Katten

Zwarte kat – Foto: Chosovi

Onze kat is dood. Ze werd 19 jaar schatten we. Schatten, want het was een aanlopertje. Broodmager en slonzig stond ze in en koude novembernacht bij de achterdeur te miauwen. Ik liet haar er niet in, we hadden net besloten geen huisdieren meer te nemen. Toen kwam zij aanlopen, asiel vragen, zoals men toen ook al zei. Ik riep tegen haar dat ze een lekke tent kon krijgen, meer niet. En ik wilde nog even wachten of zich niet een officiële baas kwam melden. Nee dus.

Toch wilde ik ook nog even wachten met het verschaffen van een nieuwe identiteit. Annek had inmiddels de kattenbak en de voerbakjes van onze laatste kat van zolder gehaald.

Ondanks naspeuringen van de dierenambulance, vragen in de rubriek vermiste huisdieren en bij dierenartsen kwam er slechts een jongen, die direct zei:

‘Nee, dat is hem niet.’ Toen hij na een paar minuten wegging verzuchtte hij; ‘Ik wou dat ik ja gezegd had.’

Dus bleef ze. Kat pakte ons in. We noemden haar De Kat-Zonder-Naam , Tokkel.

Tokkel was een bekende Drentse dakloze. We adopteerden haar officieel op Kerstavond.

Tokkel was zeer tevreden over het plek die wij haar boden. En wij met haar.

De laatste jaren ontwikkelde zij zich tot een obesikat. Op zeker moment moesten we ingrijpen want ze kon de trap haast niet meer oplopen en op een stoel springen was er ook niet meer bij.

Nu is ze er niet meer, ze laat een leegte achter. ´Misschien is dat katten café iets voor jullie´ zei iemand, goed bedoelend. Dat lijkt me niet. Poezen aanhalen in een café, drukt je met de neus op het feit dat jij geen kat meer hebt. Een Katten café is voor mensen die thuis een kat hebben, die in doosjes kruipt, die in de kast in de sokkenmand ligt, die bij je in bed ligt, die luid miauwend om eten vraagt,enz., enz.

Ik wens de initiatiefnemers succes met hun Kattencafé, maar mij zie je er voorlopig niet.

Willem Winters

Kattencafé