Waddenzee kon wel eens best onderzochte zee ter wereld zijn

(tekst: oud-raadslid D66 Wietse Elzinga op zijn weblog)

3 december 2008

Waddenacademie in Leeuwarden vooralsnog saai
Leeuwarden is sinds kort een academische instelling rijker: de Waddenacademie is onlangs officieel van start gegaan. Na een valse start eerder dit jaar in Amsterdam was het feitelijke begin onlangs in Leeuwarden tijdens een heus inauguratiesymposium. Dat sympsium was dermate degelijk – en kennelijk om die reden bij tijd en wijle gortdroog – dat een lid van het College van Bestuur van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden (NHL) zich meende te moeten uitlaten over de saaie presentatie:’Zo enthousiasmeer je geen jonge mensen voor dit onderwerp!’

De Waddenzee kon weleens de best onderzochte zee ter wereld zijn, die kennis is verspreid en fragmentarisch en een integrale visie wordt node gemist. Daar kan die Waddenacademie een nuttige rol in spelen. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden kun je er niet studeren, de Waddenacademie is gehuisvest in het Waddenhuis ergens halverwege de Nieuwestad in Leeuwarden en is opgericht met gelden uit het Waddenfonds. Het Waddenfonds is ter compensatie voor het boren naar aardgas onder de Waddenzee. De academie krijgt geen eigen geld voor onderzoek en dient eerst en vooral een netwerkspeler te zijn. Op het eerste gezicht het zoveelste bestuurlijke speeltje.

Mannen met grijze koppen voeren vooralsnog de boventoon bij de Waddenacademie en de daarbij behorende maatschappelijke adviesraad. Een goede verklaring voor gestuntel met Powerpoint-presentaties en voor jongeren weinig aantrekkelijke manier van presenteren. Het valt mij steeds vaker op: op zich interessante onderwerpen maar zodanig gepresenteerd dat ook ik er bijna gillend bij wegloop (en ik kan onmogelijk nog jong worden genoemd). Het kan zijn dat ik w�l op de hoogte ben van de mogelijkheden van hedendaagse techniek en veel generatiegenoten en ouderen niet. Dat moet hoognodig veranderen.

Of het nu de Waddenzee, de geschiedenis van Leeuwarden of iets anders is, jongeren zullen vroeg of laat het stokje moeten overnemen en dat gaat een stuk gemakkelijker wanneer de iets ouderen de taal van de jongeren spreken. Jongeren groeien op met Internet, chatten en social networks als Flickr en kunnen zich niet (meer) voorstellen dat deze dingen er ooit niet zijn gewest. Toch zijn het zaken van de afgelopen paar jaar, dus niet geheel vebazingwekkend dat de iets oudere generaties een en ander onbekend voorkomt.

Vraag mij niet naar een instant-oplossing want die is er niet. Ouderen staan niet per definitie onwelwillend tegenover technische vernieuwingen als die maar functioneel zijn. Overigens gaan wij er in deze samenleving wel erg gemakkelijk vanuit dat ook ouderen een Internetaansluiting hebben. Een oudere mevrouw koopt een wat groter model mobiele telefoon en krijgt in de winkel te horen dat ze de rest via Internet moet regelen. Waarop mevrouw roept:’Maar ik heb geen Internet!’ Toen zat het personeel even met de handen in het haar.

Bestaat er volgens velen een kloof tussen burgers en politiek, sinds kort lijkt er ook een technologische kloof te ontstaan tussen ouderen en jongeren. Vraag vooral niet politici die kloof te dichten want die hebben helemaal geen verstand van techniek. De enige oplossing is dat jongeren ouderen gaan coachen. Maar ja, hoe krijgen al die grijze koppen dat jongeren tussen de oren?