Wil je een tasje, vraag ik. Het hoeft niet. Zijn vrouw is mee, zegt hij

Foto: Simon van der Woude

Hij staat me nog net niet op te wachten als ik binnenstap in de Rode Loper voor een dagje boekenverkoop, maar het scheelt niet veel. Met in zijn ene hand een zak frieten met mayonaise bladert hij met de andere hand door de stripboeken. Als ik hem er op wijs dat dit eigenlijk niet kan, zegt hij dat hij op zal passen en geen vetvlekken op de strips zal maken. Toch voelt het 2 eurostuk waarmee hij een ingebonden jaargang van het stripblad Robbedoes betaalt redelijk vettig aan. Ik stop het muntstuk maar niet in de kassa, maar bewaar het voor het busje van de draaiorgelman die zo wel zal langskomen.

Daarna is het even rustig en heb ik tijd om koffie te drinken en zelf wat te lezen in het boek Echte Mannen Vechten van Jonathan Gottschall, die zijn kantoor verruilt voor een vechtclub en in het boek ook uit de doeken doet hoe de mannelijke pikorde werkt en vertelt over wedstrijdjes ver pissen, volgens de achterflap. Misschien heb ik het onheil over me zelf afgeroepen door dit boek te lezen, maar net als het gaat over kooigevechten en ik me besef dat het mijn ding niet zou zijn, stappen er een aantal dames binnen die nieuwe kunstwerken komen ophangen in De Rode Loper. De rest van de dag is het met de rust wel voorbij. Er wordt me gevraagd om hamers, spijkertjes, scharen, suiker voor in de koffie, advies hoe de beeldschermen aan te krijgen. Het hoofdstuk over het ver pissen kom ik niet meer aan toe.

Gelukkig komt er daarna een hele blije man bij mijn tafel die het enige boek dat hij nog niet had van Agatha Christy’s Miss Marple wil afrekenen. We schreeuwen wat boven het geluid van het filmpje dat de dames op het beeldscherm afspelen, uit. Ik begrijp dat hij de boeken over Miss Marple niet leest, maar alleen verzamelt. Maar dat wordt me niet helemaal duidelijk.

Terwijl de dames kunstenaressen zich genoeglijk vermaken aan één kant van de Rode Loper, reken ik aan de andere kant het boek Studies in Medieval Paintings uit 1930 af. Taaie kost, zeg ik als ik de titel van het boek in de verkooplijst schrijf. Maar dat schijnt niet zo te zijn, hoor ik.

Tweehonderdenacht dagen duurde de kabinetsformatie van 1977 met Den Uyl en Van Agt, jubelt een man die een boek over kabinetsformaties voor me neerlegt. Misschien gaat de formatie nu ook wel zo lang duren. Zit je er over in, vraag ik. Maar net als ik het uitgelegd ga krijgen, komt iemand met het boek De Rest van de Dag, van de Brits Japanse schrijver Kazuo Ishiguro, die in 2017 de Nobelprijs voor de literatuur won, aanzetten. Hierdoor mis ik de uitleg waarom we voorlopig nog geen nieuw kabinet hebben.

Als ik eindelijk weer tijd heb voor een espresso en de zaterdagse bijlage van de Volkskrant maar opensla omdat ik door alle drukte mijn aandacht toch niet bij mijn boek over mannelijke pikordes kan houden, zie ik iemand met 2 dikke pillen naar de tafel sjouwen. Een Duits naslagwerk over architectuursymbolen en De Held en de Draek van Ype Poortinga, die bij de Fryske Akademy werkte en Friese volksverhalen verzamelde en opschreef. Wil je een tasje, vraag ik, want twee van die dikke boeken onder je arm, sjouwt niet gemakkelijk. Maar het hoeft niet. Zijn vrouw is mee, zegt hij. Terwijl ik het pinapparaat naar hem toe schuif, besluit ik om het boek over de Echte Vechtende Mannen thuis maar verder te lezen. Misschien leer ik er wat van, want wie wil nu geen echte man worden.

Klaas Kasma, kok en boekverkoper in Leeuwarden

foto: Simon van der Woude