Oud-raadslid Andries Bergsma nu druk met designmeubelen

‘Een zitbank van het merk Gelderland behoudt zijn waarde. Het frame is gemaakt van massief beukenhout. Je voelt de kwaliteit bij het tillen.’ Andries Bergsma van Andriesign aan de mr. P.J. Troelstraweg, verkoopt tweedehands designmeubelen. Hij begon nog niet zolang geleden als zelfstandig ondernemer en moet nu constateren dat het lukt. ‘Het begint behoorlijk leeg te raken in mijn loods. De handel vliegt de deur uit.’

‘Mijn doel is je te laten ontdekken wat kleur doet in jouw interieur. Weg met de zwart en grijze meubelen. Durf te kiezen voor kleur en kies voor designmeubels.’ Deze stevige taal is te lezen op Bergsma’s website Andriesign.nl waar ook de tijdloze meubelen zijn te vinden van bekende merken zoals Leolux, Montis, Sur & plus, Harvink en ontwerpers als Gerard van den Berg, Jan des Bouvries, Roderick Vos en Rolf Benz. ‘Durf te kiezen voor kleur. Wonen in een VT-wonenbrochure, dat doen de buren maar. Jij wilt een gezellige woning waar je helemaal tot rust komt. Ik zie het als mijn doel om jou daarmee te helpen’, aldus Andries Bergsma op zijn website.

‘Zelf’, zegt Bergsma, ‘ben ik niet zo pocherig, maar als het om mijn meubelen gaat, dan sta ik voor kwaliteit.’ Na een wisselend carrièrepad, dat liep via uiteenlopende beroepen, kwam hij uit bij de soms iconische meubelen die altijd al in zijn belangstelling stonden. ‘Na een afgebroken lerarenopleiding heb ik bij de post, in fabrieken en in de schoonmaak gewerkt.’ Hij is actief bij filmhuis Slieker en zat enkele jaren voor GroenLinks in de Leeuwarder gemeenteraad, de partij waarvan hij ook geruime tijd voorzitter was. Corona bleek ook voor Andries Bergsma een kantelpunt. ‘Dat heeft op mij en anderen een grote impact gehad. Ik las over een kapper die stoffeerder was geworden omdat hij de negatieve en bozige mensen op zijn stoel niet meer kon verdragen. Bij Slieker stopte de programmering. Nadat het achterstallig werk op was, lukt het me niet de vrijkomende tijd op te vullen. Privé was ik altijd al gecharmeerd van designmeubelen, daarmee ben ik toen aan de slag gegaan. Van een tientje honderd gulden maken.’

Bergsma struinde het internet af, kocht meubels op, of haalde ze gratis af bij meubelwinkels (‘die willen de drukte van tweedehands niet’) en liet ze vervolgens opknappen bij een stoffeerder. ‘Zo rolde het wat.’ Hij ontdekte de vraag naar kwaliteit. Een bank van bijvoorbeeld Gelderland is waardevast en allerminst een wegwerpporduct. ‘Die koop je nieuw voor 6000 euro en refurbished voor de helft van de prijs. In Grou huurde ik een loods op het Halbertsmaterrein waar meteen klanten op afkwamen.’ Nu werkt hij vanuit de voormalige Turkstra beschuitfabriek aan de Troelstraweg in Leeuwarden.

Het kiezen voor design is kiezen voor duurzaamheid. ‘Mijn meubelen kunnen nog jaren mee. Je vindt hier betaalbare, kwalitatief geweldige design van merken als Design On Stock, Topform en Cloak. Ik zeg: neem risico, kies voor tweedehands designmeubels. Je herkent design aan het gebruik van de beste materialen. De pootjes zijn al een kilo per stuk. Bij LeenBakker kun je een bank bijna in je eentje optillen, dat zegt voldoende. De Gelderland 4800 die hier staat oogt modern, maar het ontwerp van Henk Vos dateert al uit 1982. Die gaat nog jaren mee.’

• tekst loopt door onder de foto

===========

Andries Bergsma en PAL/GroenLinks

‘Vanaf 2008 raakte ik betrokken bij PAL/GroenLinks. Ik wilde altijd al meekijken, het liefst achter de schermen, hoe dat gaat in de politiek. Nadat ik in het bestuur kwam, werd ik al snel voorzitter. Later zat ik nog een paar jaar in de gemeenteraad. Ik twijfelde om dat te gaan doen, maar ging overstag na het zien van de Zweedse film De man die Ove heet. Het verhaal van de brompot raakte me zo omdat ik parallellen voelde met de maatschappij, en toen werd ik actief op het partijbureau in Utrecht. Het was een fantastische tijd om te kijken hoe alles reilt en zeilt. Hoe mannen als Piet van der Wal en Gerben Hoogterp van niets iets weten te maken. Je wilt iets voor de maatschappij betekenen. Je wilt bruggen bouwen. Ik had de portefeuille cultuur en wilde van Leeuwarden een soort Maastricht maken, een stad waar je zonder erover na te denken een weekendje boekt. Dat hebben we even kunnen meemaken met de festivals die hier plaats hebben gevonden, met allerlei aanverwante ontwikkelingen. Ik ben er verdrietig om dat dit soort festivals niet meer georganiseerd wordt.’

Andries Veldman