Kees van Anken – Artikel Vijf: Operatie Zwerfsteen
Foto: Kees van Anken
In een zijzaaltje van het College voor de Rechten van de Mens zit een groepje jongeren op de staatssecretaris te wachten. Een paar maanden geleden heeft hij beloofd met hen in gesprek te zullen gaan. Over hun problemen, waarom ze dakloos zijn, schulden hebben en niet naar school kunnen. Over wetten en regels die het onmogelijk maken de draad van hun leven weer op te pakken. Over hulpverleners die niet voorhanden zijn en over de vraag wat er nodig is om hen en die andere 12.500 jongeren weer in de rails te helpen.
Paul Blokhuis, de ‘Staats’ van Volksgezondheid was geraakt toen hij er mee geconfronteerd werd. En ook nu weer, een beetje verlaat weliswaar, maar met open oor en op zoek naar oplossingen: ik ben er om te horen wat ik voor jullie kan doen. Dat is niet tegen dovemansoren. De verhalen buitelen over elkaar heen, er is zoveel te vertellen, er is zoveel mis en misgegaan. De alledaagse problemen zijn overweldigend en er is op voorhand te weinig tijd. Blokhuis legt een nieuwe benadering op tafel: we moeten artikel vijf toepassen wil je deze jongeren kunnen helpen. Artikel Vijf? Vertwijfeling over wat dat nou weer is. Nou gewoon, door de vingers zien en niet de regels, maar de jongere zelf als uitgangspunt nemen. Durf een uitzondering te maken! Maatwerk dat is wat deze jongeren nodig hebben. De Staats is duidelijk, hij was nog niet zolang geleden zelf wethouder. Gemeenten hebben de mogelijkheden en de bevoegdheden om het op te lossen en buiten de lijntjes te kleuren.
Ik schrik een beetje van deze tekst. Net zag ik nog een overzichtje waar gemeenten het WMO geld aan uitgeven. Dat stemde niet hoopvol. Bijna alle grote gemeenten komen (veel) geld te kort voor het sociaal domein. Ze hebben zich ten tijde van de decentralisatie lelijk in het pak laten naaien. In de troonrede worden zwerfjongeren genoemd, maar het probleem ligt bij de gemeenten op het bestuurlijke bordje.
Zwerfjongeren hebben veel belangrijke vrienden, van het College van de Rechten van de Mens tot de Rekenkamer, van koningin Máxima tot de staatssecretaris, maar helaas ze gaan er geen van allen over. De problemen op het gebied van wonen, inkomen en goede begeleiding zijn stuk voor stuk kwesties die alleen door gemeenten kunnen worden aangepakt.
Één puntje misschien waar het Rijk nog iets in kan betekenen: Het zou helpen als je jongeren niet ineens op hun 18e tot volwassene bombardeert met alles wat daar bij hoort. Terwijl jij in je meest turbulente levensfase zit, de hormonen overuren draaien, de wereld en je leeftijdsgenoten je op alle fronten uitdagen, moet jij je ineens als verantwoord burger gedragen. Nieuwe rechten en plichten: je mag zelfstandig drank inslaan, de weg op (mits gediplomeerd) en stemmen. Voor veel jongeren houdt het qua kennis daar wel zo’n beetje op. En dus gaat er regelmatig iets mis zodra die magische grens gepasseerd is.
Het aantal jongeren dat onverzekerd rondloopt, grote schulden heeft en geen idee over regelingen die hen uit de misère kunnen helpen is enorm toegenomen. Dus misschien kan de regering dit wél oppakken en in ieder geval voor deze jongeren een uitzondering maken.
De wethouder uit Utrecht die er ook bij is deze middag zit er een beetje beteuterd bij. Aan het eind van de bijeenkomst krijgt hij van de (zwerf) jongeren een zwerfsteen aangeboden: namens alle wethouders in Nederland mag hij het échte werk doen; het zal hem zwaar op de maag liggen.
Kees van Anken
Meer berichten
- ‘We zijn een gematigd dorp’
- Iedereen werkt, maar niemand komt vooruit
- Heb je ook nog belang bij een goedkope buggy, vraag ik als hij afrekent. Maar nee
- Mijn yogaleraar zegt altijd, we zijn onderweg, we hebben geen doel
- De fiets der dingen
- Seks en ontrouw, vraag ik, werd dat getolereerd door mijnheer pastoor op het dorp?
- Ik verkoop alleen boeken aan aardige mensen. Ik hoor een man die met zijn rug naar ons toe staat grinniken
- Voor je met het boek van Giphart begint zou ik eerst een glas wijn drinken. Dan is het misschien te verdragen
- Ik zou aan Friesland genoeg hebben als men daar wat mannelijker was
- Architect Johan Sijtsma: we bouwen de kleren van de keizer
- Overal ziet Geert Mak Kaasjagers – Bij de PC in Franeker zitten ze in een bonbondoos langs het speelveld. Ik dacht dat het een grap was
- Carver vraagt faillissement aan – Investeerders NOM en FOM hebben iets uit te leggen
- Willem Winters overleden – Van mij mag het vaker, zo’n draaiorgeltreffen
- Peter Karstkarel: Het Fries Museum volg ik niet zo. Het is weinig opwindend
- Corona en Corruptie
- Jan Atze Nicolai – Bouwen voor de prins
- Nassautours – Wandelen met echt Liwwadder gidsen
- Bij de teloorgang van Zalen Schaaf – Piet van der Wal en Hendrik ten Hoeve draaien zich om in hun graf
- Ik kom er niet achter, want de mevrouw houdt het stevig vast
- Af en toe moet je je verlies nemen en als boekverkoper een boek verkopen
- Topkok Marijke van Essen: Ik ben razend. Trek je mond open over alle rekeningen/heffingen/bijdragen/afdrachten
- Winstmakende Harmonie zonder programma en personeel kan verder als perpetuum mobile
- Commissaris van de Koning Brok steekt een hart onder de riem
- Column Leendert Plaisier – Nul Procent
- Kees van Anken: Lazarus in Leeuwarden
- Johan Lambregts: Meer zorg met minder verpleegkundigen
- Kees van Anken – Festivalkoorts
- ‘Shared Space’
- Wifi-me-niet-register
- Eelke Lok – Skutte
- Waarom ligt Baudet niet in de boekhandel? Van der Velde, wat maak je me nou?
- Kees van Anken – Waar staat de pindakaas?
- Veiligheidsregio en FUMO een gelukkig paar?
- Kees van Anken – Klein behuisd
- Kees van Anken – De aarde draait door
- Huub Mous: ‘Ik ben boos!’
- Klaas Kasma: Ik ben allergisch voor bier
- Wie in de jury gaat zitten voor de prijsvraag voor Zalen Schaaf is een grote sukkel
- Klaas Kasma: Wat hebben we toch een reuzenkeutel van een burgemeester
- D66: Coalitie toont koudwatervrees bij aanbod Natuur
