Grote delen Leeuwarder Bos morsdood

Grote delen Leeuwarder Bos morsdood. Wethouder Diks stond erbij en keek ernaar.

(Ingezonden)

Onlangs plaatste u iets over het Leeuwarder Bos. Er zal deze zomer veel gekapt, gesnoeid en gediversificeerd worden. Goede bedoelingen, dus. De goede bedoelingen krijgen we steevast geëtaleerd. De werkelijkheid en de invulling, daar moeten we niet teveel naar vragen.

Stakeholders

Eerder dit jaar was er op het gemeentehuis een bespreking met een groot aantal “stakeholders”, zoals de gemeentelijke ambtenaren dat betitelden. Zij kondigden aan, dat vooral naar aanleiding van de storm november 2013 een operatie groot onderhoud op stapel stond. Het hoe en wat was in feite al ingevuld. Het mocht geen geld kosten, maar er zou wel een aanbesteding plaatsvinden. De ingrepen zouden zich concentreren op het oostelijk deel van het bos (destijds gepland als productiebos; toen de bomen omwaaiden bleek er geen prijs voor te maken). Naast stormschade is er ook sprake van aanmerkelijke ziekte-problemen. Onder meer zouden al de abelen, langs de Vierhuisterweg, bij de volkstuinen, richting Havankpark, moeten verdwijnen.

Over de aanbesteding, wie gaat het doen, wat kost het, de bewoners wachten nog op bericht. Er was relevante informatie aan de buurt en omwonenden toegezegd. Volgens onze informatie weet ook de gemeenteraad nergens van.

Grote sterfte

Inmiddels blijkt – bij inspectie ter plekke – dat in het westelijk deel van het bos, in het ontwerp ooit aangekondigd als “parkachtig landschap”, sprake is van grote sterfte op een opmerkelijk aantal percelen. Hier en daar maken fotografen en filmers al surrealistische reportages. Oorzaak : te nat, niet de goede grond voor de geplante boomsoort. Ernstige ontwerpfouten dus. In het genoemde stakeholders-overleg is dit niet gemeld.

Storm verhult

De oorspronkelijke bedoelingen van het bos zijn onvoldoende gerealiseerd. Er is wel veel subsidie (gemeentelijk ,en andere overheden, o.a. Europees) ingestoken. Er is nauwelijks aan de subsidiënten verantwoording afgelegd. Van de kant van de gemeenteraad bleef de belangstelling summier. De plotselinge (ambtelijke) actie van de gemeente om “iets te doen”, met als excuus de storm, verhult een belangrijk deel van de waarheid. De opzet van het bos was van het begin af aan, zo wordt steeds duidelijker, goeddeels gebrekkig. Verkeerde boomsoorten, slechte waterhuishouding, veel te dichte beplanting (waarschijnlijk nodig om te voldoen aan de CO2- doelstelling), leiden nu tot dramatische tonelen. Desgevraagd zeiden de betrokken ambtenaren, dat het niet de bedoeling was om de nu gekozen aanpak ter beoordeling voor te leggen aan de gemeenteraad. De wethouder zal daar begrijpelijk weinig behoefte aan hebben gehad.

Transparantie?

Voorstellen om eens grondig te evalueren – wat wilden we , en hebben we dat bereikt – vallen in slechte aarde. Een grondige evaluatie zou namelijk ook de structurele fouten, die in ontwerp en aanleg optraden, voor het voetlicht brengen. En wethouders en ambtenaren zien dat liever niet. Transparantie ja, maar als het vervelend wordt, dan nee. Zoals dat parkachtig landschap, aan de westkant. Waarschijnlijk altijd al “ter geruststelling” bedoeld, met als doel de mensen een rad voor de ogen te draaien. En nu, zo lijkt het, definitief ter ziele. Wie herinnert aan het inspirerende “parkachtig landschap “, krijgt reacties, vervuld van onbegrip, terug. Terwijl architect Appelman het zelf zo mooi had opgeschreven. Waar is Appelman, om het nu ook nog eens uit te leggen?

CDA: saai

Het CDA opperde het ooit in een verkiezingsprogramma: we vinden het bos wel erg saai. Daarna ook van die kant helaas niets meer gehoord.

Diks en Hoogterp

Wethouder Diks en fractieleider Hoogterp kraaien al jaren over stadstuintjes, bloempjes, en andere leuke groene dingen. Ondertussen laten ze een – toch niet overdreven groot – bos in een aantal jaren voor een groot deel naar de filistijnen gaan. Druk, druk, druk, deze politici. En hun ambtenaren zweven maar in het rond. Wethouder Diks – met een ingeperkte portefeuille, en bij haar herverkiezing een onthutsend groot aantal “tegenstemmers”, waarbij volgens ingewijden ook eigen fractieleden – palavert voort. Ze wilde wel naar Europa, maar vond haar werk tegelijk in Leeuwarden nog niet klaar. Ze moest, bij de start van de verkiezingen, ook bij voorbaat weer wethouder worden, gewoon raadslid, nee hoor, daar was ze boven uitgegroeid. Haar partijtje in Leeuwarden boog voor die wens. Krankzinnig. Maar het Groen-linkse afdelingsbestuur en de verkiezingscommissie, in het stof. Grote onenigheid, verschillende kandidaten, ontevredenheid zelfs in het eigen clubje, maar Diks haar wens is wet. Je snapt er niets van. Een politieke brekebeen in het kwadraat, maar in Leeuwarden handhaaft ze zich.

Lokale politiek

Het is de neergang van de lokale politiek in optima forma. Zelfs voor een klein bos als het Leeuwarder Bos kan wethouder Diks niet zorgen. En ondertussen “serieuze” Europese ambities ontplooien. En Hoogterp kraait zijn hoogste lied. Want die denkt in zijn geheimste droompjes in Leeuwarden nog wel eens wethouder te kunnen worden.

Een stad krijgt het beleid en het college dat het verdient. En daar hoeven we als Leeuwarders momenteel met zijn allen niet vrolijk van te worden.

 
W.g.

Tania (buurtbewoner).

Exacte naam en adres bij redactie bekend.