Hoe dom kun je zijn?

(tekst: weblogger Wietse Elzinga)

Hoe dom kun je zijn?

April 9, 2014

Is er in de loop van duizend weblogstukjes ook iets veranderd in Leeuwarden? Gelukkig wel maar niet voldoende. Toen ik zo’n tien jaar geleden als raadslid aantrad speelde de sluiting van zwembad Kalverdijkje. Veel gedoe, uiteindelijk werd die accommodatie in een paar jaar tijd gesloten, afgebroken en opnieuw opgebouwd. Op tijd en binnen budget. Met harde infrastructuur heeft Leeuwarden niet veel problemen meer, er is het nodige geleerd. Zachte infrastructuur wil nog niet helemaal vlotten. Wat is de kern van het probleem? Veel maatschappelijke ontwikkelingen zijn van demografische en technologische aard. Tot 2020 stoppen babyboomers met werken en niet elke pensionado zal worden vervangen, sluipenderwijs zal er een onbekende hoeveelheid werkgelegenheid verdwijnen. Doe je collectief niets dan eindig je rond 2020 met minder van hetzelfde waar meer verschillend wenselijker is. Het valt nu eenmaal lastig te voorspellen welke ontwikkelingen veel nieuwe welvaart en werkgelegenheid opleveren. De enige resources (natuurlijke hulpbronnen) van Friesland zijn human resources en die worden te weinig benut. Met kennis alleen verdien je geen centen, alleen kennis verwerkt in producten en diensten waarvoor mensen willen betalen omdat ze er wat aan hebben brengen geld in het laatje bij het mkb. Grote bedrijven hebben we niet in Noord-Nederland. Kennisvalorisatie heet dat met een mooi woord. Bij een zachte infrastructuur gaat het om een infrastructuur rond kennis en cultuur. Niet zelden zijn daarvoor gebouwen, harde infrastructuur, nodig. Later dit jaar wordt de nieuwbouw voor watertechnologisch topinstituut Wetsus op het voormalige Atoglas-terrein opgeleverd. Wetsus laat zien dat je in tien jaar tijd een onderzoeksinstelling van niveau van de grond kunt krijgen. En er is nog veel meer mogelijk. Weliswaar hebben we geen universiteit en krijgt de stad die ook niet, netwerkuniversiteit UCF heeft een mooi perspectief. Het gaat om het bundelen van (nieuwe) kennis en het valoriseren daarvan. De kunst is om collectief te leren die kennis bij elkaar te harken en er iets nuttigs mee te doen. Wat de stad nog altijd niet heeft is een FabLab (Fabrication Laboratory) met o.a. 3D-printers. Elke stad in Nederland met instellingen voor hoger onderwijs heeft er eentje, maar Leeuwarden niet. Daartegenover staat dat er lokaal een ontluikende bedrijfstak rond serious gaming ontstaat.

Er begint een kennisinfrastructuur te ontstaan, met cultuur gaat het moeizaam ook al trekt het Fries museum in no-time honderdduizend bezoekers met het exposeren van Friese frutseltjes die je zelf in elkaar mag knutselen. Wat menigeen voor welhaast onmogelijk hield is toch gebeurd: Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018. Voorstanders van het eerste uur zagen dit project als een mooi voertuig voor vriendelijke verandering. Het is in het algemeen belang wenselijk dat heel veel Friezen zien dat er tegenwoordig zoveel meer mogelijk is dan twintig jaar geleden. Als je iets wil dan kan er anno nu veel.

Helaas heeft de organisatie in oprichting belast met de realisatie van LCH2018 ervoor gekozen die veranderagenda een B-agenda te laten zijn. De A-agenda zijn de projecten uit het winnende bidbook. Veertig momenten om mensen in beweging te krijgen en een vorm van vernieuwing te realiseren en die mogelijkheden niet benutten. Hoe dom kun je zijn?