Voor apotheekbezoek moest je de tijd nemen, want er werd veel achter de schermen gerommeld

Heropvoering Nieuwestad

Door André Keikes

De tijd staat niet stil en wat geweest is komt nooit meer terug. Het kan gewoon niet, dat is bekend, maar soms zou je best eens willen ingrijpen. Niet een beetje, maar tot in detail.

Met heel veel geld en energie zou het moeten kunnen om de Nieuwestad en de belangrijke winkelstraten daar omheen helemaal terug te bouwen naar het beeld van de late jaren vijftig, vroege jaren zestig. Dat zal nog niet meevallen. Zo heb je de Achmeatoren en het nieuwe Provinsjehûs, die overal bovenuit steken, maar daar gooien we dan wel een doek overheen. De rest moet te doen zijn.

Via crowdfunding, want we leven nu immers wel in de eenentwintigste eeuw, gaan we de benodigde miljoenen binnenslepen, want subsidie zullen we er wel niet voor krijgen. En dan kan het beginnen, het zoeken van de architecten, de bouwvakkers en de acteurs, want alles moet kloppen. In Ivoorkust hebben ze het Vaticaan nagebouwd, in Japan stukken van Amsterdam, dus geen gemor dat dit onmogelijk is. En daarna gaan we met elkaar lekker jaren zestigje spelen.

Foto: A. Keikes

Liever niet

Naar sommige adressen ging je liever niet, zeker niet als jong kind. De poelier, daar hadden we het al over. De apotheek, zo’n medisch ruikende plek, was even ongeliefd. Natuurlijk kwam je er ook alleen als je moeder een recept moest afgeven om later de medicijnen op te halen. Apotheek Cath aan de Nieuwestad naast V&D, waar later Manfield schoenen kwam en nu Specsavers zit, was een prachtige, ouderwetse apotheek, met aan de gevel de geheimzinnige woorden ‘In de apotheek’. Binnen had je wanden vol houten laatjes, apothekerspotten, houten toonbanken en apothekersassistentes in de ook hier zo indrukwekkend gevonden witte jassen. Van buiten kon je weinig zien. Achter de winkeldeur zag je vooral duisternis. Links was een gesloten houten etalagebak met een handvol vergeelde reclamekartons van moedig lachende mensen, die geloof hechtten aan een vermoedelijk bitter smakend drankje of pilletje, rechts begon een houten paneel pal achter het vensterglas. Op het paneel stonden wat standers met folders van vermoedelijk vergelijkbare dappere zieken, die heil verwachtten van de dokter en zijn kordate zusters in de apotheek.

Voor apotheekbezoek moest je de tijd nemen, want er werd veel achter de schermen gerommeld, wat het halen van een geneesmiddel nog spannender maakte. Dames, vooral dames, stonden er soms onderling te fluisteren. Ongevraagd werden enge ziektes aan de orde gesteld. Buiten was de Nieuwestad met zijn kleur en fleur, binnen stond jij als kleine man in de ernst van de medische wereld. Omgeven door gefronste patiënten of hun al even zorgelijke familieleden. Donker geklede mensen, van wie je hoopte dat ze je niet zouden besmetten.

Slechts één onderdeel van de apotheek had iets vermakelijks, dat was de weegschaal die bij binnenkomst links stond. Daar konden dames, vooral dames, zich laten wegen. Maar omdat een licht gewicht altijd de wens is, trokken de klanten in kwestie zo veel mogelijk kledingstukken uit. Dat hielp. Schoenen en jas in ieder geval, soms meer of veel meer. Tot hilariteit en ook verontwaardiging van de andere dames. Dan verlangde je als kleine jongen nog intenser naar de Nieuwestad buiten, waar de mensen tenminste gewoon deden.

Natuurlijk ook minder fijn was het bezoek aan tandarts M. C. Breuning, aan de andere kant van de Nieuwestad, op nummer 45 a, naast de brandweerkazerne. Aardige man, fanatiek zeiler ook, maar natuurlijk wel een tandarts. Nog steeds zit er een vakgenoot in dat fraaie pand, nu heet hij De Haan, maar voor een kind maakt dat niet uit. Al krijgen De Haan en zijn team een 9,5 als waardering op internet. Dus misschien was alle vrees wel voor niets.

Het pand maakte altijd deel uit van de beleving. De monumentale gang met versiersels, die je betreedt via een wat souterrain-aandoende ingang, de kleine wachtruimte beneden, de al even monumentale trap en de als immens ervaren spreekkamer met fraai uitzicht op de brede, groene tuin. Mooi, zo midden in het centrum. Waarna je je opeens weer met een schok realiseerde dat je bij de tandarts was.