Bij politici kan er nimmer sprake zijn van onschuldige onwetendheid

Een serie artikelen van dr Pieter Lukkes, emeritus hoogleraar geografie,

over een zelfstandiger optreden van lagere overheden, geldverspilling

en aantasting van onze democratie.

KLIMAATWET DEEL II; GEBOUWD OP DRIJFZAND

Als wijsneuzig scholier heb ik eens een groepje oudere mannen -allen geboren in de 19e eeuw- uitgelegd hoe het komt dat het in de winter kouder is dan in de zomer. Ik werd hartelijk uitgelachen. Men wist het precies: in de zomer staat de zon dichtbij en ‘s winters wat verder weg. Geen twijfel mogelijk. Van zo’n onschuldig stukje onwetendheid heeft niemand last. Dat laat je zo. Maar dat wist ik toen nog niet.

Bij politici kan er nimmer sprake zijn van onschuldige onwetendheid. Daarvoor is hun werk te belangrijk voor andere mensen. Vraag politici hoe het komt dat de klimaten op aarde veranderen en het antwoord (zie MvT op klimaatwet): “Het klimaat verandert. De aarde warmt op. Menselijk handelen is daar verantwoordelijk voor door landbouw, ontbossing en verbranding van fossiele brandstoffen. Door concentratie van broeikasgassen in de atmosfeer dreigt een onomkeerbare opwarming van de aarde met grote natuurlijke, sociale en economische gevolgen”. Een klimaatwet moet dat voorkomen. Het enige beschikbare medicijn blijkt de beperking van de CO2-uitstoot te zijn en wel in 2030 en 2050 met respectievelijk 49% en 95% ten opzichte van 1990. Dat doel kost de bevolking vele 100den miljarden euro’s.

De politiek heeft overal advies en consultaties ingewonnen, maar NIET bij de betalende bevolking! Het zijn vooral de belangencoalities, de deelnemers in de bureaucorporatieve staat, wiens mening is gevraagd. Die coalities doen niet moeilijk over aan de burgers op te leggen lasten. Zolang zij zelf maar buiten schot blijven.

In deze situatie “voorbij de democratie” ontvangt de burger geen garanties als tegenprestatie voor de op te brengen lasten. Dat kán ook niet. Want van zekerheid op succes van het te voeren beleid is geen sprake. Dat blijkt wel uit de vragen die Louise Fresco in NRC-Handelsblad heeft gesteld. Ik citeer er 4 van:

a. Blijft een groot deel van de wereld niet gewoon fossiele brandstof gebruiken?

b. Moet Nederland het braafste jongetje van de klas zijn?

c. Moet alles wijken voor het klimaat?

d. Welke is de beste geografische schaal voor maatregelen?

Antwoorden op deze vragen zijn er niet. Hetgeen betekent dat voorbereiding van de klimaatwet zeer onvoldoende is geweest.

De klimaatwet negeert niet in te schatten risico’s, want:

 Stel de memorie van antwoord op de klimaatwet heeft gelijk: de mens is de oorzaak is van ongewenste klimaatverandering. Dan heeft het z.g. klimaatprobleem demografische oorzaken. Dus zullen demografische maatregelen, zoals het terugdringen van het aantal mensen op aarde, in belangrijke mate bij moeten dragen aan de oplossing. Maar hoe laat dit zich rijmen met de eenzijdige inzet op CO2-beperking? Is dat een voorbehoedmiddel ter beperking van de bevolkingsgroei? Nee toch?

 Jaarlijks groeit de wereldbevolking met 80.000.000 zielen. Dit betekent dat er elke 75 dagen evenveel mensen bij komen als er in ons land wonen. Een groot deel hiervan wordt geboren in volkrijke arme en armere landen. Deze snelgroeiende massa wil economische groei. Maar dat is volstrekt onverenigbaar met alles wat Nederland op het gebied van energie en klimaat wil.

 Laat niemand hier licht over denken. Want die onverenigbaarheid dwingt te kiezen tussen het Nederlandse model of het model waarin de `derde wereld` voort mag gaan met haar welvaartsstreven. Het eerste alternatief is 100% kansloos. Geen macht ter wereld zal in staat zijn om de helft van de wereldbevolking het recht te ontnemen om voor zichzelf een goed leven op te bouwen. En geen macht ter wereld zal kunnen voorkomen dat deze massa kiest voor de goedkoopste en ruimst beschikbare energiebronnen om hun idealen te verwezenlijken. Hetgeen betekent dat zij precies hetzelfde zullen doen wat wij in het nabije verleden ook hebben gedaan. Ergo: de demografische, sociale, economische, sociaal-geografische en religieuze situatie in deze wereld is zodanig dat ons gekoppeld energie en klimaatbeleid geen schijn van kans heeft. Het doet er minder toe of de mens wel of niet mede-oorzaak van de klimaatverandering is. Is zij dat wel dan kan daar niets aan worden gedaan (exclusief adaptatie). Is zij dat niet dan is het onvermogen om er iets aan te doen per definitie een feit.

 Het energie-klimaatbeleid is extreem egocentrisch. Alle deelnemers in het Energieakkoord, het Klimaatakkoord en de klimaatwet doen dat om op de binnenlandse markt geld of (politieke) macht te verwerven. Aldus drijven zij onze maatschappij in de richting van een profitocratie. De gepropageerde maakbaarheid van het klimaat is nodig als verkoopargument.

 Er zijn talloos veel (regionale) klimaatverschillen met tientallen zo niet honderden oorzaken. Daarom is het zeer de vraag of wij wel van hét klimaat op aarde mogen spreken. Van de vormende krachten achter al deze sub-klimaten (CO2, zon, wolken, urbanisatie, grondgebruik, stralingen, oceanen…… zijn de ins en outs, zoals de onderlinge wisselwerking, nog slecht bekend. Dit systeem is niet in een model met voorspellende waarde te vatten.

 Het IPCC is zich hiervan bewust: dat instituut komt niet met prognoses maar met projecties naar buiten. Politici en belang-hebbenden bij de geldstromen, die door het geloof in de beheers-baarheid van het klimaat op gang worden gebracht, kennen deze projecties een prognostische waarde toe die ze niet hebben. Aldus is het nota bene mogelijk om een klimaatwet te lanceren die op ficties is gebaseerd.

Wie bovenstaande rationeel op een rijtje zet vraagt zich in gemoede af of politiek Nederland door een kwade geest is behekst. Normale mensen zullen nooit een zo zelfvernietigende energie en klimaatpolitiek voeren.

Uit een oogpunt van management en behoorlijk bestuur zijn we met de klimaatwet op het absolute dieptepunt aangekomen.