PvdA-raadslid Afrah Abdullah: Niemand praat met mij – Ik maak me zorgen over wat de splitsing in de partij teweeg gaat brengen

(uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

PvdA-raadslid Afrah Abdullah werd door partijleider Lilianne Ploumen overgehaald om zitting te nemen in de Leeuwarder raad. Daar kon de lokale kandidaatstellingscommissie nauwelijks omheen. Afrah had haar twijfels vanwege enkele standpunten van de partij, maar ging toch overstag. Ze ziet zich als een bruggenbouwer en is niet bang om moeilijke onderwerpen zoals meisjesbesnijdenis op de agenda te zetten. Toen ze vroeger in disco Fire danste, haar mooie krullen voor iedereen zichtbaar, zag men haar staan. Nu ze een hoofddoek draagt, is dat veranderd. ‘Niemand praat met mij. Ik dacht: ik stap gewoon op jou af.’

‘Hoe het is om raadslid te zijn? Fijn. Mijn achterban vroeg destijds of ik mij kandidaat wilde stellen. Via het adviesorgaan Pharos stel ik taboe-onderwerpen aan de orde zoals het weerbaar maken van vrouwen en het besnijden van meisjes. Ik zie mezelf als een vertrouwenspersoon en een bruggenbouwer.’

‘Hoe ik die bruggen bouw? Dat doe ik onbewust. Sinds mijn veertiende, toen mijn vader mij vanuit Koeweit naar Nederland stuurde, voel ik mij een weggegooid kind. Ik was te pittig voor mijn vader, die vanuit Somalië naar Koeweit was gevlucht. Ik had een eigen mening. Mijn vader kon ook mijn moeder niet aan. Hij heeft mij ontvoerd, weg van mijn moeder. Nu ik hier woon bouw ik bruggen met en tussen allerlei allochtone Leeuwarders.’

‘Je kunt geen hulpverlener zijn zonder jezelf te kennen. Op mijn 17e stuurde ik een brief naar de Surprise Show van Henny Huisman met de bedoeling mijn biologische moeder op te sporen. Ik had de brief amper verstuurd toen ik van mijn stiefmoeder het bericht kreeg dat ze was overleden. Ik ben in 1974 in Mogadishu geboren. Met mijn vader, een militair die gewond was geraakt, ging ik op mijn veertiende naar Koeweit. Daarna ging ik naar Nederland. Wat een Legoland, dacht ik, toen ik dit land bij Schiphol van boven zag. Eerst kwam ik in Emmeloord terecht, daarna verhuisde ik naar het asielzoekerscentrum in Luttelgeest. Van Luttelgeest ging ik naar Slagharen, Hasselt en Apeldoorn. Daar werden mij de normen en waarden van de Nederlandse cultuur bijgebracht en leerde ik fietsen.’

In het asielzoekerscentrum kreeg Afrah Abdullah een relatie met een werknemer. ‘Ken net, mei net’, zegt ze. Uit die relatie werd haar oudste zoon, inmiddels 29 jaar, geboren. Via Dedemsvaart kwamen ze in Tytsjerk te wonen. Abdullah leerde Nederlands op een internationale school en ging werken als schoonmaakster bij Hago en als vertaler en keukenmedewerker bij het COA, onder meer bij het asielzoekerscentrum Burmania in Leeuwarden. Later werkte ze als magazijnmedewerker in het asielzoekerscentrum in Burgum en volgde ze een opleiding tot sociaal werker.

‘Ik deed alles wat Allah verboden had. Ik dronk cola-beerenburg, droeg geen hoofddoek en danste in korte rokken in discotheek Fire. Je kunt rustig zeggen: ik was supergeïntegreerd. Ik ontmoette een Wâldpyk, we kregen een tweeling.’ Pim Fortuyn en de zaak rond Marianne Vaatstra schudden haar wakker. Nine-eleven was de spreekwoordelijke druppel. ‘Ik besefte: je zult er nooit echt bij horen. Voor die tijd was ik interessant met mijn mooie krullen en nu zag ik steeds meer strijd tussen partijen en verwijdering. Ik besloot om mezelf niet langer te verloochenen en eerlijk te zijn. Ik dacht: je kunt beter vanuit je originele verpakking handelen en besloot toen om stapsgewijs de hoofddoek weer te gaan dragen. Het begon met het dragen van een muts. Ik wilde niet meer liegen tegen mezelf. Ik vond het van belang om de islam in alle geledingen uit te dragen en ik durfde de waarheid te zeggen.’

‘In de politiek twijfelde ik over de PvdA. Ik had moeite met hun standpunt over de studiebeurs. Ik dacht: hoe komt dat straks met mijn oudste zoon? Ik kreeg na drie jongens nog een dochter bij een Somalische man en ben nu alleenstaand. Ik werkte keihard maar merkte nooit een verbetering in mijn portemonnee. Ik was teleurgesteld in de PvdA en kon dit aankaarten bij partijleider Lilianne Ploumen. In het programma Kassa mocht ik daten met Ploumen en hier legde ik haar mijn twijfels voor. Ze vond dat ik moest solliciteren naar een plek in de Leeuwarder raad. Ik kwam erin maar waakte ervoor om een tweede Ayaan Hirsi Ali te worden.

‘Het raadswerk was wennen. Ik hoorde veel vakjargon. Niemand gaat naar school om raadslid te worden. Bij een tussentijdse beoordeling werd het gewaardeerd dat ik veel veldwerk in de fractie bracht. Het voeren van een debat was nog een leerpunt. Ik sta nu 13de op de lijst. Dat Femke Molenaar niet meer op de lijst staat, dat doet me wel wat. Ik maak me zorgen over wat de splitsing in de partij teweeg gaat brengen. Er is veel spanning geweest rond de fusie en de kandidatenlijst. Dat er meerdere leden uit de partij gestapt zijn deed mij pijn.’

‘Als lid van het Ombudsteam van de PvdA hoop ik dat ons team bestaan blijft. In november hebben we vier zaken behandeld waaronder een uithuisplaatsing van een vrouw, een ondertoezichtstelling van kinderen en een bedreiging door de buurman. Als lid ben je vooral een luisterend oor.’

‘Hoe het komt met de verkiezingen? We moeten niet in paniek raken. Er wordt gesuggereerd dat met de nieuwe kandidatenlijst de aandacht voor diversiteit verdwijnt. Dat is niet zo: ik ben met mijn hoofddoek de meest opvallende persoon in de raad. Ik zou bijna zeggen: ik ben de negerin van de raad. Wat ik wel vreemd vind, is dat niemand met mij praat. Nooit komt iemand van de pers op mij af en daarom trok ik de stoute schoenen aan tijdens de bijeenkomst over toegankelijkheid bij NHL/Stenden waar jij was. Ik ben volksvertegenwoordiger en er is veel werk te doen. Ook al kom ik niet in de raad, dan blijf ik dingen doen. Ze zijn nog niet van mij af.’