Wethouder Marco Florijn: De vogels fluiten, het komt allemaal goed – Aan meedenkers hebben we niks, meedoeners, daar gaat het om

(Ook deze zomer weer enkele prachtige verhalen opgediept uit ons rijke archief, 2009)

Wethouder Marco Florijn

‘De vogels fluiten, het komt allemaal goed’

‘Ik dacht dit weekend: het komt allemaal goed. Ik heb de zomer in mijn bol. Om vier uur ’s nachts kreeg ik in een hotel in Utrecht een sms’je met de mededeling: de vogels fluiten. Ik ben meteen naar mijn balkon gegaan en inderdaad: de vogels floten, het komt allemaal goed.’

Vijftig lege winkelpanden in Leeuwarden, iedere dag aankondigingen van ontslagen, kritiek op het reïntegratiebeleid en de collegeleden blijven lachen.

‘Het gaat om het vertrouwen. We zitten nu in een tijdelijke dip, het is nu zwaar weer, dat is glashelder. Je ziet het aan de toename van de aanvragen voor bijstand. In de eerste twee maanden van dit jaar zijn er 95 extra aanvragen in vergelijking met dezelfde periode van vorig jaar. Dat is niet normaal. Vooral de groep jongeren tot en met 23 jaar laat een stijging zien. Dat is zorgelijk.’

Wat gaan we doen?

‘Je ziet dat eerst de uitzendkrachten eruit vliegen, daarna de gedetacheerden en de mensen met een tijdelijk arbeidscontract. Dan komen de vaste krachten aan de beurt. De overheid kan nu haar lokale rol oppakken. Dat kon voor 2004 niet. Nu kunnen we voor een bedrag van 20 miljoen euro reïntegratietrajecten inzetten. Bij particuliere bedrijven kunnen we de helpende hand bieden door te kijken naar hun sociaal plan en hen een handreiking doen. Ik had hier onlangs een ondernemer met twee ondernemingen, die vertelde mij: als er niks gebeurt, ben ik voor de zomer failliet. Met kleine arrangementen kunnen we als gemeente iets doen.’

Wat betekent dat concreet?

‘Je vraagt de ondernemer of hij plaats heeft voor werkzoekenden die ervaring bij hem op kunnen doen. Dan gaat het om zaken zoals bijvoorbeeld boekhouding, verkoop, reclame. Die werkzoekenden worden begeleid door mensen van de ROC’s. De ondernemer ontvangt een compensatie voor zijn begeleiding want die moet in staat worden gesteld om gewoon te blijven ondernemen. Hij moet geen last hebben van zijn nieuwe medewerkers. Zo snijdt het mes aan twee kanten.’

Moet je niet bij de kop beginnen in plaats van bij de staart?

‘Beide. Als gemeentelijke organisatie zijn we krachtig genoeg om slagvaardig beleid te maken aan beide einden. We hebben voortdurend gesprekken met bedrijven die zich hier willen vestigen. Ook bedrijven in het luxesegment. Die ondernemers voelen nog altijd ruimte om in Leeuwarden een bijzondere zaak te beginnen. Er openen binnenkort een chocolaterie en een winkel in het luxesegment beddengoed. Daarnaast kan iedereen met een goed businessplan in aanmerking komen voor een microkrediet van 34.000 euro.’

De finesses van het ondernemerschap leer je van papa en mama.

‘Klopt. Als je ondernemers als ouders hebt, dan heb je een enorme voorsprong. Ik maak me ook zorgen dat iedereen zomaar een bedrijfje begint. Aan de andere kant: er is, als je scherp kijkt, genoeg werk te vinden. Maar we moeten meer toe naar werk dat een economische grond heeft. De klassieke maak-industrie moeten we weer proberen terug te halen. Als je je best hiervoor doet dan moet dit kunnen. We hebben de mond vol van duurzaamheid, maar dat begrip vervalt op slag wanneer je al je goederen uit China haalt. Kijk eens naar de productie in dat land en naar het transport. Daar moeten we werk van maken.’

Het mkb is de motor, wordt steeds gezegd. Laat het periodiek onderhoud van die motor en de weg waarop die moet rijden niet te wensen over?

‘We hebben gedacht om mkb-noord in te schakelen, maar dat is te ingewikkeld. Aan meedenkers hebben we niks, meedoeners, daar gaat het om. Het gaat niet meer om 40 werkplaatsen in een keer te realiseren, maar het gaat nu vooral één voor één. Ik vind overigens wel dat er soms wat al te gevoelig wordt gedaan onder de middenstand. Dat gedoe rond die feestverlichting in december en dan de suggestie dat we geen oog hebben voor bepaalde delen van de middenstand vind ik overdreven. Die kritiek is niet terecht. Ik zie veel in parkmanagement en dat zou je dan ook moeten instellen voor gebieden in de binnenstad. Daar heb ik gesprekken over met Siem Jansen van de Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij.’

Er bestaat een venijnige kritiek op je integratiebeleid, raakt je dat?

‘Die kritiek snap ik wel. We hebben 20 miljoen per jaar beschikbaar. 14 miljoen gaat naar gesubsidieerde arbeid, 3 miljoen naar het opstarten van de programma’s en 3 miljoen naar sollicitatietrainingen. Vooral dat laatste krijgt veel kritiek. Ik vind die trainingen noodzakelijk. Sommigen vinden die trainingen vernederend, maar als hen niks nieuws verteld zou worden door die trainers, dan waren ze in de meeste gevallen zelf wel aan de slag gekomen. We hebben al met al toch nog zo’n 140 vacatures.’

Waarom worden de interne vacatures bij de gemeente niet gewoon opengesteld voor iedereen? Laat een frisse wind waaien.

‘In landelijk verband zijn we bezig met een campagne voor nieuwe ambtenaren. Wij adverteren niet in de Volkskrant maar verspreiden aantrekkelijke filmpjes met vrolijke ambtenaren via het internet. In drie minuten zou je eigenlijk moeten kunnen vertellen waar je als gemeente voor staat. Dat kunnen we niet. Als je onze stadsvisie ziet, dan lukt dat niet. Die visie is gestoeld op te veel pijlers.’

Opereren diverse sectoren niet te geïsoleerd? Citymarketing is toch goed te koppelen aan economie?

‘Expeditie Leeuwarden moet veranderen. Daar moet de focus scherper worden gelegd.’

Er is gevraagd of je lijstaanvoerder wilt worden van de PvdA bij de komende gemeenteraadsverkiezingen en je wilde niet.

‘Ha, ha, ha. Ik zal je het precies vertellen. Ik ga nu zeggen wat ik echt meen. In de maand juli ga ik hier over nadenken want het heeft nogal wat consequenties. Voordat ik drie jaar geleden wethouder werd, had ik de keuze: of wethouder van Leeuwarden of een mooie functie als intern adviseur Amerika bij Ahold. Een onmogelijke keuze. Ik heb gekozen voor de stad die ik prachtig vind en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Aan die taak heb ik mij vier jaar verbonden. Ik vind in het algemeen dat je niet te lang in zo’n omgeving moet zitten. Een uitstapje naar het bedrijfsleven trekt ook. Er is in deze periode wel eens wat langsgekomen, maar die afspraak met mijn fractie ligt er. Als wethouder zet je in vier jaar iets meer en in het derde jaar begint het oogsten, daar zijn we nu. Wat ik ga doen, beslis ik in juli. Ik ben vooral bezig met mijn werk en ik ben gevraagd als voorzitter van de commissie die het verkiezingsprogramma gaat schrijven. In juli ga ik voor een maand naar Buenos Aires in Argentinië, daar neem ik lessen tango en Spaans, neem mijn laptop mee en beslis wat ik ga doen.’

Andries Veldman