John liet weten dat hij een lekkere gehaktbal had gegeten in café De Bak

(tekst: Facebook)

Ik su fanemorchen even kieke bij de Dutch Health Hackathon in ‘e Blokhúspoort, mar ik was feulst te froech. Ut begon pas om half een, sei un friendeleche jongen bij ut improviseerde balietsje.

Dan maar even kieke bij de creatieven in de cellenvleugel fan ut deprimerende gebouw, de froechere gevangenis. Op de meeste cellen sat un groat slot. De creativelingen lagen noch op één oor. Ik wurd altied un bitsje droevech fan de knutselarij die ik in dit deprimerende gebouw antref. …Ut begint al met de standaard met omkrulde flyers bij de ingang, die staan der te lang. Dan kom je in een vleugel wêr je eigenlik froleck fan wudde mut. Ik liep deur de gang naar ut achterste deel. Un affiche lei op de grond.

In café Bak hew ik un bakje koffie dronken. Roelof Lousma was besech met sien programma Op en Ut. Dur waren meer technisy en artiesten dan besoekers. Ut deed my denken an café Wouters wer de Omrop oek un paar jaar un mediacafé fersorgde. Oek op saterdachmorgen. Ik siën kelner Jan noch su foor mij in ‘e weer met de theedoek om glazen te poetsen. Dat hadden se so afsproken om ut café-idee wat te benadrukken. Jan het dur lamme flerken an overhouden. Na un tiedsje was ut feest in Wouters weer foorbij. Oek hier kwamen weinig besoekers op de útsending af. Met ut mediacafé in De Bak sal ut wel deselfde kant op gaan. Twee Omrop-autootsjes tonnen foor de deur. John liet wete – ut stond op ut groate Twitterbord – dat hij gisteren un lekkere gehaktbal eten had in De Bak, met stamppot. So wudde je toch weer wat wizer.

Toen ik teruchliep naar hús spraken twee dames ut Utrecht mij an. Se stonnen foor ut oude Fries Museum an ‘e Turfmarkt. Er staat Fries Museum op dit pand, maar dat is toch verhuisd? Ja, hew ik se ferteld, we binne hier so ryk dat we na dizze nieuwbouw weer un ander gebouw delsetten hewwe. Efen verderop. Maar dat wisten se al.

De dames logeerden bij ut Anker, de baas was un bitsje norsig. Hij doet wel wat je vraagt – se wudden fanemorchen thee; gien al te skokkend fersoek – maar ut moest fan fer komme, begreep ik. Ik hew seit dat de baas sien best doët in oans stadsje. Fanavond salle se ete bij Spinoza: kaasfondu, ut bestaat noch. Ik hew se noch un mooi adresje an ‘e hand daan – café De Ossekop, un mooi en rustech café – met twee gratis consumpties. Half zes salle se sich der ferfoeche. Der sal die baas an ‘e Uniabuurt fanemiddach wel weer fan skrikke, fan die gratis consumpties.