Er zijn weinig journalisten in de Tweebakskelder

Kansen en Ideeën leven in de stad

Pers, passie en betontegels

Niek Donker – Hart van Leeuwarden
Ik verschijn dinsdag goed gemutst in ‘t Provinciehuis voor de jaarlijkse bijeenkomst van Gedeputeerde Staten met de Friese pers. Een primeur, want mijn eerste keer. Het motto is innovatie. Wat een belevenis.

Hoofdschuddend luister ik naar de provinciale inleider die ons – drie handen vol journalisten en bijna evenveel Gedeputeerden met kielzogambtenaren- in het Fries welkom heet; ik verwijs gemaks- en kortheidshalve naar mijn Jannewietske- blog over ‘t bezigen van Friese taal.

Gemiste kans

Er zijn verdomd weinig journalisten in de Tweebakskelder. Ik kan het ze niet verwijten, want ze zijn niet uitgenodigd. Ja, de bekende inner circle en mensen die al een keer een subsidietraject doorlopen hebben, die zijn er, maar verder? Gemiste kans, want juist al die andere journalisten of hoe zij zich ook willen noemen, juist die bloggers, brood en stukkieschrijvers, Facebookpluggers, publicisten en digi/techno-ct’ers hadden er moeten zijn voor levendige gesprekken, onverwachte en goede ideeën, dito verbindingen en ‘n kansrijke invulling van de al dan niet zorgelijke toekomst van ‘de pers’.

Passie

Bier & bitterballen zijn er niet vandaag en dat is prima, want zo is de tijd. Maatschappelijk verantwoord organiseren. Eenmaal galmt ‘t woord passie door de zaal, maar ‘t detoneert keihard in de emotieloze witte ruimte en glijdt geruisloos onder tafel. Ik hoor een paar-bestuuder-en/of-voorlichter- geworden-ex-journalisten memoreren dat zo’n goed gevulde redactiezaal ‘vroeger’ prachtig mooi was. Ja, de eerste optredens van de Beatles ook.

Traditie

De uitgenodigde directeur van ‘t Stimuleringsfonds voor de Pers mag onverwacht een korter verhaal houden dan hij zich had bedacht en ik op prijs gesteld had, want hij vertelt over plannen voor op te zetten Regionale Media Centra;  de Commissaris rept met weglating van ‘n digidoorspekte visie wel van de rijke Friese perstraditie die volgens mij juist ter ziele is sinds de overname van Friesch Dagblad door NDC mediagroep.

Verandering

Verandering is core- business geworden: voor ieder bedrijf en ieder mens, voor u en mij. Voor goede journalistieke producten lijkt het een lastige tijd; journalisten hebben net als veel andere ambachtsmensen een zware kluif aan ‘t overleven. De veelal zeer fatsoenlijk betaalde incrowd – van ooit inhoudelijke prachtproducten als LC en/ of zwaar gesubsidieerde uitzendstations als Omrop Fryslan- heeft zelden een natuurlijke sterke drang tot verandering, tenzij keuvelen met hun ambtelijk spiegelbeeld daar ook onder valt.

De vraag is hoelang dat gebrek aan Sturm und Drang nog houdbaar is, en, of ze maken wat ze zouden moeten doen: gewoon keihard naar behoefte de beste journalistieke producten vervaardigen voor u, lezer- kijker- luisteraar. En verder moeten ze gewoon journalist zijn om overheid en macht te controleren en de wereld om u heen kritisch te duiden. Geen fratsen, geen franje.

Behoefte

Een opnieuw soepel draaiend pluriform onafhankelijk mediaperswiel moeten wij, journalisten, zelf en vooral snel uitvinden. Een overheid als de provincie Fryslan doet en kan dat niet, want ze heeft een ander belang; wel kan ze een nieuw product- of projectfonds starten naast het huidige Mediafonds en naast het kersverse plan voor een goed bedacht pr-platform om zichzelf te verkopen. Journalistieke innovatie is iets anders, bedenk ik met een jus d’orange aan de lippen.

Basis

‘t Veelal versleten colbert van de tot vergaderaar geworden metierbeoefenaar moet uit, de frisse en duurzaam geweven stofjas aan. Ga uzelf opnieuw uitvinden, kom uit uw hok. De straatbezem moet door ‘t medialandschap met haar traag reagerende instituties; dat betekent heroverwegen en herschikken van mensen & middelen, peilen bij publiek waar behoefte aan is – en soms gewoon terug naar de basis.

Zelfstandig ambacht

Opleiden van talent, kennis bundelen en delen, onderzoek stimuleren en niet te vergeten fondsen werven. Ooit bestond onze maatschappij uit heel veel zelfstandige baasjes die hun vak verstonden of er in konden groeien zonder vast te roesten. Vakmanschap & innovatie verzekerd, anders overleefde je niet. Tijd dus weer voor meer zelfstandigheid, ambacht en tomeloze passie van kleine baasjes die samen en alleen mooie en betaalbare producten maken voor u, deconsumerende lezer- kijker- luisteraar.  Online en offline, op een scherm, digitaal of op papier en voor mijn part op een betontegel.

http://hartvanleeuwarden.wordpress.com/2014/06/06/pers-passie-en-betontegels/