Vastgoedman Gerard Keizer: Bakken ellende heb ik over mij heen gehad

De Leeuwarder vastgoedman Gerard Keizer (47) stelde zich in 1994 een doel: ‘financieel onafhankelijk worden op mijn 40ste’. Keizer bereikte wat hij wilde. Op de top van de vastgoedmarkt was hij eigenaar van ruim 22 panden en beschikte over een eigen vermogen van enkele miljoenen. De voormalig gymnastiekleraar van scholengemeenschap Magister Alvinus in Sneek en trainer van voetbalclubs, waaronder die van Houtigehage, publiceerde een boek waarin de opkomst en ondergang van zijn vastgoedimperium wordt beschreven én zijn nieuwe professie als de Emile Ratelband van het noorden.

 
Een boek? Waarom een boek?

 
‘Het is leuk om je eigen verhaal vertellen met het oog op een nieuwe toekomst. Ik heb geen last meer van mijn ego of opmerkingen van derden wat ze van mij vinden. Dat is eigenlijk de grootste winst die ik heb overgehouden aan de vastgoedwereld.’

 
Vertel, we willen er alles over weten.

 
‘Hoe het begon? In mijn boek Never Mind, acht inzichten die leiden tot een absoluut gevoel van vrijheid, stel ik een doel. Ik wilde financieel onafhankelijk worden op mijn 40ste. Dat is mij gelukt.’

 
Hoe ging dat in zijn werk?

 
‘In 1995 kocht ik mijn eerste pandje aan Achter de Hoven in Leeuwarden, tegenover de machinefabriek van Douna. Dat ging steeds verder. Ik begon met het verhuren van studentenhuizen, soms zaten er twee of drie studenten in één woning, soms één. Dat ging lekker, maar in het verhuren aan studenten gaat veel energie zitten. Ik besloot om naast de verhuur een eigen vastgoedbedrijf te beginnen. Panden aankopen en verkopen. De ene dag kocht ik van de gemeente een pand op en dat verkocht ik met 40.000 euro winst meteen weer door. Op een gegeven moment had ik zeven à acht man in dienst om de panden op te knappen, te verhuren en te verkopen. De panden stonden in Leeuwarden, Dokkum en in Bolsward. Soms ging het ook om appartementen en om parkeerplaatsen.’

 
Booming business.

 
‘Het liep lekker en ik hield de relatie met mijn bank ook goed.’

 
Wat ging er mis?

 
‘In de eerste plaats voelde ik me niet lekker.’

 
Wat nou?

 
‘Je wilt steeds meer, en heb je dat bereikt, dan wil je nog meer. En zo gaat dat maar door. Ik kon niet genieten. De problemen voerden de boventoon. En dan wil je steeds verder en steeds meer. Dan schreeuwen die muppets in je hoofd om weer nieuwe zaken. Niet dat ik zo materialistisch ben ingesteld, we wonen in een vrij normaal huis in de Leeuwerikstraat en ik rijd in een grote maar oude auto, maar toch wil je steeds verder en meer. Ik was altijd wel een handelaar, stond op markten en kermissen. Mijn ouders hadden een antiekzaak in Hurdegaryp, naast het motel, daar handelde ik al.’

 
De markt stortte ook in.

 
‘Ook dat was het geval. Net toen ik mijn doel had bereikt – en ik dus ongelukkig was – kwam de affaire met de Lehman Brothers in Amerika. De wereld stond op de kop. Bakken met ellende heb ik de laatste jaren over mij heen gehad. Aanvankelijk kon ik nog goede cijfers bij de bank presenteren, daar waar ik kantoor hield – Rabo Bergum/Oostermeer – heb ik nog een jaar in de top 5 gestaan van best renderende ondernemers. Ik kende het vastgoedspelletje, zo heb ik het ook altijd gezien, maar zorgde er wel voor dat de bank over de juiste gegevens beschikte. Aan mijn verplichtingen kon ik lange tijd goed voldoen. Ik loste af, had mijn bezit gescheiden van privé en was geen big spender.’

 
Toch ging ook de wereld bij Gerard Keizer op de kop.

 
‘Alle vastgoedjongens kregen met hetzelfde probleem te maken. Natuurlijk ken ik ze allemaal, al schoof ik zelden aan tijdens de lunch in het Wapen van Leeuwarden. In de boeken staan, ik noem maar wat, hun panden misschien wel voor 20 miljoen euro beschreven, maar de bank haalde hier een grote streep doorheen en waardeerde de panden af naar 9 miljoen. Portefeuilles werden zwaar afgewaardeerd. Als je als vastgoedhandelaar nooit hebt afgelost, en op die manier geen goede relatie hebt opgebouwd, kom je in de problemen.’

 
In het boek Never Mind beschrijft Gerard Keizer hoe hij op het matje werd geroepen bij zijn bank en tot zijn eigen verrassing te horen kreeg dat hij een regeling kon treffen. Keizer had zich voorbereid op het ergste maar kon zijn portefeuille tegen een gering bedrag overdragen aan de bank die hem daarvoor volledige kwijting gunde.

 
‘Ik had Marjolein op het ergste voorbereid, maar kon gelukkig een goede overeenkomst sluiten. Het betekent wel dat ik al mijn opgebouwde bezig in één klap kwijt was. Bakken ellende. Mijn vrouw zei: Dit is science fiction wat je vertelt. De laatste drie jaar had ik bijna een weektaak met de afronding. De bank heeft gewoon de zaak afgewogen en geredeneerd dat de regeling het beste rendement opleverde, voor de bank uiteraard.’

 
Gerard Keizer spreekt in koffiezaak Doppio op een blijmoedige wijze over zijn vastgoedbedrijf en zijn nieuwe uitdaging: mindset training, het geven van workshops en trainingen voor particulieren en bedrijven. Toch laat het vastgoed hem niet helemaal los.

 
‘Er wordt wel wat aan mij getrokken om advies te geven of om zelf weer actief te worden. Ik ga dat voorlopig niet doen, hoewel de markt voor mensen die een paar ton hebben te besteden wel erg gunstig is. Met de aankoop van zes pandjes hoef je nooit meer hard te werken.’

 
En nu?

 
‘Ik heb veel over filosofie gelezen. Ook over Albert Einstein. Het boeddhisme heb ik bestudeerd. Ben ook nog bezig geweest met maatschappelijk vastgoed, bijvoorbeeld de Thomashuizen voor gehandicapte kinderen. Ik kwam steeds weer uit bij mezelf. Wilde ik steeds meer of wilde ik me verdiepen? Ik heb voor dat laatste gekozen. In mijn boek Mindset Training kom ik tot inzichten die kunnen leiden tot een beter bedrijfsresultaat voor bedrijven door anders te denken. Het zijn acht inzichten die nodig zijn om beperkende gedachten en overtuigingen te doorgronden. Je moet je persoonlijk doel en je bedrijfsdoel laten samensmelten. Werk vanuit passie, plezier en creativiteit.’

 
Ik mis de hete kolen.

 
‘Mijn omgeving kijkt soms ook raar op, maar als ik het uitleg ontstaat er begrip. Binnenkort geef ik een gastles bij het Van Hallinstituut.’

 
Andries Veldman