Leeuwarder Twitteraars zakken door het ijs

Drukfout

“Toen God het niet meer wist
schiep Hij de columnist”

Lévi Weemoedt, uit “Van Harte Beterschap. Kleine trilogie der treurigheid” (Uitgeverij Bert Bakker,1983)
van een commentator

En dan blijkt er ophef over het opiniestuk “Wat is er gebeurd met Thea Koster”, op deze website gepubliceerd 12 mei j.l.

D.w.z., over de auteur van het artikel. In koor maken Harry van der Molen (fractievoorzitter CDA in de gemeenteraad), Rob Leemhuis (raadsverslaggever Leeuwarder Courant) en Patrick van ’t Haar (raadsverslaggever Friesch Dagblad) via Twitter zich druk over de identiteit van de schrijver ervan. Wijzen, zonder zich voorafgaand te oriënteren of te vergewissen met de beschuldigende vinger, en dat omvat meer dan een drukfout, naar de ‘usual suspect’. “To name and shame”? Dan eerst naar behoren, zorgvuldig, uw huiswerk doen, heren! En, ahum: ‘journalisten en “Liwwadder commentatoren” vooral niet met elkaar verwarren’.

Correct dat Van der Molen via zijn account meedeelt: “van de heer Inberg heb ik bericht ontvangen dat hij niet de auteur is. Dat is bij deze rechtgezet.”
Maar dat is iets anders dan netjes publiekelijk je welgemeende excuses aanbieden. Neen, het is eerder een zuinige, of zoals de mannen het – in geval van – zelf graag typeren, ‘zurige’ manier van ongelijk bekennen. Maar niet verwonderlijk, bijna vergeeflijk, als je betrapt wordt met de vingers in, sneu genoeg, een lege suikerpot.

Het leidt ook af van waar het hier werkelijk om gaat, namelijk de inhoud en strekking van het artikel. Daar horen we het trio niet over. Want uit wiens pen het schrijfsel ook komt, God mag het weten, wat telt is de degelijkheid, de accuraatheid en de relevantie ervan. De, op basis van de gepleegde fact-finding’, analytische meerwaarde zogezegd.
Niks van dat alles, dus. Omdat er in dat opzicht geen weerwerk valt te leveren? Je zou het haast gaan denken.

Desalniettemin bij deze de oproep: Doe uw best, Heren, toon Beterschap, en geef het lezerspubliek mee hoe U tegen het ‘track-record’ van wethouder Koster aankijkt. Hoe U die, in het licht van wat inmiddels geldt als een spannende (mei-)maand voor de Leeuwarder politiek, weegt. Betrek daarbij voor de compleetheid zo mogelijk ook de recente kritiek van de secretaris van de vereniging PEL, die de wethouder “ínconsequent” gedrag aanrekent terzake van het dossier “sloop hellingbaanflats”. En, geheel in lijn met de analyse van deze ‘Liwwadder commentator’, wijst op een in het oog springend tekort aan ‘voeling’ met ‘de’ burger. Laat horen wat dáár tegenover gesteld zou kunnen, moeten worden.

Voordat de treurigheid over Ons Allen neerdaalt.

++

Wat is er toch gebeurd met Thea Koster?

Gepubliceerd op 12 mei 2013, Categorie: Actueel, 6 reacties

——————————————————————————–

“Glamour girl” Thea Koster: blijft de glans?

van een commentator

Ooit –in 2002- was ze Jong Van Geest, wilde ze vastgeroeste patronen doorbreken, vuur in het politieke debat brengen. Burgers, die zouden best wat vaker mogen meepraten, gewoon recht voor zijn raap en ja, ook ongenuanceerd.

Nu wordt ze omschreven als “bits, denigrerend en vol dedain”, als iemand die “een hekel heeft aan mensen met een kritische houding”.

Wat is er toch gebeurd met Thea Koster, eens jongste raadslid, vastberaden aangetreden, met een zwak voor de betrokken burger, vandaag de dag een niet anders dan pinnig optredende wethouder?

De verklaring? Als zoveel andere bestuurders is ze -zoveel is duidelijk- slachtoffer geworden van haar eigen carrièredrang, die haar gaandeweg meer en meer in de weg is gaan zitten.

Na een –vooruit, vergeten we even haar uitglijder indertijd rond het paaldansen- voortvarende opmars in de lokale Leeuwarder politiek, volgde er een belangrijke breuklijn met het lidmaatschap van het Strategisch Beraad CDA, ingesteld na de verkiezingsnederlaag medio 2010 en de interne onenigheden rond de daaropvolgende kabinetsdeelname met de VVD in Kabinet-Rutte I. Het had haar toegangskaartje moeten worden naar het Haagse, de opstap naar een 2e kamerzetel.

Waarvoor Koster overigens al eerder –in 2007- was gepolst, maar daar toen haar pas verworven baan als organisatie-adviseur bij de provincie Fryslân nog niet gelijk voor wou opgeven. “Ik ben nog jong. Over vier jaar kan het nog wel , als ze me de kans geven”, zo luidde het uit haar mond. In 2010 maakte ze haar sluimerende ambities nog weer eens publiekelijk. Haar grootste wens: buitenland woordvoerder voor het CDA in de Tweede Kamer worden.

Maar helaas, ondanks alle inzet voor het Beraad – in Leeuwarden was ze op dat moment amper present- ging er uiteindelijk een ander met de buit vandoor. Mona Keijzer, wethouder te Purmerend en lid van datzelfde Beraad. Die kwam, na Sybrand Haersma van Buma nog naar de kroon te hebben gestoken als lijsttrekker, dankzij een sterke lobby (oud-minister Aart-Jan de Geus, oud-CDA voorzitter Jeroen van Velzen en oud-schaatster Yvonne van Gennip steunden haar kandidatuur), uiteindelijk als runner-up op het Binnenhof-pluche terecht.

Een ongetwijfeld flinke domper voor Koster. Maar daar merkte Leeuwarden verder weinig van. Integendeel, want ineens was ze er weer. Maakte ze een fabuleuze rentree op het stedelijke toneel. Het begon allemaal met een breed uitgemeten artikel in de LC van september 2012, waarin ze als vakantieburgemeester werd opgevoerd, nog meer – de zogenaamde blote-benen-foto – als een diva, die veel van haarzelf liet zien. Wat haar op de nodige kritiek en spot kwam te staan. Maar kennelijk geen probleem voor Koster, getuige de reeks van –pikante- kiekjes, die daarna nog volgde. Via Twitter verzonden leuke fotomomentjes aan het strand, ergens in Turkije. Thea Koster als power woman op Yoga-les, als een Epke Zonderland aan de rekstok bij Comenius of –nog cooler- als pitspoes, uitdagend poserend op de motorkap van de dienst Audi.

Ook anderszins was ze niet uit het nieuws weg te slaan: hier bevallig een lint doorknippend, daar charmant een eerste paal slaand. Niets te dol voor de wethouder om op haar voordeligst in beeld te komen, om lijf en leden in de strijd te gooien teneinde het (kiezers-)publiek te behagen.

Thea Koster: dé enig echte, onvervalste ‘glamour girl’ van het College van b&w!

Bij dat alles blijft natuurlijk wel de vraag: kenmerkt haar bestuurlijk-politiek optreden zich vergelijkbaar door glitter en glamour. Dan wordt het beeld ineens toch anders. Want op dit moment vooral in het nieuws vanwege een aantal op haar bordje liggende “hoofdpijn’dossiers, zoals het Europaplein en de Oldenije/Joodse School. Dossiers, die Koster door eigen toedoen tamelijk serieus heeft laten ontsporen door juist het open gesprek met betrokkenen, zij het omwonenden, een schoolleiding, leerkrachten of ouders uit de weg te gaan (fameus is haar wegblijven bij een Europleinoverleg in januari j.l. met bewoners, een soort van Tupperware-party werd van meer belang gevonden). Of door het bits afsnauwen (zoals in de commissie Welzijn van j.l. maart) van raadsleden, die, vervelend genoeg, het fijne wilden weten van het als heimelijk bedoelde Proloog-plan met betrekking tot de Oldenije/Joodse School. In beide dossiers schortte het één en andermaal aan de fijngevoeligheid, aan vermogen tot het creëren van het maatschappelijk draagvlak voor beleidsvoornemens. Het kunnen verdragen van tegengeluiden.

Koster houdt inmiddels ontegenzeggelijk meer van de camera, dan van de meepratende burger of volksvertegenwoordiger.

Een gegeven, dat ‘onze’ burgemeester Crone er toe bracht, hoogstpersoonlijk –achter en vóór de schermen- in te grijpen op beide dossiers. Meer dan opmerkelijk, want hoe zoiets verder ook wordt verkocht, in feite een brevet van onvermogen voor Koster, duidelijk doende zich te verslikken in het geheel.

Het zegt natuurlijk ook wel het één en ander over Crone. Die maakt er hoe langer, hoe meer, een goede gewoonte van om zich -gevraagd of ongevraagd, al was het een oliemannetje- met de portefeuilles van andere collegeleden te bemoeien. Kleine en grote kwesties, van luifels, tot subsidieverstrekking, vergunningverlening en natuurlijk het megalomane projekt Culturele Hoofdstad 2018. Transparantie, democratische controle, publieke verantwoording? Ho maar, Circus Crone, voor al uw acts …. .

Maar terug naar wethouder Koster. Na haar spreekwoordelijke zwanenzang betreffende Den Haag, het dan toch maar weer geprobeerd in de eigen stad. Het verhaal wil, dat ze zich inmiddels heeft opgeworpen als kandidaat-lijsttrekker voor het CDA bij de komende -vanwege de fusie met Boarnsterhim- vervroegde gemeentelijke verkiezingen in november a.s. Daarmee de huidige fractievoorzitter van het CDA in de Raad, Harry van der Molen, die naar verluidt op dezelfde positie aast, danig in de wielen rijdend. De komende weken worden dus erg spannend,. Zeker voor Koster, die twee zeer omstreden zaken door de Raad heeft te loodsen, waarbij de vraag is of ze onverkort steun vanuit de eigen CDA-fractie steun krijgt. Met de verkiezingen in het vooruitzicht laat het zich slechts raden, wie hier wie onder welk mom het politieke vuur aan de schenen gaat leggen. En het gehele slagveld overziende, of de Raad als zodanig nog dwars wil of weet te gaan liggen, gedwee als die, een verzameling trekpoppen gelijk, het College in voorgaande, vergelijkbare situaties heeft laten begaan.

Politieke carrières, hoe zeker die ook lijken, kunnen ‘zo maar’, van het ene op het andere moment, vervliegen. Het PvdA gemeenteraadslid Jan van Olffen kan daar sinds kort meer dan volop over meepraten. Af te wachten is hoe glanzend die van Koster er straks nog bij staat.

cultuur middenstanders zakelijk