Konden ze eens sjiek eten uit de partijkas, moesten ze wel erg lang wachten

Op de vrijdagmarkt trof ik op het terrasje van wafelbakker MARTIN een vrolijke MAX POST. De meubelverkoper had het naar zijn zin. Hij toffelt van vakantie naar vakantie, rijdt wat rond in zijn Opel cabrio en tussendoor zit hij op de golfbaan. Uit zijn verslag over de golfbaan maakte ik op dat zijn prestaties niet over naar huis te schrijven zijn.

Of het serieus bedoeld was, waag ik te betwijfelen maar Max zei wel zin te hebben in een baantje. Een klein baantje. Ut mut nyt te gek. Martin bood hem direct aan om hem te vervangen als wafelbakker. Hij kon wel een personeelslid gebruiken. Bij kaashandel VAN DIJK kon hij ook aan de slag, vertelde Max. Maar het matineuze tijdstip – zes uur – waarop hij zou moeten beginnen lokte hem minder aan. Door de week las hij ’s morgens tot een uur of elf twee kranten, dat zou dan in het gedrang komen. Met het Stadsblad Liwwadders onder de arm vertrok Post naar de nieuwe La Place.

Daarop vroeg wafelbakker Martin mij of ik hem af en toe wilde vervangen. Het was moeilijk om personeel te krijgen, aldus de Meppeler. Beter betalen, wierp ik terug. Ik hoorde laatst dat dit ook het advies was aan de eigenaar van restaurant Proefverlof. Enkele PvdA’ers onder leiding van SIPPIE HIELKEMA, oud-wethouder van Dantumadeel, hadden klachten geuit over de organisatie in het restaurant. Konden ze een keer sjiek eten uit de partijkas, moesten ze lang op het gebodene wachten. Na maanden rommelen is hier de logistiek nog steeds niet op orde. Direct na de opening, nadat het restaurant ten prooi was gevallen aan chaos, sloot WILLEM SCHAAFSMA de deuren om de serveersters beter te instrueren. Maar de instructies hebben nog niet geleid tot een geoliede machine. Het vijfgangendiner dat onlangs door een andere tafel werd genoten ging met zoveel bedieningsproblemen gepaard dat het gezelschap de rekening van 250 euro geheel werd kwijtgescholden. Het gezelschap kreeg te horen dat er in ruil voor subsidie door de gemeente aangeleverd personeel moest worden aangenomen. Hier wreekt zich de lange arm van de gemeente.

In de Albert Heijn aan de Emmakade liep ik op tegen SIP DE HAAN. Ik had hem al jaren niet meer gezien, maar deze mastodont van de Schepenbuurt bleek nog altijd alive and kicking. Nou ja, toen ik hem vroeg hoe het met hem ging, zei hij: niet al te best, maar ik bin der noch. Altijd gevaarlijk om een tachtiger te vragen naar zijn wel en wee, want voor je het weet daalt er een gehele apotheek op je neer en blijkt de patiënt meer dokter te zijn dan ooit vermoed. Het is oppassen geblazen. Voordat je het weet, ontdekt hij bij jou als gesprekspartner achter ieder pukkeltje onvermoede ziektes.

Zoon JERRY stond achter de winkelwagen en beiden nodigden mij uit om snel bij te komen praten. De volgende ochtend al zat ik op de plastic terrasstoel voor ’t Skiphûs, het welbekende wijkgebouw in de Schepenbuurt, een soort Proefverlof voor de minima. Overigens: PvdA’ers hadden ze er in tijden niet meer waargenomen. Ik vroeg de twee mannen, om ze even te jennen, of ze wisten hoe het met BEA MOED was. Moed was een paar jaar geleden als alternatieve welzijnswerker met haar project Big Society binnengehaald, maar werd na enige tijd op brute wijze als een melaatse verstoten. De Haan, niet op zijn mondje gevallen, begon bijna te brullen toen hij haar naam hoorde, maar moest even later ook toegeven dat het plan Big Society, om de bewoners meer zeggenschap te geven over hun eigen handelen, in principe geen slecht idee was. Jammer dat het project vermalen is door de in Leeuwarden almachtige welzijnsinstellingen Welzoo en Amaryllis.

Wie ik ook trof was HARRIE WIERSMA, in het Oranje Bierhuis, waar hij zich druk maakte over het stopzetten van de subsidie van het Odensehuis voor dementerenden. Even babbelen met Harrie en ik had zo een hele lijst te pakken van stadsgenoten die in aanmerking zouden kunnen komen voor opname in dit huis. Harrie, die als een locomotief doordendert in de welzijnswereld, was naast actievoerder voor het huis voor dementerenden voorzitter geworden van resto Van Harte, dat ook al met terugtrekkende steunverleners kampt. De club van oud-wethouder MARCO FLORIJN was al weggevallen onder het fundament van het restaurant dat bedoeld is voor minvermogenden. Ik raadde hem aan om DOUWE BEIMIN voor de kar te spannen, of burgemeester ROEL SLUITER van Harlingen, die zich in de havenstad een beetje begint te vervelen. Of beiden.

Tot slot: eindelijk lijkt er wat beweging te zitten in het terras voor schouwburg De Harmonie. Een decorbouwer heeft er nu een tamelijk zielloze constructie neergezet. Moeten we hier met een mooi glas Texelse Skúmkoppe onder gaan zitten? Ik dacht het niet. Enkele jaren geleden presenteerde KEES VAN DER MEER van de Vrouwenpoort een prachtig plan om deze als terras aangelegde kade ook eens als zodanig te benutten. Schouwburgdirecteur ARTHUR OOSTVOGEL zag weinig in dit particuliere initiatief ook al kon het zonder enige bemoeienis van de schouwburg en op kosten van Van der Meer kon worden uitgevoerd. Ik zag Oostvogel voor het eerst zweten. Alleen het idee al. Oostvogel kreeg steun van het PvdA-raadslid HEIN DE HAAN, ook een man aan wie ik het stadsroer niet direct in handen zou geven. Ik weet niet hoe dit terras bemand gaat worden. Maar ik neem aan dat er opnieuw een blik vrijwilligers wordt opengetrokken. Misschien is serveren iets voor oud-wethouder ANDRIES EKHART, die vast wel een tegenprestatie voor zijn wachtgeld moet leveren? Bij weigering: korten! Het is me wat met de vrijwilligers in onze stad. Bij de portiersloge groet Oostvogel bij het verlaten van zijn schouwburg altijd vriendelijk zijn tien vrijwilligers wanneer hij zich naar zijn boerderette in Gytsjerk spoedt. De tien vrijwilligers in de portiersloge nemen de plaats in van drie betaalde krachten, die waarschijnlijk elders verplicht vrijwilligerswerk verrichten.

Het was me het weekje wel, Andries Veldman