Johannes Beers: GroenLinks zit nu dertig jaar in het college en ik zie het verschil niet

Foto: Marchje Andringa 2026
(tekst: uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

‘De gemeenteraad van Leeuwarden is wel erg saai. Ik vroeg me af: waren wij vroeger ook zo saai?’ Na enkele jaren afwezigheid doet de Partij voor de Dieren weer een gooi naar een zetel, of meerdere, in de Leeuwarder gemeenteraad. Johannes Beers is de lijsttrekker van de partij. In de periode tussen 1994 en 1998 zat hij in de gemeenteraad voor PAL/GroenLinks. ‘Misschien kwam die levendigheid van de vroegere raad mede door VVD-raadslid Puck van Ulzen? Die hanteerde het motto: ik heb nergens verstand van, maar overal een mening over.’ Beers zegt zich aan het legendarische raadslid verwant te voelen.

Zijn partij heeft overigens wél diepgaande kennis vergaard en schroomt geenszins die te verwoorden. Wat dat betreft heeft Beers groot respect voor zijn landelijke fractievoorzitter Esther Ouwehand. Een onlangs gevoerd debat in de Tweede Kamer vormde een van de beweegredenen om zich wederom actief in de politiek te manifesteren. ‘De opstelling van Ouwehand over Gaza sprak mij aan. Dat zij zich daar onomwonden over uitspraak en alleen maar lafbekken in de Tweede Kamer om zich heen zag, maakt haar zo goed. Ik dacht ook meteen: vertel maar hoe het is. Esther is iemand die vuur toont waar anderen het erbij laten zitten. Wie dat vuur heeft in de Leeuwarder raad? Dat weet ik niet zo. Ik heb de laatste tijd de raad gevolgd, maar ik zie nauwelijks vurige raadsleden.’

‘Toen de PVV de grootste partij in het land werd dacht ik: dit bestaat toch niet? En er was meer. In mijn eigen achtertuin in Camminghaburen fladderden een tijd terug vleermuizen. En we hadden vlinders. Allemaal verdwenen. In het waterschap domineren de boeren en wordt de hoogte van het waterpeil grotendeels door hen bepaald. De provinciale staten worden door boeren gedomineerd. Met de voedselvoorziening loopt het niet goed. Het waren voor mij tekenen om actiever te worden en een tegengeluid te laten horen. Toen mijn dochter op de Partij voor de Dieren stemde, en ik hun website bezocht, dacht ik: het is geen one-issuepartij. Dat sprak me aan. Ik wil een verhaal vertellen tegen extreemrechts met al hun leugens. We gaan voor drie raadszetels en als we er zitten gaan we ons ding doen.’

‘De Partij voor de Dieren gaat niet marchanderen als het gaat om dierenleed. Zo’n stevige houding spreekt mij meer aan dan die van GroenLinks, een partij die erg bestuurlijk is geworden. Ik heb er mede voor gezorgd dat de eerste GroenLinks-wethouder Harm Brinks in het college kwam.’ Sinds die tijd maakt GroenLinks standaard deel uit van het Leeuwarder college. Beers: ‘Ze zitten nu dertig jaar in het college en ik zie het verschil niet. Ik zie veel plannen en tien boompjes naast De Waag. Tien jaar geleden is een begin gemaakt met het autoluw maken van de binnenstad. Ik zie nog overal auto’s rijden over de Nieuwestad, Eewal en Wirdumerdijk. De plannen van Evert (wethouder GroenLinks) zijn niet verkeerd, maar ik vraag me af: wanneer gaat hij aan de slag. Klimaatverandering vereist veel meer actie. Het plan van een emissievrije binnenstad, het verbieden van vervuilende auto’s, had allang ingevoerd kunnen worden. Dat is nu weer, waarschijnlijk omdat er verkiezingen aankomen, uitgesteld.’

De klimaatverandering en de maatregelen die deze ontwikkeling in goede banen moet leiden moet volgens de Partij voor de Dieren breed worden aangepakt. Geen kleine pasjes, maar grote stappen. De zorg voor de natuur is een van de speerpunten. De bebouwing rond de Hounspolder bij Goutum is exemplarisch voor hoe het college omgaat met majeure problemen. Beers: ‘Wat doet GroenLinks fout? De Hounspolder. De bouw van woningen moet op grote afstand van die polder blijven, en anders moeten ze maar niet worden gebouwd. Daar maak ik me boos over. Het laat zien dat dit college kiest voor projectontwikkelaars in plaats van voor de natuur. Ik hoop op een meerderheid in de raad die dit tegenhoudt of terugdraait.’

Op de website van de Partij voor de Dieren valt te lezen: De Partij voor de Dieren wil bouwen aan een samenleving waarin iedereen zich welkom en thuis voelt. In De gemeente Leeuwarden is dat helaas niet altijd zo. Te veel mensen hebben het gevoel dat ze er niet bij horen. ‘We hebben de indruk dat het redelijk goed gaat met de opvang van asielzoekers’, zegt Johannes Beers, maar het kan volgens hem stukken beter. ‘Onlangs sprak ik een moslimvrouw die mij vertelde dat sinds de opkomst van de PVV mensen geen blad meer voor de mond nemen. Het is bon ton dat mensen met een andere achtergrond op straat worden uitgescholden. We moeten hier veel meer aandacht aan geven om dit te voorkomen. Ik heb mij geërgerd aan de opvang in het WTC, wat een geklungel. Mensen woonden daar in hokjes met dunne wandjes en geen dak. Nul privacy. Het college heeft hier slap gehandeld. De opvang in het gebouw aan de Heliconweg is ook niet fris. Wij zijn voorstander van de bouw van een degelijk asielzoekerscentrum en tegenstander van een tijdelijke bouw bij de vliegbasis. Een grote stad als Leeuwarden kan gemakkelijk een paar honderd asielzoekers fatsoenlijk opvangen.’

In de stad zouden er netwerken moeten zijn om mensen die onder de radar blijven en enige hulp nodig hebben in beeld te brengen. ‘Wij denken dan aan postbodes en caissières van supermarkten. Die komen die mensen tegen maar weten vaak niet hoe ze verder geholpen kunnen worden. Ook wat het maatschappelijk werk betreft zou dit veel actiever kunnen. Niet wachten op klachten, maar erop af.’ Ook de aanpak van de kwestie rond de brief die vier basisscholen in de wijk Camminghaburen na de zomer naar ouders van leerlingen stuurden, waarin ze waarschuwden voor overlastgevende jongeren die leerlingen tot ontoelaatbaar gedrag probeerden over te halen, zint Beers niet. Hij vindt dat zo’n delicate zaak met open vizier aangepakt moet worden en dat de gemeente niet moet schromen om haar verantwoordelijkheid te nemen. ‘Geen idee hoe dit is opgepakt.’

Volgens Johannes Beers moeten politieke partijen, zeker in deze tijd, zich duidelijk uitspreken. En dat betekent voor de Partij voor de Dieren: tegen de jacht, krimp van de ‘vee-industrie’ en een verbod op de sportvisserij (‘Er zijn genoeg andere hobby’s. Visjes aan een haak het water uit takelen, hoort daar wat ons betreft niet bij’). ‘Onze mensen kijken met een ruime blik naar de wereld en vertalen dat naar hun directe omgeving. Ze zijn gepassioneerd en hebben het hart op de goede plek. Wat mij betreft gaan we terug naar de jaren negentig toen ik in de raad zat: actie! We zeiden: je hebt het Kremlin, het Witte Huis en de raad van Leeuwarden. Dit is ons universum. Maak er wat van. We gaan ervoor zorgen dat het hier minder saai wordt.’

Andries Veldman