Wethouder Diks: We kijken met plezier terug op project Marten Winters

(tekst: ingezonden brief)

Ingezonden brief in verband met de evaluatie van de �stadsperformer�

Na enkele jaren stadsdichters te hebben aangesteld (Arjan Hut, Derwint Christmas) heeft de gemeente Leeuwarden in 2009 gekozen voor een bredere invulling van dit kunstenaarschap door te werven voor een �stadsperformer�. De ervaringen die het bestuur en de stad daarmee hebben opgedaan en de toekomstige invulling zijn afgelopen dinsdag in een evaluatie in het college van B. en W. besproken.

Daarover is in de media bericht op een manier die naar onze mening op geen enkele manier recht doet aan de uitstekende prestatie van stadskunstenaar Marten Winters. Hij heeft in de periode 2009-2011 met zijn project �Het Schip De Lading� bijgedragen aan de bekendheid van Leeuwarden tot ver over de landsgrenzen. Marten Winters heeft, toen hij was aangesteld als nieuwe Stadsperformer, de stad en zijn bewoners meegenomen op een spannende reis.

In plaats van vier performances heeft hij aan het college een plan voorgelegd voor een tweejarig beeldende kunstproject: een schip van papier mach� dat volgeladen zou worden met verhalen. Aan dit ambitieuze plan heeft het college graag zijn medewerking verleend. De stadsperformer krijgt altijd een gage van � 5.000,- per jaar gedurende twee jaar. Om zijn project uit te voeren heeft de stadsperformer ook een beroep gedaan op reguliere gemeentelijke subsidieregelingen, welke deels zijn gehonoreerd. Het project was nadrukkelijk bedoeld als een community art project en daarom heeft de gemeente bij de subsidieaanvraag voor het tweede jaar nadere voorwaarden gesteld. De stadsperformer moest meer financi�le samenwerking met en ondersteuning in de Leeuwarder samenleving of bij andere fondsen zoeken.

Dat is succesvol gebleken, getuige het grote aantal belangstellenden en vrijwilligers dat spontaan bereid is gebleken deze artistieke droom mede te verwezenlijken. Winters heeft door zijn aanpak kunst en cultuur op een bijzondere manier dicht bij mensen gebracht . Het college heeft daar bewondering voor en stelt met nadruk dat �Het Schip de Lading� een prachtig project is waar wij met plezier op terugkijken.

De evaluatie ging helemaal niet over het verloop van het beeldende kunstproject van Marten Winters of over het functioneren van de kunstenaar die het heeft uitgevoerd. In de terugblik was juist de vraag aan de orde of het college in de toekomst weer voor een stadsperformer kiest. Dus breed werft en de keuze voor de nadere invulling van het stadskunstenaarschap -zoals gebruikelijk- aan een onafhankelijke adviescommissie laat.

Dat gaan we inderdaad doen. Het college verwacht straks weer een creatief en talentvol persoon aan te stellen, die in de voetsporen treedt van Hut, Christmas en Winters. Wel is helder dat in de huidige tijd de gemeente een beperkt budget heeft. Daardoor maken wij wederom de keuze om iemand aan te stellen voor een bedrag van � 5.000,- per jaar op basis van vier performances. Al staat het de nieuwe stadsperformer natuurlijk vrij om met externe middelen grotere performances te organiseren� Ik kijk er naar uit om u in september een nieuwe stadsperformer te kunnen presenteren.

Namens het college van B&W,
Isabelle Diks, wethouder Cultuur

++
(eerder gepubliceerd op deze site)

Leeuwarder ambtenarij schrikt van stadsperformer Marten Winters

Marten Winters als �PAARD VAN TROJE�

(Van een correspondent)

Ambtenaren Leeuwarden zeer ontevreden over stadsperformer

Marten Winters was twee jaar stadsperformer. Hij was geen kleine denker, maar een man met verbeelding. Een beperkt aantal optredens per jaar: niets voor hem. Hij koos voor �Het schip de lading�. Een mooi project, een aandachttrekkend project (ook landelijke bekendheid), maar voor de Leeuwarder ambtenaren blijkt nu ook een schrikwekkend project.

Zij schrijven in een toelichting aan b. en w.:

– �Met het aanstellen van een beeldend kunstenaar die aangeeft gedurende de inhuurperiode een monumentaal kunstwerk te willen realiseren haalt de gemeente een paard van Troje binnen: eenmaal binnen valt niet meer te ontkomen aan de consequenties dat de gemeente meebetaalt aan het kunstwerk (een veelvoud kwijt is van de oorspronkelijk geraamde 5000 euro per jaar).�

In de praktijk ging het kunstwerk � 80.000 kosten. De gemeente moest daarvoor diverse eigen fondsen inschakelen om dit bedrag bij elkaar te scharrelen. De toonzetting van de ambtelijke notitie verraadt de afkeer waarmee dat is gebeurd.

Camel nose

Voor het vervolg schrijven de ambtenaren:

– geen herhaling van het �camel nose-effect�. �Camel noses� � zo legt men ons even uit � �verwijzen naar op het eerste gezicht kleine feiten die onderschatte grote gevolgen hebben. (Met de spiering van 5000 euro per jaar zat de gemeente uiteindelijk vast aan een walvis van 80.000 euro.�

In het hele verhaal geen enkel woord van dank aan de stadsperformer, voor wat hij hoe dan ook heeft gepresteerd.

De ambtenaren drukken alle fantasie en creativiteit voor de komende periode nu meteen de kop in.

De �subsidies kleine producties cultuur� heeft een eigen scorelijst. Incidentele aanvragen worden voorzien van een puntentelling. Een van de onderdelen van de score is: gericht op een bepaalde kunstdiscipline. De invulling daarvan wordt door het college bepaald. � ook bij de selectie van de nieuwe stadsperformer zullen deze disciplines voorrang krijgen op de andere.�

En al die ambtelijke en bestuurlijke heisa voor projectjes van � 5.000. Waarin een kleine stad klein kan zijn.

Waar blijf je, Gerben Hoogterp, met je verbeelding aan de macht? In Europa zullen ze nog lachen om een CH met dergelijke regeltjes.

Datum: Dinsdag, 17 April 2012