Het is een mengeling van pillowtalk, chantage en minachting voor het klootjesvolk

(tekst: kunsthistoricus Huub Mous op zijn weblog http://www.huubmous.nl )

Huub Mous23 februari 2012 op 15:59

We gaan nog rare weken tegemoet.

Gemeenteraadsleden laten hun spierballen alvast rollen. Statenleden drukken zich drie keer per dag alvast tien keer op. Ze zullen deze twee arrogante rooie rakkers straks wel eens een lesje leren. Maar pas op! Straks verdampt die verontwaardiging van Raads- en Statenleden als sneeuw in de lentezon. Deze krokusjes vormen de voorbode van het verraad, en Ferd en Jannewietske weten dat. Ze hebben hun Bingo al op zak. Ze doen me denken aan het College van B&W dat zich destijds champagne drinkend liet fotograferen nadat de Bullepolder mocht worden volgebouwd. Het protesterende schorriemorrie hadden ze eens even een lesje geleerd, en dat doen Ferd en Jannewietske nu ook. Ze zijn net iets te gretig voor de camera, ze glunderen iets te openlijk. Het zijn immers slechte acteurs.

Hun triomfalisme heeft iets obsceens. Het zegt zoiets als: �Jullie kunnen allemaal hoog en laag springen in de Raad en in de Staten, maar uiteindelijk draaien jullie toch weer bij, als het puntje bij paaltje komt. Al gooien we die acht ton voor jullie neus in de gracht, dan noch zullen jullie uiteindelijk voor ons door de knie�n gaan. Jullie zijn niet alleen te schijterig om onze reputaties te weerstaan, maar zullen uiteindelijk toch bezwijken voor de provinciale stroom van miljoenen waarmee wij uiteindelijk iedereen de mond zullen snoeren.�

De Haniasteeg moet op de schop, en Crone kan het geld niet missen waarmee hij achter de schermen is omgekocht. Het is een mengeling van pillowtalk, chantage en minachting voor het klootjesvolk. Deze twee gaan door, want ze hebben schijt aan alles. Ze hebben zelfs schijt aan cultuur. En zo sleept deze tragikomedie zich voort. Het wordt een splijtzwam die diepe sporen zal gaan nalaten in de �Fryske mienskip�, maar ook dat zal deze twee worst wezen. Dit is de arrogantie van de macht, waarmee de PvdA naar de kloten gaat. Ach wat, wij planten bloemetjes. Wij nemen elkaar niet de maat. Wij zijn de maat der dingen.

Ik krijg een diep gevoel van plaatsvervangende schaamte.