Wanneer komen de buurthuizen nu eens in de ‘flow’?

(tekst: ingezonden)

Buurthuis en stadhuis

Op 2 maart vindt het politiek debat plaats over het nieuwe wijken- en dorpenbeleid. Het is al bekend dat Fryslân goed scoort qua vrijwilligers maar minder bekend is dat dit voor een groot deel ook te danken is aan de bestaande oude netwerken uit wijk- en dorpsverenigingen.

Haast tegen de stroom in houden die soms stand. Op dit moment is er voor de wijkverenigingen zo’n tegenstroom, en die blijkt nog niet op te willen houden.

Rond het jaar 2000 zijn de wijkpanels door de gemeente ingesteld, vanuit de toen nogal in de mode zijnde gedachte over deelraden. De dorpsbelangen hebben in die discussie met verve hun positie verdedigd en wisten hun overzichtelijke organisatievorm te behouden. In de stad werden echter naast de wijkverenigingen met hun buurthuizen de wijkpanels gezet, platforms met een eigen budget.
Na 15 jaar verdient die constructie een evaluatie, zeker met het oog op het komende debat. Deze evaluatie is er echter niet, ondanks de motie uit 2012(!) waarin praktisch alle raadsleden aan B&W vragen een onderzoek te doen. Wanneer zullen we nu eindelijk eens die toetsing op draagvlak, gebruik van geld, democratisch gehalte, en eigen inzet krijgen?

Uit eigen waarneming willen we stellen dat het wijkpanel een achterhaalde vorm is, die leidt tot overbelasting van het al schaarse bestuurlijke vrijwilligerskader (men moet immers in twee vergaderlagen in de wijk gaan zitten), die ondemocratisch is en, als het tegenzit, leidt tot verdeeldheid in de wijk.
Waarom is een wijkpanel ondemocratisch? Wel, de deelnemers aan het panel worden niet gekozen, het zittende groepje bepaalt wie er bij kan. En op de verantwoording naar de wijk wordt men niet aangesproken – terwijl er toch behoorlijke sommen geld worden uitgegeven. Dit kon allemaal nog niet zoveel kwaad, iedereen is immers meestal goedwillend, als niet vanuit de gemeente het wijkpanel vaak wordt ingezet als verlengstuk .
Ter illustratie: bewoners die kwesties hebben over de wijk worden verwezen naar de panels. Dit houdt in dat je bij je eigen buurtbewoners een zaak moet bepleiten die eigenlijk op het terrein van de raad thuis hoort, want het zijn vaak kwesties die met ruimtelijke plannen van doen hebben, zoals fietspaden, voetbalkooien, of veiligheid en handhaving. Wij kennen er diverse voorbeelden van hoe dit tot ongenoegen en onderlinge strijd leidt. Nog afgezien van de verwarring die ontstaat over op wiens bordje het nu eigenlijk ligt.

Op dit moment zetten de wijkpanels zichzelf daarnaast nog in hoog tempo om in stichtingen, bij uitstek een niet-transparante organisatievorm. Toch blijft de gemeente de wijkpanels in haar stukken benoemen tot officiële gesprekspartner voor de wijken. Terwijl er een enorm verschil is in vrijwilligersaantallen tussen wijkpanels, een platform van zo’n 10 personen, en wijkverenigingen: sommige hebben meer dan 100 vrijwilligers.

Met de buurthuizen in Leeuwarden heeft de gemeente goud in handen, zij zijn de haarvaten in de samenleving. Hier kan veel meer gebruik van worden gemaakt. Ze zouden dan ook een keer in de “flow” meegenomen moeten worden in plaats van de vrijwilligers af te matten met tegen de stroom in roeien. Er zijn tenslotte in deze tijd veel belangrijkere zaken om je mee bezig te houden dan bestuurlijke rompslomp.
Samenwerkende BewonersOrganisaties (SBO)

Sietske Inberg, voorzitter