de provincie Friesland terwijl alom bekend is dat de stichtingskas al rijkelijk is gevuld?

Ik heb het hier over de bestuurders van het Sint Anthonygasthuis. Een oude stichting die door grondbezit een van de rijkste stichtingen, zo niet de rijkste is van Friesland. Deze stichting heeft het voor elkaar gekregen om zich een steeg en een deel van een straat toe te eigenen. Knap werk. Voor zover mij bekend lukte dit in de oude binnenstad slechts één keer eerder. In de jaren tachtig werd een deel van Achter de Grote Kerk verkocht aan het kerkbestuur van de Grote Kerk om hier een verbinding te maken tussen kerk en voormalig klooster.

Op het Schoenmakersperk is nu een woongebouw verschenen. Opdrachtgever is de Stichting Sint Anthonygasthuis. Onder dit gebouw is op deze bouwpostzegel een parkeergarage gebouwd. Het moet verhoudingsgewijs een peperdure garage zijn, maar, zoals gezegd, de stichting is rijk. Het bestuur van de stichting is ook brutaal. Niet alleen pikt men straten en stegen in, ook is nu een fietspad in beslag genomen. Het pad maakte onderdeel uit van de hoofdfietsroute, die voor een deel liep van de Pijlsteeg, over het Schoenmakersperk, langs de oever van de Prinsentuin. Ook dit tuindeel van die route is – ondanks protest van het PvdA-raadslid Richard Hoekstra – verdwenen.

En als klap op de vuurpijl heeft het stichtingsbestuur een graai gedaan in de subsidiepot van de provincie Friesland. Waarschijnlijk hebben we de futuristische zonnepanelen op het dak hieraan te danken.

Al met al een weinig fraaie gang van zaken.

Andries Veldman

Sint Anthonygasthuis