Ik kan jullie verzekeren dat de ballen van een jonge ram de lekkerste stukjes van het dier zijn

Eigenlijk zou dit een heel ander verhaaltje worden. Iets over een winterdip door wekenlang grijs weer. Hoe ik dat oplos door me af en toe even op een tropisch eiland te wanen in de zonnestudio. En hoe groot de overgang is nadat de zonnebank je verteld heeft dat je zonsessie is afgelopen en je buiten dat grauwe, natte en vooral koude winterweer inkomt.

Maar toen ik na de yogales over het Vliet naar huis liep, ging ik even bij de halalslager naar binnen voor een paar lamskoteletjes. En tot mijn verbazing lagen er naast de koteletjes een stel lamstestikels. Ballen dus. Thuis ben ik er in de keuken meteen mee aan de slag gegaan. Ik kan jullie verzekeren dat de ballen van een jonge ram de lekkerste stukjes van het dier zijn. Toen ik de uitjes en de tomaten hakte om de balletjes in te laten smoren, moest ik ineens denken aan een berichtje over andere geslachtsdelen. In dat bericht stond namelijk dat de fractievoorzitter van de FNP in deze gemeente schriftelijke vragen heeft gesteld over de Mercuriusfontein. Die staat op een verkeerde plek en hij wordt niet onderhouden. Dat moet anders volgens de FNP. Ik loop wel een paar keer per week langs deze fontein en nee, hij spuit niet vaak water. Maar dat doet de fontein met de kinderkopjes bij het station ook niet. De eerste week na de onthulling van deze ultieme kitsch zag je er nog wel eens wat stoom omheen zweven, zoals bedoeld was. Als er bij die fontein tegenwoordig stoom hangt, zitten er waarschijnlijk een paar tieners te vapen. Nu is deze bronzen god van de handel en de dieven, dat is zeker ongeveer hetzelfde, al meer dan honderd jaar oud. En bij de meeste wat oudere mannen en waarschijnlijk ook bij oude mannelijke goden, wordt dat spuiten een beetje minder. Af en toe een paar druppeltjes, ik merk dat bij mezelf al een beetje.

Ondertussen heb ik de lamstestikels aangebakken en in de saus laten glijden om ze te laten smoren. Ik doe er een paar limoenblaadjes bij, een snufje gember en een scheutje soja. Daarna heb ik weer tijd om aan de Mercuriusfontein te denken. De fontein is ook vies natuurlijk. Door de aanslag van uitlaatgassen en misschien ook wel aanslag van mannen in hoge nood die nog wel goed kunnen spuiten. Maar in de 40 jaar dat ik nu in Liwwadden woon heb ik dat nog nooit anders gezien. Nou ja één keer jaren geleden toen het beeld met minder succes gezandstraald was.

Maar nu wordt er dus actie ondernomen om Mercurius op te poetsen zodat hij straks met een blinkende piemel klaterend kan spuiten. Maar of iedereen dit gaat waarderen weet ik niet. Want een ander ideetje van de gemeente is om de binnenstad te vergroenen. Het Beursplein bij de fontein moet een soort parkje worden met bomen, gras, wandelpaden en bankjes. Kortom een hangplek voor studenten die niet meer op de Groninger universiteit passen en oude mannetjes die verder niets meer omhanden hebben. En dat wordt het probleem. Want ik ben vast niet de enige man die aandrang krijgt van klaterend water zoals er straks uit de piemel van Mercurius komt. Dus hoop ik maar dat er naast de fontein minimaal één Dixy geplaatst wordt. Anders weet je wel waar al die mannetjes naar toe schuifelen om de aandrang te verminderen. En voor je het dan weet ziet de fontein er weer niet uit.

Ik prik even in de lamsklootjes. Nog een half uurtje dan kan ik ze eten.

Klaas Kasma, kok en beginnend boekverkoper in de boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend. (foto hieronder: André Keikes)