Debat in Debatcentrum de Bres: Hoezo, minder regels, meer groen?

(tekst: Bomenridders)

Stichting Bomenridders en Milieuplatform nodigen u uit voor het debat: Minder regels, meer openbaar groen? Wij dachten het niet!

Maandag 5 september 20.00 uur in Debatcentrum de Bres (Schoolstraat 4, achter De Harmonie) een openbaar debat met o.a. beleidsambtenaren en raadsleden over het grotendeels afschaffen van kapvergunningen. Binnenkort beslist de gemeenteraad.

Lees meer op http://www.bomenriddersleeuwarden.nl of http://www.milieuplatform.tk

Iedereen is welkom, toegang is gratis!

++++
(eerder gepubliceerd)

Bomenridders blijven zich verbazen

�We moeten niet te veel miauwen�

In korte tijd zijn de Leeuwarder Bomenridders uitgegroeid tot een platform waar de gemeente Leeuwarden niet meer omheen kan. Er hoeft door mannen in oranje overalls maar naar een boom te worden gekeken of bij de Bomenridders rinkelt de telefoon. Volgens initiatiefneemster Gonneke Hoesen Korndorffer is het nu tijd voor enige nuchterheid. �We moeten niet te veel miauwen.�

�Net werd ik nog gebeld uit de Vosseparkwijk over een els die bij het tankstation aan de Tesselschadestraat staat. Die boom moet volgens de gemeente worden omgekapt voor de bouw van een parkeergarage en wij hebben geadviseerd om dat inderdaad te doen. Tsja, dan krijg ik telefoon uit de wijk hoe dat dan kan.� Van Hoesen Korndorffer wil er maar mee zeggen dat voor de Bomenridders niet alle bomen heilig zijn en dat ook moet worden gekeken naar redelijke argumenten van andere partijen. Daar was hier volgens haar sprake van.

De nieuwe nuchterheid is ingegeven door hovenier Oltman Aukema, die eveneens aan de wieg stond van de Bomenridders. �Oltman heeft ons op vele terreinen geadviseerd, maar hij zei ook om niet op alle slakken zout te leggen.� De activiteiten van de Bomenridders vonden hun oorsprong in het kappen van een majestueuze boom in de Leeuwarder Steijnstraat, die in het schootsveld van de familie Van Hoesen Korndorffer stond. Gonneke was des duivels toen de zaag er in dreigde te gaan. Ze nam geen halve maatregelen en ketende zich terstond aan de boom vast. Dit had tot gevolg dat er bestuurlijke bellen gingen rinkelen en dat er op diverse niveaus actie ontstond rond het groen in de stad. De boom werd er overigens niet door gered. Wel werd de veronderstelde onachtzaamheid rond het gemeentelijk groenbeleid blootgelegd. De actie van Van Hoesen Korndorffer heeft tot gevolg gehad dat de afdeling groen van de gemeente Leeuwarden niet meer om de groepering heen kan. Valt het woord boom, dan valt het woord Bomenridders.

�We worden regelmatig betrokken bij overleg als het om het groen in Leeuwarden gaat. Er is op de afdeling groen wel het een en ander veranderd. Men heeft een steviger positie ingenomen ten opzichte van de sectoren die tot voorkort altijd voorgingen in de uitvoering. De zogenaamde sector grijs (wegen en leidingen) deelde altijd de lakens uit. Daar moest groen zich maar aan aanpassen. Er is nu een nieuw opperhoofd op de afdeling gekomen die het groen wat meer in de genen heeft. Dat is een man uit Drenthe (bomen) en hij heeft zelf ook nog eens aan een boom vastgeketend gezeten.�

Dat betekent niet dat het nu allemaal botertje tot de boom is in Leeuwarden. Met enige angst wordt de nuancering van het beleid van wethouder Diks van groen afgewacht. Die stelde vorig jaar regels vast over het kappen van bomen met een dunne stam. �Dat was een verruiming van het kapbeleid. Daar waren we het natuurlijk niet mee eens.�

Ook de koppeling aan de eis dat voor iedere gekapte boom een nieuwe geplant zou moeten worden boezemde niet al te veel vertrouwen in bij de Bomenridders. �Er werd gezegd dat ter compensatie hier en daar bomen zouden worden geplant of bosjes aangelegd. Allemaal mooi en aardig, maar in de praktijk pakt dit anders uit. Ik heb er weinig vertrouwen in dat alle bomen die nu op het Drachtsterplein zijn of worden gekapt zijn geteld, ge�nventariseerd naar soort en worden gecompenseerd. Daar gaan we nog wel achteraan.�

Ook over het Bonifatiuspark is Van Hoesen Korndorffer niet erg te spreken. �We liggen niet meer aan de achterste speen, het wordt beter, maar we moeten de vinger aan de pols houden. Net als bij het parkje aan het Pieterseliewaltje. Wij zagen op de tekeningen wat ze daar gingen doen. Ik snap niet dat ze zelf niet zagen dat dit niet kon.�

Ook wanneer het Zamenhofpark en zelfs ons stadsjuweel de Prinsentuin ter sprake komen worden wenkbrauwen gefronst. Oltman Aukema heeft beide projecten nauwgezet bekeken en hij uitte zich al eerder met verbazing over bepaalde keuzes die hier zijn gemaakt. �In het Zamenhofpark zijn grote bomen gesneuveld omdat er een pad aangelegd moest worden. Als je daar met z�n allen over nadenkt komt je toch tot de simpele vraag: waarom moet dat pad precies daar liggen waar een boom staat? Dat pad is op een willekeurige manier in die plannen terecht gekomen, zonder goed te kijken hoe dat park eruit ziet. In de uitvoeringsfase staat zo�n boom dan plotseling in de weg. Die uitvoerders kijken alleen naar de kaart voor hun neus en zagen die boom om. Kan dat anders? Natuurlijk kan dat anders. Ook in de Prinsentuin zijn merkwaardige keuzes gemaakt. Hier is het misgegaan met de aanleg van de paden.�

De twee Bomenridders blijven zich inzetten voor groen in de stad, maar kijken toch weer vreemd op van de situatie aan de Harlingerstraatweg. Daar staan de kastanjes te verpieteren. Oltman Aukema: �Die staan met afgeknepen voetjes in hun aangestampte grondbedje. Die hebben geen kans om te overleven.� Zij keken dan ook raar op toen onlangs het wegdek in de Harlingerstraatweg werd vernieuwd zonder de bomen uit hun lijden te verlossen. �Over een tijdje moet die straat er opnieuw uit om nieuwe bomen te planten.�