Friesland één groot Oerol

(tekst: weblogger Wietse Elzinga)

Friesland één groot Oerol in 2018. Sommige mensen dromen daarvan na het winnen van de titel Europa’s Culturele Hoofdstad 2018. Als dat maar geen nachtmerrie wordt. Best wel aardig en leerzaam om eens de culturele activiteiten Oerol op Terschelling, de Slachtemarathon, het driedaags muziekfestival Welcome to The Village (WtTV) én de organisatie Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 (LCH2018) met elkaar te vergelijken. Wat zijn de overeenkomsten en de verschillen?

De drie genoemde culturele manifestaties hebben met elkaar gemeen dat de artistieke invulling mensen probeert te verleiden het evenement in kwestie te bezoeken. Uiteraard onderscheiden ze zich van elkaar door die artistieke invulling. Om een evenement te kunnen bezoeken moet de logistiek goed geregeld zijn. Oerol op Terschelling heeft het daarbij het gemakkelijkst. Een groot geografisch afgebakend gebied met één aan- en afvoerkanaal, te weten de boot van Harlingen naar Terschelling. Gezien de beschikbare overnachtingsplaatsen is het aantal bezoekers aan een bekend maximum gebonden. Benodigde proviand is ongeveer bekend alsmede de vereiste sanitaire voorzieningen. Festivalgangers zitten andere gebruikers van de openbare ruimte amper in de weg, zo’n eiland is de ideale plaats om een meerdaags feestje te vieren.

De Slachtemarathon legt een dag beslag op openbare ruimte, zit andere gebruikers nauwelijks dwars, maar kende een aantal edities problemen met de aan- en afvoer van mensen omdat start en finish op een andere plek liggen. Het kostte enige tijd om te ontdekken hoe je een en ander moest organiseren. Welcome to The Village werd onlangs voor de eerste keer georganiseerd in recreatiegebied de Groene Ster ten oosten van Leeuwarden. Het driedaagse muziekfestival kende de nodige beginnersfouten, werd desondanks door burgemeester Crone aangeprezen als voorbeeld voor andere Friese festivals. Ik zou het als voorbeeld nemen om van te leren hoe het níet moet. Artistiek geslaagd, logistiek bijna een drama. Gelukkig was het eerder dit jaar goed festivalweer en geen strandweer, hoewel er niet (goed) was nagedacht over het gebruik van de openbare ruimte ( een vitaal onderdeel van de logistiek rondom een evenement) ging het toch nog goed. Over een paar jaar heeft iedereen geleerd hoe het moet en loopt alles ongetwijfeld als een trein.

In 2018 worden er op tal van plaatsen in Friesland eenmalige culturele evenementen georganiseerd waarvan het succes staat en valt met de logistiek. Die logistiek moet in een keer goed, er komt niet een volgende keer om het geleerde toe te passen. Alle mooie woorden over open mienskip ten spijt, het leervermogen van (semi-)overheden is niet groot en het organiserend vermogen van LCH2018 overtuigt ook niet. Zet een aantal uiterst gemotiveerde mensen onder de druk van een deadline aan een tafel en er rolt een mooi bidbook uit. Dat is wat we op dit moment hebben, een EU-approved bidbook met de artistieke invulling op hoofdlijnen. Dat het met de nadere invulling van het artistieke deel wel goed gaat komen, neem ik graag aan. Het logistieke deel is begrijpelijkerwijs nog een zwart gat. Je gaat er nog niet over nadenken wanneer je de uitverkiezing nog niet op zak hebt.

Mijn vertrouwen in een goede afloop neemt met sprongen toe wanneer de organisatie LCH2018 met het moeilijkste deel begint: hoe organiseer je eenmalige activiteiten waarbij er geen leermomenten zijn? Een regionale gemeenschap die dit kunstje in de vingers heeft kan met vertrouwen de toekomst tegemoet zien. Vooralsnog zie ik graag een Plan van Aanpak aangaande deze materie tegemoet. U toch ook?