Anneke en Willem op naar Graceland

On the road, reisverslag II 2014

We zijn nu meer dan een week op pad. Veel avonturen van de eerste week heb ik nog niet beschreven. Zoals de meer dan 12 uur durende immense regenbui in Pennsylvania. We hebben nog nooit zoiets meegemaakt. De hele nacht konden we niet slapen vanwege het lawaai op het dak. Toen ik, toen het licht werd, naar buiten keek bleken we ineens in een minstens 20 cm diep riviertje te staan. Schrikken dus. Gelukkig werd het rond zevenen droog. De campingbazin vertelde bij het afscheid dat ze het stik benauwd gehad hadden. Waarschuwen ho maar.

Waar ik het ook nog niet over gehad heb is onze onnozelheid. We zijn niet gewend aan de luxe van een camper die van alle gemakken voorzien is en halen de meest idiote stommiteiten uit.

Een bloemlezing: bijna alle campings zijn hier voorzien van een zg hook up systeem. Het betekent dat je niet alleen aangesloten bent op elektrisch, maar ook via een slang een watersysteem hebt dat je onbeperkt van water voorziet (zonder je gewone watervoorraad aan te spreken), plus dat je je vuil water en toilet kunt lozen. Je kunt dan oa heerlijk douchen (mits je de boiler aan zet natuurlijk, dat vergaten we even) Wij vonden dat hook up systeem maar onzin, gebruikten het de eerste vier dagen niet. Met als resultaat dat onze watervoorraad snel verminderde en de afvaltanks snel vol liepen. Toen we eindelijk in de gaten hadden dat het systeem verdomd handig is en we eindelijk de slang vonden die we nodig hadden voor de aansluiting, hadden we een ander probleem: hoe onze gewone voorraad water aan te vullen. Ik kon me niet voorstellen dat we met behulp van een keteltje en een trechtertje 120 liter water in de buitentank moesten gieten. Ik deed wat ik in dit soort situaties altijd doe: ik speelde de onnozele en vroeg de kampbaas. Die was verbijsterd dat Cruise America, de camperverhuurder, geen ‘water hose’ bijgeleverd had en bracht een slang. Om vast te stellen dat de slang van de hook up gewoon op de externe watertank paste. Ondertussen had ik ook al een keer ik weet niet hoelang in de wacht gestaan bij de noodhulp van Cruise America, omdat ik in de handleiding gelezen had dat als het lampje ’tow/haul’ voortdurend brandde, ik onmiddellijk moest bellen. Toen Willem uiteindelijk nog een keer de instructies goed doorlas zag hij dat het lampje gewoon brandde omdat het dan benzine besparend is, zeker in de bergen. Cruise America was trouwens niet te bereiken en deed ook geen moeite te reageren op mijn ingesproken bericht. Daar hebben ze waarschijnlijk ‘weer zo’n idiote Hollander’ gedacht.

Denk niet dat we het niet naar de zin hebben. We rijden door een imponerend landschap en zien een heleboel dode dieren langs de weg, van grote herten tot klein grut. Die herten intrigeren me. Ik moet steeds aan ´The Straight Story´ van David Lynch denken, waarin een vrouw iedere keer herten doodrijdt, ondertussen uitroepend ´En ik ben dol op herten.´ Natuurlijk wil ik geen hert dood rijden, maar als het wel gebeurt heb ik me voorgenomen dit ook te roepen.

We verbazen ons iedere keer weer, zoals hier in Tennessee, waar alles al veel trager gaat dan een stuk noordelijker. Van de week werden we in een supermarkt door vier lijzig pratende, niet vooruit te branden medewerkers geholpen: een meisje dat onze boodschappen uit het karretje haalde, een leerling caissière met een mentor en een jongetje dat de boodschappen in de kar deed en naar de camper bracht. Zuidelijker schijnt het nog erger te zijn. Ondertussen word ik nu aangesproken met ‘Sweety’ en dat vind ik geweldig.

We hebben ondertussen twee gedwongen rustdagen gehad, doorgebracht op een camping en in een enorme Ford garage in Knoxville Tennessee. Vanaf het begin was onze camper behoorlijk wiebelig. Ik moest voortdurend bijsturen. Dacht dat het onwennigheid was of eigen aan de Ford. Willem dacht daar anders over, die zei dat er iets mis met onze kar was. Toen ik bij Knoxville op de vijfbaansweg (aan twee kanten) iedere keer richting vrachtauto’s geduwd werd had ik ook in de gaten dat het echt niet deugde. In het mooie plaatsje Sweetwater, midden in het Cherokee gebied, toch maar naar de plaatselijke garage. De vriendelijke oude eigenaar was duidelijk: direct gevaarlijk is het niet, maar je hebt binnenkort geen band meer over. Verhuurbedrijf Cruise America maakte een afspraak met een Ford garage even buiten Knoxville. Die bleek het niet te kunnen verhelpen, we moesten echt terug naar Knoxville. Daar hadden ze niet op ons gerekend. Het werd een lange dag, doorgebracht met wachten tot ze eindelijk tijd hadden en vervolgens de reparatie. De reparatie op zich was een fluitje van een cent. De monteur maakte een dodemansproefrit met Willem (ik kon achteraf de pannen etc uit de camper vissen omdat ie kennelijk door de bochten scheurde en de kastjes open vlogen) en hij constateerde hetzelfde; de kar zwaaide alle kanten op. Kortom: de wielen moesten uitgebalanceerd worden. Het duurde uren voor dat gefixt was. Voor iedere handeling moest toestemming van Cruise America gevraagd worden. Bovendien was het tempo alweer extreem laag. In Nederland was het gros van het personeel allang ontslagen. Ze lopen hier niet, ze schuifelen. En, echt waar, geloof niets van het extreme anti rookbeleid in de VS. Ik zie overal peuken. Eén van de monteurs had zich half buiten geposteerd, met om zich heen een berg peuken. Ik heb em alleen maar rokend gezien.

We waren er om half tien ’s morgens, om half vijf konden we eindelijk vertrekken, voor de derde keer naar de camping waar ze ondertussen ws ook niets meer van ons snappen. Kortom: het gaat weer op z’n Anneks en z’n Willems. Zo hoort het ook. We gaan nu richting Memphis, willen toch echt Graceland zien.

Grote groet

Anneke en Willem