De therapeutische elite en uw krimpende leven

door Ben Stegeman

De therapeutische elite en uw krimpende leven

Er was een tijd dat politiek over vooruitgang ging. Politici stonden op het podium met plannen om uw leven beter, rijker of comfortabeler te maken. Tegenwoordig is die optimistische verkiezingsbelofte vervangen door een psychologische sessie. Onze bestuurders zijn geen bouwers meer; het zijn therapeuten geworden die ons zachtzinnig moeten begeleiden bij het proces van nationale verslechtering.

Kijk naar Rob Jetten, die die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk samenvatte: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Het is de modernste vorm van politiek management: de afbraak van welvaart verkopen als een verheven beschavingsproject.

En die lijst van “sommige dingen” is inmiddels indrukwekkend lang. U moet leren leven zonder betaalbare woning, zonder goedkope energie, zonder fatsoenlijke zorg en zonder veilige grenzen. Alles wat tot voor kort gold als de absolute basis van een functionerende samenleving, is door de beleidselite omgedoopt tot een onbetaalbare luxe. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? Een achterhaald concept. Sociale samenhang? Ach, dat is gewoon een dynamisch proces.

De moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast.

Het recept voor de burger is even simpel als schraal: minder vlees, minder auto, minder reizen en vooral minder bezit. Maar heeft u in deze hele catalogus van schaarste ooit de overheid horen preken over mínder overheid? Welnee. Terwijl uw levensstandaard langzaam wordt uitgekleed, blijft één sector opvallend buiten schot: de industrie van de morele vooruitgang.

De klimaattoppen, de miljardensubsidies voor activistische hobbyprojecten, de consultancycontracten en de netwerkdiners over inclusieve transities blijven allemaal vrolijk intact. Daar, in die volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows en klimaattafels, gelden de wetten van de krimp namelijk niet. Daar drinkt men champagne met gelijkgestemden en praat men over de noodzaak dat de gewone burger vooral minder moet consumeren. Ieder falen van beleid wordt er simpelweg hernoemd tot een transitie, waarna er weer een nieuw adviesbureau kan worden ingehuurd.

Daar wringt de schoen, en daar groeit de woede. Nederlanders zijn niet te beroerd om te veranderen. Waar ze wel klaar mee zijn, is de stuitende hypocrisie van een elite die offers predikt voor de gewone man, terwijl ze zelf opvallend comfortabel buiten de schotlijnen blijft.

Het is een vreemd soort solidariteit: ú levert in voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen, en u mag naderhand dankbaar applaudisseren voor de achteruitgang. De politiek is geen therapeut die ons helpt te genezen; het is een curator die de faillissementsboedel van onze welvaart staat weg te geven en eist dat we er blij mee zijn.