Huub Mous: Wie schrijft de biografie van Laurens ten Cate?

(tekst: kunsthistoricus Huub Mous die in zijn artikel de vraag stelt: wie schrijft de biografie van Laurens ten Cate. Het antwoord – nieuws! – geeft Liwwadders.nl: de zoon van Johanneke Liemburg schrijft de biografie van Laurens ten Cate).

Als je de naam Laurens ten Cate intypt op Google, dan komt je al gauw op mijn site terecht. Eerder al heb ik beweerd dat het wonderlijk is dat er zo weinig over die man wordt geschreven. Als journalist was hij een toonaangevend figuur, niet alleen in het Friesland van de jaren zestig, maar ook landelijk. In 1963 volgde hij Fedde Schurer op als hoofdredacteur van de Friese Koerier, die in 1968 fuseerde met de Leeuwarder Courant. Op Wikipedia is onder meer het volgende over Laurens ten Cate te lezen:

Ten Cate was in 1966 betrokken geraakt bij Nieuw Links , maar toen deze groepering binnen de PvdA tijdens een congres op 15 maart 1969 de macht wilde overnemen maakte Ten Cate daar een eind aan in een woordenwisseling met Andre van der Louw Marcel van Dammerkte spottend op: �Ik hou van Holland, omdat sedert God dood is Laurens ten Cate is verschenen.� Zelf bleef Ten Cate nuchter onder alle hem voor zijn optreden toegezwaaide lof. Eind jaren zestig leerde hij Jan Blokker kennen die toen in Friesland een weekendhuisje had. In 1972 kreeg Ten Cate een ernstig verkeersongeluk. Hij ging in juli 1973 weer aan het werk, maar moest als gevolg van het ongeluk in 1978 zijn hoofdredacteurschap neerleggen. Ten Cate bleef nog wel commentator.

Hij kreeg echter steeds meer problemen met zijn geheugen, wat hij probeerde te ondervangen door een kaartsysteem, een soort papieren voorloper van hypertekst dat een groot deel van zijn werkkamer in Amsterdam in beslag nam. Met behulp hiervan schreef hij commentaren voor de Volkskrant Op 61-jarige leeftijd, Ten Cate woonde inmiddels in Joure, werd hij door een buurvrouw dood in de badkamer van zijn woning aangetroffen. De doodsoorzaak was waarschijnlijk een hartstilstand. Hij werd op 11 april 1984 gecremeerd. Ten Cate was 12 jaar gehuwd met Esther Gosschalk (1947-2007) en was een zwager van Job Goschalk. Zijn zoon Marius ten Cate overleed in 1980 op 29-jarige leeftijd te Rottevalle. Zijn dochter Ineke ten Cate is gehuwd met Rutger Hauer.

Gisteren werd ik gebeld door Dietje Maria ten Cate-Bos. Zij is de eerste echtgenote van Laurens tn Cate, de schoonmoeder dus van Rutger Hauer. Ik ken haar nog als beeldend kunstenares. Ze is inmiddels 88 jaar, in goede gezondheid en in het gelukkige bezit van een haarscherp geheugen. Ze had de �Laurens ten Cate� ingetypt op Google en was zo op mijn site terechtgekomen. Ze vertelde honderd uit over haar leven met die eigenaardige en kleurrijke man en verbaasde zich � net als ik � erover dat je zijn naam tegenwoordig nog zo weinig tegenkomt, zelfs in verhalen over de jaren zestig en zeventig.

Morgen is er een discussiebijeenkomst in het Historisch Centrum Leeuwarden over de Friese journalistiek in de jaren zestig. Ik ben benieuwd of dan de naam van Laurens ten Cate zal vallen. Ik vrees van niet, als ik de namen zie van de mensen die aan deze discussie deelnemen. Dit panel doet me sterk denken aan zo�n ouwelullen pop-bandje, dat nog altijd cover-versies zingt, back to the sixties: The Phantoms van de Friese journalistiek. Moet het dan soms van Rimmer Mulder komen? Nou nee, dat is zo�n type regent, waar Laurens ten Cate weinig van moest hebben. Johanneke Liemburg dan? Ook niet. Die schreef liever een biografie over de aartsconservatief Fedde Schurer.

Wie schrijft er eigenlijk ooit een biografie over Laurens ten Cate? Niet die gesettelde LC-kliek van tegenwoordig, die nu herinneringen ophaalt aan the sixties, alsof ze het allemaal zelf echt beleefd hebben. Ik 2004 heb ik in mijn artikel Verlos ons van de Leeuwarder Courant Laurens ten Cate als kritisch journalist nog als voorbeeld gesteld aan de LC-redactie. Rimmer Mulder was toen not amused, om het zachtjes uit te drukken. Ik weet niet of ik er morgen bij zal zijn daar in het HCL. Overdag heb ik een afspraak met mijn uitgever in Amsterdam. Het zwaarste moet het zwaarste moet het zwaarste wegen, zo leerde ik vroeger van de Jezu�eten. Daarom ga ik vandaag maar even op mijn eigen manier back to the sixties.

meer op http://www.huubmous.nl