‘Ik hou niet van de PvdA. Waarom? Het Kwartje Van Kok’

(tekst op Facebook)

Vrienden. Ik nim jum even met naar de wiek Heechterp-Schieringen. Dat is de wiek die altiid in de lannelecke lijstjes an top staat wer ut slecht met gaat (Vogelaarwijk). Saterdach stak oanze plaatselecke PvdA de thermometer weer us in ‘e bewoaners fan disse wiek. Ik was derbij. Fersamele in ut wiekgebouw en daarna bij meensen anbelle. Gaast ferhúzen, so werd ik welkom heten in ut wiekgebouw. Hest dien hannen al inpakt. Lutz Jacobi was ut dy dat sei. Se wu mij graach de hand schudde en die saten in mien sakken. Ik was wat foorsichtig ut wiekgebouwtsje binnengaan, want foor je ut wete stane je as journalist weer búten. Ut was mij al overkommen bij un wiekskou in Oldegaleien, al bij de fiechbasis (útnodechd deur de ChristenUnie) en oek al eerder bij de PvdA un hun partijpand an ‘e Eewal. Fandaar de hannen in ‘e buse. Foorsichtig kieke hoe de wind staat.

Lutz, Eline, Sjoerd, Jelmer, Jelle, Ditmer, Anne en Jan-Paul waren aanwesech. Ik miste Hein de Haan, sal ut wel druk had hewwe met andere saken. Gelukkig was Jantien de Boer fan de LC der oek. As Jantien der is, dan wudde je nyt so snel wegstuurd, nou? Jantien gaat straks op pad om hoera-reportages te maken van de culturele hoofdstadsteden. Ben benieuwd. Ik wu haar der noch naar frage, maar se was al weer fut foor de nabespreking begon. Se had drie of vier klussen. Ken gebeure. Se froeg mij noch met wie se de buert in moest. Ik sei: gaan maar met Sjoerd met. Wie is dat, sei se. Die blonde, sei ik. Ja. Wie is dat, froeg se mij nochmaals. Ik sei: dat is oanze wethouder Sjoerd Feitsma, kenne je dy nyt? Nou ja, we lese ut morgen wel.

Wylst Jantien op stap ging met Sjoerd toffelde ik achter oans Tweede Kamerlid Lutz Jacobi en oans raadslid Wietse Martens an. Beide komme se út Warga. Lutz sei teugen mij dat se ut contact met de burger ut mooiste findt in haar polletieke loopbaan. Dêr geniet ik fan, so sei se. Se krijt fan ‘e week de 8000ste besoeker in Den Haag op visite. Dat se dat allemaal prachtech findt wu ik graach gelove, want se stapte op ut eerste de beste slachtoffer af dat se in ut fizier kreeg. Ut was un jongefrou die in de ferpleging werkte. Se woande naar tefredenhied in de wiek (Honingboomstraat). Se kwam krekt ut haar werk en was noch kleed in har uniform. Derop droeg se so’n omgekeerd klokje. Se moest om de haverklap kieke hoefeul minuten se noch had om de patiënt fan Noorderbreedte te fersorgen. Ut ging krekt allemaal goëd, maar se su liever wat meer tiid foor haar meensen hewwe.

We liepen na un kwartiertsje ferder en gingen op naar un man die met un supermarktkar (drie kratten goedkoop bier, drie flessen witte wien en un pak papieren sakdoekjes) in de Lijsterbesstraat. Ut bleek te gaan om Van der Bij, ooit PvdA-raadslid weest in Ooststellingwerf. Van der Bij sag dur nyt florrisant út, maar kon sich aardech redde (ik mocht om de privacy fan de meensen fan Lutz en Wietse nyt alles noteare, maar der hew ik mij nyt al te feul fan antrokken). Van der Bij woande in de Abeelstraat, der ging hij met sien supermarktkar hene. Hij had noch kontakt met sien kienders die in Ooststellingwerf woanden, sei hij. Oek de húsarts wist hij noch te finen.

Op naar nummer drie. Der stón meneer Abdi in (pyama?) ‘e deuropening fan sien flat (hy wú nyt op ‘e foto). Wij binne fan de PvdA, sei Lutz. Abdi meteen: Ik hou niet van de PvdA. Hij skreeuwde ut út Lutz: Hoezo? Het Kwartje Van Kok, sei Abdi. Dat had dizze Somaliër toch maar goëd begrepen op de inburgeringscursus. As je Ut Kwartsje Fan Kok roepe, dan bin je foor 100 punten inburgerd. Nou ja, lache fansels. Abdi (60 jaar) was als elektromonteur an ut werk weest. Hij woande eerder in Makkum. Abdi had nyt al te feul klachten. Ik red het wel, so sei hij. Ut klonk nyt helemaal tefreden.

Op naar nummer vier. Onderin de flat ging de deur op een kier. De frou achter de deur fertrouwde ut eerst nyt. Waarom bleek later. Se was anrand deur haar bovenbuurman en had al hulp socht toen se Lutz en Wietse in die rooie PvdA-jassen sach naderen. Ut hele ferhaal kwam derut. Se sat in ‘e skuldsanering. Se hat oek al an ‘e bel trokken bij ut Frontlijnteam, maar – twee weken later – noch niks hoard. Wietse skreef alles op in een mooie map die hij fan Ditmer kregen had. Wietse keek besorgd. Oek Lutz toande medeleven. Ut dochterke fan de frouw was oek al lastigfallen deur de man boven. Ik wil hier weg, sei se teugen ons. Wietse noteerde ut in de map.

We gingen naar nummer vijf, een jonge frou in de Berkenstraat (je snappe wel, we saten in de ABC-buert – Abeelstraat, Berkenstraat, Cederstraat). Riemkje kwam an ‘e deur. Se het twee kienders en un man. Is un Harriekiet, komt út de Harkema en sit nou in un koophúske in Heechterp. Had se achteraf siën nooit doën mutten, sei se. Riemkje was goëd fan ‘e tongriem sneden. Der sat giën woord Spaans bij. Se kon, op frolecke toan, precies angeve wer foor haar de skún wrong. Se het ut Frontlijnteam de deur útset. Se wu holpen wudde met ut op orde krijen fan haar budget (is lukt met behulp fan un buro ut Groningen) maar ut Frontlijnteam wu meer hulp slijte. Se wuden un hulpferlener op haar dak sture foor de kienders. Der was Riemkje nyt fan diend en dat het se oek dúdeleck maakt. Wietse noteerde alles. Se had noch steeds acht hulpferleners om ‘e toanen, de regisseursanpak (alles bij één hulpverlener) noemde se un illusie. Lutz was fol begrip (ik kom oek fan un dorp). Riemkje had oek an de wiekvereniging (an twee verenigingen) anboaden om haar professie as peuterliedster in te setten. Maar se was teugen un muur op botst. Se hadden Riemkje met de neus om hoog afwiisd. Wietse sien pen was bijna leech. Riemkje was der nyt minder blijmoedech fan wudden, maar ut Frontlijnteam kwam der bij har nyt meer in.

In ut foor- en naferslach in ut wiekgebouw kwam ut allemaal ter sprake. De fraach was: wat mutte we hier allemaal met. Fridus van der Berg (sinds jaar en dach de buertburgemeester) had júst angefen dat de problemen in ‘e buert sich beperkten tot ut anskaffen fan zes bankjes. Ja, se wuden oek wel un paar time-out woaningen hewwe. En koopwoaningen in ut achterste deel fan Schieringen (wer in ‘e Vuurdoornstraat un tien-hoogflat op ut programma staat, tot afgrizen fan ut buertskap Skilkampen). Chris Troost fan ut wiekbedrief sat wat met de eisen die allemaal an ‘e frijwillechters steld waren, maar foor de rest toffelde ut allemaal wel. Chef Frontlijnteam Peter Westerhof had oek un ferhaaltsje waar ut bleek dat ut business as usual was.

Ik nim an dat Lutz en Wietse sich noch es achter de oren krabt hewwe in de wetenskap dat dur miljoenen in disse wiek pompt binne wylst de boel noch steeds onder water staat. Nou maar hope op un like fan Hein.

Andries Veldman