Wethouder, gooi je gewicht er eens tegen aan voor hoger kunstbudget

Wethouder Diks en de stadsperformer

(Van een correspondent)

Vorige week besprak het college van b. en w. van Leeuwarden de �evaluatie stadsperformer�, zo staat er boven de notitie, die via de site van de gemeente bij dit agendapunt is te vinden. Daarboven staat weer �Ambtelijke toelichting�.

Media

In een publicatie van wethouder Diks �Leeuwarden wil weer stadsperformer� schrijft zij nu: �Daarover is in de media bericht op een manier die naar onze mening op geen enkele manier recht doet aan de uitstekende prestatie van stadskunstenaar Martin Winters�. Heel mooi, dat de wethouder nu helder haar waardering uitspreekt voor Winters. Minder mooi is het om � via deze formulering � de media verantwoordelijk te stellen voor de beeldvorming.

Tic

Het is de bekende bestuurderstic. Onwelgevallige publiciteit is de schuld van de �media�. Het Leeuwarder college begint op dit gebied een aardige reputatie op te bouwen. Zo kwam eerder naar voren, dat de burgemeester zich regelmatig wendt tot de hoofdredacteur van de LC. De laatste rent dan naar de redactie om van zijn ongenoegen blijk te geven.

Publiciteit

Diks schrijft: �De evaluatie ging helemaal niet over het verloop van het beeldend kunstproject van Marten Winters �.�. Heeft de wethouder het stuk van haar eigen ambtenaren dan wel goed gelezen? Op blad 2 en 3 van de evaluatie staan vier subtitels, namelijk: �Terugblik op invulling door Marten Winters�, �Invulling van de rol als stadskunstenaar�, �Kosten� en �Oordeel over de invulling als stadskunstenaar�. Bij lezing en herlezing blijf je je verbazen over de benepenheid, waarvan de evaluatie doordrenkt is. Bij het onderdeel �Invulling ��, wordt enige waardering uitgesproken over Winters. Maar dat eindigt dan weer met de conclusie, dat Winters heeft gefungeerd als ambassadeur, door in alle interviews �Leeuwarden te noemen en te roemen�. Terloops staat er ook, dat Winters �zijn PR-momenten zorgvuldig wist te ontwikkelen en benutten�. De indruk ontstaat, dat de schrijvers van de evaluatie eigenlijk vinden, dat Winters te veel publiciteit heeft gekregen. En dat loopt dan uit in plechtig opgesomde �leerpunten� voor de gemeente. Dat zijn dan vooral het �paard van Troje-effect� en het �camel-nose-effect (�op het eerste gezicht kleine feiten die onderschatte grote gevolgen hebben�), het gevaar om dit soort projecten uit handen te geven aan een adviescommissie, en de �gespannen voet� tussen de ambitie van Winters en de �oorspronkelijke opdracht�, ( maximaal � 5000 euro, en een beperkt aantal optredens).

Budget

De wethouder Diks zegt nu, dat Leeuwarden weer een stadsperformer wil, maar dan wel binnen het � 5000 euro budget, alsjeblieft. Als het meer moet kosten, dan moet de performer zelf maar zorgen voor �externe middelen�. In de evaluatie beklaagden de ambtenaren zich er immers over, dat zij zoveel tijd moesten steken in de verwerving van aanvullende middelen.

Dan is er via de omgekeerde balanssanering onverwacht financi�le ruimte ontstaan, maar dan mag een stadsperformer daar weer niet van profiteren. Wethouder, gooi je gewicht er toch eens tegen aan om je eigen budgetten wat uit te breiden.

Huwelijk

Diks en cultuur, het zal wel een ongelukkig huwelijk blijven. Ambtenaren en cultuur is in Leeuwarden niet eens meer een huwelijk. Daar zitten we al langere tijd in de sterfhuisconstructie.

++
(eerder gepubliceerd)

Leeuwarder ambtenarij schrikt van stadsperformer Marten Winters

Marten Winters als �PAARD VAN TROJE�

(Van een correspondent)

Ambtenaren Leeuwarden zeer ontevreden over stadsperformer

Marten Winters was twee jaar stadsperformer. Hij was geen kleine denker, maar een man met verbeelding. Een beperkt aantal optredens per jaar: niets voor hem. Hij koos voor �Het schip de lading�. Een mooi project, een aandachttrekkend project (ook landelijke bekendheid), maar voor de Leeuwarder ambtenaren blijkt nu ook een schrikwekkend project.

Zij schrijven in een toelichting aan b. en w.:

– �Met het aanstellen van een beeldend kunstenaar die aangeeft gedurende de inhuurperiode een monumentaal kunstwerk te willen realiseren haalt de gemeente een paard van Troje binnen: eenmaal binnen valt niet meer te ontkomen aan de consequenties dat de gemeente meebetaalt aan het kunstwerk (een veelvoud kwijt is van de oorspronkelijk geraamde 5000 euro per jaar).�

In de praktijk ging het kunstwerk � 80.000 kosten. De gemeente moest daarvoor diverse eigen fondsen inschakelen om dit bedrag bij elkaar te scharrelen. De toonzetting van de ambtelijke notitie verraadt de afkeer waarmee dat is gebeurd.

Camel nose

Voor het vervolg schrijven de ambtenaren:

– geen herhaling van het �camel nose-effect�. �Camel noses� � zo legt men ons even uit � �verwijzen naar op het eerste gezicht kleine feiten die onderschatte grote gevolgen hebben. (Met de spiering van 5000 euro per jaar zat de gemeente uiteindelijk vast aan een walvis van 80.000 euro.�

In het hele verhaal geen enkel woord van dank aan de stadsperformer, voor wat hij hoe dan ook heeft gepresteerd.

De ambtenaren drukken alle fantasie en creativiteit voor de komende periode nu meteen de kop in.

De �subsidies kleine producties cultuur� heeft een eigen scorelijst. Incidentele aanvragen worden voorzien van een puntentelling. Een van de onderdelen van de score is: gericht op een bepaalde kunstdiscipline. De invulling daarvan wordt door het college bepaald. � ook bij de selectie van de nieuwe stadsperformer zullen deze disciplines voorrang krijgen op de andere.�

En al die ambtelijke en bestuurlijke heisa voor projectjes van � 5.000. Waarin een kleine stad klein kan zijn.

Waar blijf je, Gerben Hoogterp, met je verbeelding aan de macht? In Europa zullen ze nog lachen om een CH met dergelijke regeltjes.

Datum: Dinsdag, 17 April 2012