In Spanje verongelukte motorrijder kwam uit Harlingen

(tekst: Gijs van Hesteren, innovator Kabel Noord en motorrijder http://www.vkblog.nl/blog/7030/Fryske_dagen)

In het harnas

Een week geleden. Op de Stellplatz voor Reisemobile in Trier liep ik via het internet het Nederlandse nieuws na. In ‘Google Nieuws’ kan je een aantal zoektermen voor nieuwsberichten aangeven. U kent dat misschien wel: ‘buitenland’, ‘binnenland’, of ‘sport’. Zo heb ik het woord ‘motorrijder’ als zoekcategorie ingegeven.

‘Goh Inge’, zeg ik tegen mijn partner, ‘Hier lees ik dat er een motorrijder in de Pyrenee�n is verongelukt. In een afgrond terecht gekomen. Wat zou er precies gebeurd zijn?’

Inge bromt wat over die hobby van mij en anderen die tot niet veel goeds kan leiden. ‘Jij doet ook dat soort dingen: rondkarren door die bergen. Een ongeluk is z� gebeurd!’

Dat is waar, maar zoals iedereen denk ik bij mezelf dat het mij niet gebeuren zal. En �ls het me toch zou overkomen, dat het dan in elk geval sterven in het harnas zou zijn.

Nu ik het toch heb over harnassen. Terug naar de orde van die dag: het bezichtigen van de immense stadspoort, die de Romeinen daar in het jaar 2 hebben neergezet. De Porta Negra staat nog steeds midden in Trier en de Romeinen zijn allang verdwenen. OVer vergankelijkheid gesproken.

Een dag of zes, zeven later zijn we weer in Nederland. Inge heeft een oude kennis gesproken in de stad. We kennen haar uit de tijd dat we zeilden met historische schepen.

‘Wist je dat al?’, had Rens aan Inge gevraagd. ‘Jan Duinmeijer is verongelukt in de Pyrenee�n’. Het dubbeltje heeft niet veel tijd nodig om te vallen. Dat was dus de motorrijder waarover we lazen in Trier. Ja, inderdaad, Jan was met de motor op reis.

Verdorie, het gaat erop lijken dat in memoriams van oude zeilcollega’s een vast onderdeel aan het worden zijn van mijn weblog. Eerder al schreef ik hier al over Rob de Bruijs, Willem Grift en Willem Sligting. Allemaal generatiegenoten van mij. Dat zal wel geen toeval zijn.

Jan was al een tijdje gestopt met varen, net als wij. Hij had er na enkele decennia echt heel erg genoeg van, volgens mij. Toch kende ik hem vroeger als een enthousiaste schipper. Een echte passagierszeiler: extravert, betrokken, hartelijk soms zelfs, maar ook lawaaiig, koppig, af en toe dominant. Dat merkte ik als we samen, over meerdere zeilschepen verdeeld, een groep klassen van ��n Duitse school over het Wad vervoerden: Jan wilde graag uitmaken wat we gingen doen. ‘Eerst naar Texel, dan naar Terschelling, dan naar Vieland, vervolgens Makkum en weer terug. Okee?’ Dan keek hij zijn collega-schippers verwachtingsvol aan, in de wetenschap dat zij het wel best zouden vinden.

Ik zei het al: eigengereid, bazig, eigenwijs, vol (wellicht ongefundeerd) zelfvertrouwen, maar ook opvallend, beeldbepalend, ondernemend, zo was hij. Typisch voor zijn mensensoort, de zeilcharterschipper. Soms vraag ik me af, als voormalig exemplaar van dat ras, of ik ook behept ben met dergelijke karaktertrekken, en of dat wel voor me pleit.

Misschien w�l, misschien niet, maar het zorgt er voor, dat het voelt als een verlies, elke keer dat er bericht komt over de dood van ��n van hen.

Ja Jan, zeilen, motorrijden, het is avontuur en �cht leven. Mooi maar gevaarlijk.

——————–
Nederlandse motorrijder rijdt Spaans ravijn in.

Een Nederlandse motorrijder is zaterdag in het Spaanse Ribera d’Urgellet in Cataloni� verongelukt toen hij met zijn motor een ravijn inreed. De 56-jarige man raakte van de weg en viel enkele meters diep naar beneden. De hulpdiensten waren snel ter plaatse.

Over hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren is nog niets bekend.

Zeepost bericht op 30 juli:

Zaterdag 25 juli is bij een motorongeluk in de Pyrenee�n Jan Duinmeijer omgekomen. Jan heeft jarenlang gecharterd met schepen als de Hermina Jaconba, Emmalis, de Noordfries en de Koh I Noor. Hij woonde in Harlingen en deed de laatste jaren veel timmerwerk aan boord van verschillende charterschepen.
Over de begrafenis is nog niets bekend omdat nog niet duidelijk is wanneer het lichaam naar Nederland komt.