Joop Annee: Se mutte niet segge kenne, dy het niks beleefd

Deze zomer enkele columns en verhalen die eerder op deze website te vinden waren. Vandaag Joop Annee, horecaman, walvisvaarder en sollicitant bij de Nederlandse Spoorwegen – mei 2005.

Joop Annee

�Se mutte niet segge kenne: dy het niks beleefd�

Het slepende gedoe rond de Leeuwarder IJshal gaat Joop Annee (60) aan het hart. Het is voor hem zo langzamerhand een bekend deuntje geworden: sluiten, niet-sluiten, ruzie met schaatsclubs en getouwtrek om geld. Joop Annee, die het beheer voert over de kantine van de ijshal en er ook nog schaatsles geeft, bekijkt de ontwikkelingen met stijgende verbazing. ��Het is een prachtige ijshal. Het is lachen en huilen tegelijk��.

Aan de sobere kantinetafel vertelt de beheerder over zijn belevenissen in de hal en van die daarbuiten. ��Ik wil niet inne kist legge dat se segge: dy het niks beleefd��. Het zal Joop Annee niet overkomen want hij struikelde zijn hele werkzame leven van het ene avontuur in het andere. Hij begon als bankwerker, was onder meer oliekoker op de walvisvaarder Willem Barendsz, barkeeper van discotheek Vat 69, schoorsteenveger, zat in de kledingbranche en exploiteerde restaurants en campings. ��Ik wilde graag van alles meemaken��.

http://bit.ly/nUNJW4

In de Leeuwarder IJshal bestiert hij met veel passie de horeca in de kantine. Hij lijkt iedereen te kennen en wijst en passant op Elfstedencrack George Schweigmann als die voorbij schaatst. Als het damesijshockeyteam plat gaat tegen de tegenstander heeft Annee zijn commentaar klaar: ��Se hadden hun string steviger anbiene mutten.��

De rode draad in het leven van Joop Annee is de sport, en dan vooral voetbal, schaatsen en skeeleren. Hij laat het niet bij woorden alleen. Daden, daar gaat het om. ��Leeuwarden moet een skeelerbaan krijgen��, zo laat Annee weten. ��We hebben al een terrein op het oog bij de Groningerstraatweg. Daar moet een mooie accommodatie komen met oplopende bochten en daaromheen een 400-meterbaan. De stad moet ook weer een natuurijsbaan krijgen, net als vroeger in de Bleekerstraat en in H�zum. Als het ijs een beetje doorzet willen we op de Potmarge een baan uitzetten en een hardrijderij voor de jeugd organiseren��, zo vertelt de schaatsenthousiasteling. Hij bladert in het plakboek en wijst op een foto van een jongen met Abe Lenstrakuif in starthouding. Hij liet in 1954 op ijsbaan Tjallinga alle medeleerlingen van de Abbingaschool achter zich.

Annee houdt niet van sleur, zoveel mag duidelijk zijn. De H�zumer, getogen in de Sierksmastraat, is een aanpakker, zij het bij het een met meer succes dan bij het andere. Na de ambachtsschool startte hij zijn carri�re bij Hubert in Sneek. De diensttijd bracht hij als marinier door. Smid De Ruyter aan de Verlengde Schrans werd zijn volgende baas. ��Een fantastisch baantje. Avontuurlijk. Ik ging met de bakfiets van klus naar klus.�� Bij de optische industrie van Oldelft werkte hij in het fijnmetaal. Vaak werd de keuze van de baas bepaald door zijn grote hobby, het voetbal. ��Ik hield enorm van voetbal, speelde een tijdje in het eerste van FVC. Ik kon wel leuk spelen maar was niet altijd serieus genoeg. Vaak was het toch wel �leve de lol�. Bij het uitzoeken van een baan speelde het voetballen soms een belangrijke rol. Ik keek vaak wel even of ze een goeie bedijfsvoetbalclub hadden.�� Voetbal, schaatsen en kaatsen stonden bij deze sportfanaat hoog genoteerd.

Niet alle sollicitaties verliepen even succesvol. Daar komt het beduimelde plakboek weer tevoorschijn. Hij toont aan iedereen in de kantine die het zien wil de afwijzingsbrief van de Nederlandse Spoorwegen uit 1962. ��Ik kon daar machinist wudde��. Pretogen verschijnen achter de brilleglazen. ��Se vroegen: wat doet u wanneer er op de Veluwe onenigheid in de trein uitbreekt?�� Annee aarzelde tijdens de sollicitatie geen moment. ��Ik sei: dan trek ik anne noadrem en skop se der �t. Dan kenne se ferder lope. Ik laat mij niet plage. Anpakke die lui.�� De Nederlandse Spoorwegen bedankten hem hartelijk voor zijn komst naar het hoofdkantoor. Het was over en uit. De kop staat veertig jaar later nog verbaasd over zoveel onbegrip. Kijk nou eens hoe die spoorwegen erbij liggen, zo lijkt hij te willen zeggen.

Ook in de kantine van de ijshal maakt Annee duidelijk wie er de baas is. ��Komt der laatst un man wat skuterech naar binnen en gaat an un tafeltsje sitten. �Is der hier geen bediening�, so fraagt hij. Ik seg: wete jou wel wat dat kost as ik bij jou an ut tafeltsje komme mut? Je kanne je koffie hier anne bar hale. �Is die iisbaan hier allang�, so fraacht hij mij. Woant hier een paar straten fandaan, so begreep ik. Man, je mutte je skame! Komst nog es langs, he�k seit toen �ie wegging.��

Na Oldelft trok Annee de wijde wereld in. Hij monsterde aan op de walvisvaarder Willem Barendsz, waar hij aangenomen werd als assistentoliekoker in dienst van de Nederlandse Maatschappij voor de Walvisvaart N.V. ��Curacao, Trinidad, Kaapstad, prachtig. Ik zat op het fabrieksschip waar de walvissen klaargemaakt werden voor verwerking. Die grote lappen vlees moesten wij koken. De kerst van �63 zaten we daar bij de Zuidpool.�� Het kerstmenu op een gestencild papiertje wordt in al haar glorie getoond. ��Must es kieke.�� Hij schatert het uit als hij het vergeelde papiertje in het plakboek aanwijst. ��Een halve gebraden kiep oppe Z�dpoal! En appelmoes met prinsessebonen!�� De zeelieden kregen een zakje fruit en studentenhaver toe.
Nadien werkte hij in de kinderkledingzaak van Schweigmann, de dames- en herenconfectiezaak van Piet van der Brul, als depothouder bij oliehandelaar Van der Weij en als schoorsteenveger en kachelschoonmaker bij Charlie van der Borg. Het hoofd staat weer op lachen. ��In een grote Amerikaan trokken we door de provincie. Met een ploegje op stap. We deden het eigenlijk voor de gezelligheid.��

Er volgende baantjes in de horeca. Barkeeper in Vat 69, beheerder van camping Oan �e Poel in Terherne. Terug in Leeuwarden exploiteerde hij caf� en snackbar Nijl�n en samen met zijn eerste vrouw restaurant de Wijnberg in Workum. Over het avontuur met het horecabedrijf �Hjir is �t� in Sint Nicolaasga kunnen we beter het zwijgen toe doen, zo adviseert Annee. ��Anders hewwe we drekt nog un paar leuke jonges an de deur.��

Nog altijd lust hij graag een glaasje bier. ��Ik vind het fantastisch om uit te gaan. Oranje Bierhuis, De Toeter, De Twee Gezusters, De Twin of Dikke van Dale; het is overal gezellig. Ik zing in het smartlappenkoor en na de wekelijkse bijeenkomst willen we nog wel eens ergens optreden.��

++

Horecaman Joop Annee ziet wel mogelijkheden voor een soci�teit in Leeuwarden, mits dat serieus wordt aangepakt. Annee: ��Een soci�teit lijkt mij heel leuk als je dat in stijl weet op te zetten. Boven dancing Rock It aan het Ruiterskwartier was een tijdje een soci�teit gevestigd, waar de dames van de straat geplukt werden die vervolgens op de tafels stonden te dansen. Voor even wel leuk, maar niet om een soci�teit lang draaiende te houden. Je moet zoiets serieus aanpakken. In stijl en met leden in correcte kleding. En die leden moeten natuurlijk van andermans poesjes afblijven.��