Sluiting stationsrestauratie: wer binne dy raadsleden as je se nodech hewwe?

‘A-sociaal. Dit wurdt un kaal stasjon. Ouwe meensen frage �ns wer se heen mutte.’ Dirk Kooitje (65) laat er geen misverstand over bestaan: de sluiting van de Leeuwarder stationsrestauratie vindt hij bijna misdadig. Jouke, Gerard, Mary, Mariska en Gemmy sloten even na elf uur vanmorgen de deur. De medewerkers van uitbater Servex gaan een ongewisse toekomst tegemoet.

‘Wer binne die raadsleden nou as je se nodech hewwe?’ Kees Dijkstra (63, voormalig horecaportier) valt hem bij: ‘De knapen die in Den Haag zitten bedenken deze plannen. Vier keer in de week zitten wij hier; de hele bouwvakvakantie hebben we hier doorgebracht. Het is prachtig om iedere keer andere mensen te zien. Ze vragen ons de weg naar het Princessehof en dan zeggen we hoe ze moeten lopen.’

Kooitje (voormalig werknemer verffabriek Zandleven): ‘Vroeger zaten we in de Vrouwenpoort en daarna in het Wapen van Leeuwarden. Toen daar in die zaken het eerste biljart de deur uit ging – in iedere zaak stonden er twee – wisten we het al: nog even en wij moeten ook de deur uit. Zo is het ook gegaan.’

Dijkstra: ‘Dan kwam Tjeerd van der Meer van de Vrouwenpoort met een koekenpan bij je aan tafel en schoof nog wat extra aardappelen op je bord. Weigeren was er niet bij. Dat was prachtig.’

Kooitje: ‘Zijn vrouw Sylke kwam met een heel konijn aansjouwen toen ik had verteld dat ik dat wel lekker vond.’

Dijkstra: ‘Je kreeg eieren met pasen en een banketstaaf met de kerst. De fietsen kon je in de slijterij parkeren. Het was familie.’

Kooitje: ‘Van der Meer bracht je naar huis wanneer je te diep in het glaasje had gekeken.’

Het is niet meer.

Dijkstra: ‘Ik snap dit niet. Nou krijgen we een AH-to-go. Albert Heijn let op de kleintjes, nou daar horen wij niet bij. Waar we nu naar toe moeten? Morgen gaan we het even proberen bij caf� Wouters, anders zou ik het niet weten. In andere caf�s zie je altijd dezelfde koppen. Dat is nou zo leuk aan de stationsrestauratie, daar is iedere keer weer ander volk.’

Kooitje: ‘Ik snap niet dat die kerels in de raad hiervoor een vergunning hebben afgegeven om dit voor ons te verpesten. De si�st nyt ��n fan ‘e raad.’

Dijkstra: ‘Kok Jos Stuurhaan hadden ze al naar Zwolle gedeporteerd. Die baalde als een stekker. Moest weekenddiensten draaien. Kon hij niet meer met zijn bootje varen.’

Kooitje: ‘Ook dat eten veranderde. Vond Stuurhaan vreselijk. Ik heb negen maanden in het ziekenhuis gelegen, suiker. Been afgezet. Daar kreeg ik brocolli en dat smaakte precies hetzelfde als wutteltjes. Alleen de kleur was anders. Hou op!’

‘Dit is toch de poort van Leeuwarden? Sitte we met un kaal perron. ’s Zondagmorgen om half tien was dit de enige plek waar je in Leeuwarden koffie kon krijgen.’

Dijkstra: ‘Gisteren was het bier al op. Hebben we blikjes uit de automaat moeten halen. Vorige maand stond hier al een betonauto voor de deur, die wilde de kelder al volstorten. Een hoofdstation zonder restauratie. Wer binnen dy raadsleden as je se nodech hewwe. Dit is vreselijk. Straks gane we met ut buske naar h�s, ik naar de Schoppershofstraat en hij naar Swettehiem. Morgen maar kieke wer we naar toe mutte.’

Dijkstra: ‘Liwwadders krij ik nou in de bus. Dat hest go�d regeld. Ik hew nou al een jaar gien H�s-an-H�s had, op de nummers 2 tot 26 en 1 tot 9 komt ie al un jaar niet meer. Kest dat oek even regele?’