Thea Koster: Het gaat niet alleen om geld, het gaat om compassie

‘Het gaat niet alleen om geld.’ Die boodschap had de Leeuwarder ‘wijkenwethouder’ Thea Koster vanmiddag voor de deelnemers van de conferentie Werken in de wijk die gehouden werd in het wijkcentrum Heechterp Schieringen. Hoe gaat het in de Vogelaarwijk? En werkt het nieuwe gemeentelijke welzijnsplan Amaryllus? De vanmiddag gepresenteerde cijfers (LPBL economisch advies) zeiden ja; de eerder gepresenteerde cijfers (CBS) zeiden nee. Koster vond dat het vooral gaat om compassie en daarmee valt ook zonder geld veel te bereiken.

De Leeuwarder wethouder nam daarmee een voorschot op de moeilijke weg waarop het welzijnswerk momenteel zit. Kabinetsplannen voorspellen weinig goeds, maar volgens Koster biedt de decentralisatie kansen. ‘Het gaat niet om het bedrag, maar om de manier van werken. We gaan minder regisseren en meer faciliteren. We gaan meer, dat zal soms lastig zijn, op onze handen zitten.’ Bewoners die haar konden tegenspreken waren niet aanwezig.

De hulp komt dichterbij de hulpvrager. De hulpverlener wordt steeds meer een generalist die daadwerkelijk in de frontlinie wordt geplaatst. Het is allemaal nog even wennen, maar het Leeuwarder plan wordt landelijk gezien als voorbeeld. Het Frontlijnteam wordt gezien als kraamkamer. Generalist naar de hulpvrager en specialist naar de eigen organisatie, aldus organisator Astrid de Bue.

De provinciale wijkconferentie werd overigens niet voor niks in de wijk Heechterp Schieringen gehouden. Hier is namelijk al 4,5 jaar het Frontlijnteam actief. Het vijftien leden tellende team heeft inmiddels bijna alle 2000 woningen in de twee wijken bezocht. Men schrok regelmatig van de meervoudige problematiek achter de voordeur. Een aftakelende gezondheid, eenzaamheid en schulden voerden er de boventoon.

Tijdens de rit werd het Amaryllus-plan door de gemeente geïntroduceerd, een plan waarbij schotten en schuttingen moeten worden afgebroken. Het doel: één hulpverlener per woning. Tijdens de discussie was er twijfel over de flexibiliteit bij organisaties als Zienn (opvang) en Limor (huisvesting). ‘Wij moeten generalisten worden, maar zij veranderen niet. Is er nog een bestuurder in de zaal?’

Ook Friedus van den Berg had het toch liever iets anders gezien. Als enige vertegenwoordiger van de bewoners van de twee wijken was hij bij de conferentie aanwezig. Hij had liever een plan gezien voor 20 jaar. Hij zag niet direct een oplossing voor een van de grote problemen van de wijk: de doorstroming. Twintig procent van de bewoners verlaat de wijk binnen vijf jaar. Het is een beweging die al jaren aan de gang is en zorgt voor weinig samenhang. Een praktisch gevolg is de ergernis over het dumpen van afval in de wijk. Niemand voelt zich er verantwoordelijk voor.

Ondanks de negatieve cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek die de Vogelaarwijk/krachtwijk/prachtwijk als slechtste wijk van Nederland beschouwt waar je als kind kunt opgroeien heerste er optimisme bij de deelnemers aan de conferentie. Astrid de Bue relativeerde de cijfers en keek liever naar de individuele resultaten binnen een woning. Er werd met succes gewerkt aan scholing, gezondheid en het oplossen van schulden. Frontlijnmedewerkster Nynke Andringa: ‘Iedere maand kunnen we vier woningontruimingen voorkomen, waarvan twee gezinnen.’

Volgens Betty Bannink, programmadirecteur, is de zorg voor de bewoners de sleutel van het relatieve succes. ‘Meestal wordt er begonnen met de stenen en daarna ontdekt men: o, er wonen ook nog mensen.’ Wies ten Have van woningcorporatie Elkien vertelde dat een buurtconciërge dagelijks in de wijk aanwezig is. ‘De lijnen zijn kort.’ Hendrik Hoogenkamp van WoonFriesland vond dat er verder geïnvesteerd zou moeten worden in het beperken van het energieverbruik. Hij zegde toe dat dit eventuele voordeel niet in de zakken van de corporatie verdwijnt.  Komt dit voordeel terecht bij de huuder? Aldus Dietske Bouma (gespreksleider en moeder van Amaryllus). ‘Ja’, aldus Hoogenkamp.

cultuur middenstanders zakelijk