Seks en ontrouw, vraag ik, werd dat getolereerd door mijnheer pastoor op het dorp?

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 4 oktober

Hoezo storm en regen, denk ik als ik naar de Boekenpassage loop. Het zonnetje schijnt en het is bijna windstil. En om vijf voor elf staat de winkel er strak bij. Reclameborden naar buiten. Tafels met boeken eveneens en de deuren naar de Grote Hoogstraat staan ook open nadat ik eerst 10 fietsen heb verwijderd die tegen de deuren stonden. Volgens de buienradar had het allang moeten regenen. Tevreden zit ik achter een kopje koffie en een overgebleven stukje oranjekoek, de koffiedrinker met de roomboterkoeken is op vakantie, op de eerste klant te wachten. Er lopen ook al wat mensen rond en in de boeken te bladeren. Ik heb het gevoel dat dit een topdag gaat worden.

En ja, na een half uur meldt de eerste klant zich met een boek over de Poolse theaterdirecteur, posterontwerper en graficus Janusz Kazimierz Wisniewski. Hij is net overleden, zegt de man als hij het boek afrekent. Ik geloof je, antwoord ik, maar ik ken hem niet. De koper vindt het niet erg dat ik hem niet ken. Bijna niemand kent hem. In Polen toch wel, vraag ik. Ja daar wel.

Ondertussen zie ik buiten iemand met een paraplu lopen. Waarom waarschuwt niemand van die lullo’s die naar binnen lopen dat het nat is. Snel haal ik alle boeken die ik een uurtje geleden met aandacht en toewijding op de tafels buiten heb gelegd naar binnen en ga ze één voor één afdrogen. Als ik daar mee klaar ben trekt er een windvlaag door de Passage zodat er boeken en andere dingen omwaaien. Ik ruim wat kookboeken van de vloer en doe de deuren aan de kant van de Grote Hoogstraat dicht. Daarna hoor ik hele harde regen op de koepels van de Passage tikken. De hele Boekenpassage staat inmiddels vol met mensen die druipend boven de boeken hangen of gewoon met een chagrijnige kop staan te schuilen. Na tien minuten houdt de regen even op en loopt iedereen er weer uit. Zonder iets te kopen overigens. Gelukkig laten ze geen jengelende kinderen achter. Als ik in hun positie was geweest had ik een boek gekocht en de kinderen achtergelaten. Daar wordt de dag een stuk leuker van, behalve voor de boekverkoper. Even kom ik daarna in de verleiding de tafels buiten af te drogen en de boeken er weer op te leggen. Maar gelukkig weet mijn gezonde verstand me daarvan te weerhouden.

Tijdens de volgende bui, vijf minuten later koopt iemand een boekje uit 1919 van Charles De Coster, ‘Braf, de profeet een verhaal van ontrouw en minne’. Verzamel je oude boekjes, vraag ik de klant. Je kunt toch moeilijk zeggen dat je het voor de inhoud koopt. Maar daar denkt deze klant heel anders over. Het speelt in Brabant, zegt hij. Daarom koop ik het. Seks en ontrouw, vraag ik, werd dat getolereerd door mijnheer pastoor op het dorp? Bij ons op het dorp gingen er geruchten over de pastoor, lacht de man. Maar verder wil hij er niets over vertellen. Het is weer droog en hij wordt meegesleurd door zijn vrouw.

Dan komt er een natgeregende jongen binnen. Hij vraagt me naar de afdeling architectuur. Hij neust er een poosje rond en zegt dan, het is een kadootje voor mijn vriendin. Ze is jarig, maar nu begin ik te twijfelen of ze dit wel leuk vindt. Zal ik je even helpen, vraag ik. Je moet voor een vriendin altijd iets kopen dat je zelf heel graag zou willen hebben. Als zij het dan niet leuk vindt, maar jij bent enthousiast, dan gaat ze daar niets van zeggen. En als je mazzel hebt krijg je het na een poosje terug. Zo snijdt het mes aan twee kanten. Geloof me, ik heb het bij al mijn vriendinnen altijd zo gedaan. Uiteindelijk vertrekt hij met een Engels boek over Nederlandse architectuur dat ik ergens van een tafel pluk. Ik druk hem nog eens op het hart dat hij wel moet laten blijken dat hij heel veel moeite voor dit boek heeft moeten doen. Laat het me nog een keertje weten.

Als hij weg is schenk ik me een glaasje wijn in en neem nog een stukje oranjekoek. Maar samen is dat niet lekker.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag geopend.