Een stem op de PvdA, is een stem op Vlietstra, is een stem tegen Friesland

De perfide PvdA

Een stem op de PvdA, is een stem op Vlietstra, is een stem tegen Friesland

(door correspondent)

Waarvoor staat de PvdA? Een veelgehoord geluid in de huidige verkiezingscampagne. Begrijpelijk, gelet op de landelijke positionering van de partij. Als coalitiegenoot van de inhoudelijke tegenpool, de VVD, mede verantwoordelijk voor vergaande bezuinigingen. In de verkiezingen voorafgaand aan deze paarse coalitie benadrukte Samsom het belang van een stem op de PvdA. Dat zou de VVD buiten de regering moeten houden. Het tegendeel gebeurde.

De PvdA gaat daarbij verder dan bijvoorbeeld een Balkenende in eerdere kabinetten. Balkenende beloofde ons altijd : “Na het zuur komt het zoet”. Dat heeft de PvdA bijgesteld. Het zuur is nu het zoet zelf geworden.

Immers, met bezuinigingen krijgen de mensen de mogelijkheden om in hun kracht te worden gezet, zoals dat tegenwoordig heet. Er liggen ongekende kansen, zoals een PvdA-wethouder in Leeuwarden onlangs betoogde. Hij stond volledig achter de bezuinigingen van dit kabinet. Zoals hij eerder achter de te hoge uitgaven stond, en zoals hij straks, en in een verre toekomst altijd weer zal doen, wat de regering hem als lokaal bestuurder opdraagt. Als hij maar wethouder mag blijven. En de partij past de ideologie keer op keer aan deze kleine bestuurdersbelangen.

Gaandeweg lijkt in de top van de partij – en onder het lokale bestuurderskader – als hoogste doel te gelden, dat deze coalitie overeind blijft. De klassieke vervanging van het doel (een goed beleid) door het middel (een desastreus uitpakkende regering Rutte). Rutte verloren, rampspoed geboren. Wat er ook gebeurt, we gaan samen met Rutte door. We zijn samen onmisbaar. Hoe desastreus het resultaat bij de aanstaande verkiezingen ook zou uitvallen, dit kabinet moet blijven . Het stranden van de zorgwet van VVD-minister Schippers in de Eerste Kamer – door toedoen van 3 PvdA-senatoren – leidde tot vreemde capriolen. In volle ernst betoogde Samsom in de debatten, dat het landsbelang hier op het spel stond. Als het niet goedschiks zou gaan, dan maar kwaadschiks. Dat wil zeggen, dan ging het kabinet regeren via een Algemene Maatregel van Bestuur. Dat is ook ongeveer de methode waarmee verlichte dictaturen hun zin doordrijven. Je mocht binnen de partij een storm van protest verwachten tegen dit nieuwe denken van Samsom. Het bleef stil, veel te stil. Aantasting van de democratische spelregels – al is het voorlopig nog maar het dreigen er mee – wordt blijkbaar acceptabel gevonden. Jammer, want zelfs op een dergelijk essentieel punt raakt de partij zomaar het spoor bijster.

Binnen de partij smeult al langere tijd het ongenoegen. Dat wordt gesmoord met mobilisaties door de partijvoorzitter Spekman, die het linkse sentiment hoog mag houden, ter dekking van rechts beleid. De memorabele studie Van Waarde van de WBS (Wiardi Beckman Stichting), het wetenschappelijk bureau van de partij , is omgezet in een snorkerige “resolutie”, waar iedereen op bladzijde 1 al van in slaap valt. Het congres stemt er mee in, zonder te kunnen bevroeden waartoe het moet leiden. Op gezette tijden opereert Spekman zoals gezegd links. Destijds – bij zijn aantreden als voorzitter – was het ook al raak. Het dure kantoor aan de Amsterdamse grachtengordel ging hij verkopen. Hij wilde onder het volk – de volkswijk in – met zijn burelen. Het dure kantoor is nog steeds niet verkocht. Spekman is nog wel voorzitter.

Nu zitten we in de campagne onder andere met mevrouw Marleen Barth als lijsttrekker van de PvdA- kandidaten Eerste Kamer. Bij het genoemde zorgdebat ging ze volstrekt de mist in. Ze was totaal niet opgewassen tegen de dissidenten rond Duivestein, die toonden over karakter te beschikken. De ervaren Koole werd daarnaast als kandidaat uitgerangeerd. Barth schrijft nu de leden weer vrome brieven, zoals afgelopen zondag. Als we haar mogen geloven zetten vooral D66 en CDA de PvdA onder druk om straks nog meer bezuinigingen door te voeren. Dat zal de PvdA tegenhouden. Jawel, de partij die in het kabinet tot dusverre de slippen van de VVD heeft gedragen, en dat – zie Samsom – als groot doel overeind houdt.

Een partij in totale verwarring, met een partijtop, die soms rijp lijkt voor tijdelijke opname in een kliniek. De verwrongen gelaatstrekken van Samsom op het partijcongres, waar hij aankondigde “Man, wat heb ik een zin in de campagne”, lieten niets te raden over.

Op de PvdA- kandidatenlijst voor de Eerste Kamer vinden we ook mevrouw Vlietstra. Bekend is al, dat de nog te kiezen Friese PvdA-statenleden straks op deze kandidaat gaan stemmen. Terwijl mevrouw Vlietstra de provincie Friesland het liefst wil opheffen, en doen opgaan in een wazig noordelijk landsdeel. De Friese PvdA heeft keer op keer – het laatst in de richting van de ook zo grootschalig denkende PvdA- minister Plasterk, die dergelijke klusjes nog steeds denkt eventjes te gaan klaren – uitgesproken, de provincie als bestuurlijke eenheid te willen behouden. Het is nogal perfide om dan straks op kandidaat Vlietstra te gaan stemmen.

De kiezers die Friesland overeind willen houden, doen er daarom goed aan niet op de PvdA te stemmen. Want indirect stemmen ze dan op een lid van de Eerste Kamer, dat geen boodschap meer heeft aan Friesland. Het landsdeel dat Vlietstra voor ogen staat, zal bestuurd worden vanuit de stad Groningen. Net als bij justitie zullen stapsgewijs de kantoren en medewerkers domicilie moeten kiezen in het pronkjuwail. Henk Deinum, pas op, want dan loopt de Tweebaksmarkt ook nog leeg. Niet op de PvdA stemmen dus, Henk , deze keer, bij deze verkiezing. In het belang van de stad.