Groen gas is om te lachen en als energiebeleid om te huilen

(tekst: ict-ondernemer Wietse Elzinga op zijn weblog)

Groen gas, lachgas

‘Friesland aast op landelijk kenniscentrum groen gas’, viel recentelijk op de website van de NOM (Noordelijke ontwikkelingsmaatschappij) te lezen. In de Leeuwarder Courant stond het bericht dat veel mestvergisters die het zogenaamde groene gas produceren op halve kracht of minder draaien. Kennelijk begrijpen Friese bestuurders en beleidsmakers het fijne niet van groen(?) gas ook al kun je het op Internet gewoon vinden.

Volgens burgemeester Crone van Leeuwarden zijn mestvergisters duurzaam. Ik waag het te betwijfelen, ik zou zeggen oordeel zelf en activeer een zoekmachine met ‘Duurzaamheid co-vergisting van dierlijke mest’ en lees het gelijknamige rapport van Alterra, een onderdeel van Wageningen University & Research (WUR). Na het lezen bent u welhaast specialist en kunt u zo in dienst treden van dat kenniscentrum, als het er zou komen. Wat mij betreft komt het er niet.

Zoals micro-organismen van de suikers in druiven alcohol voor wijn weten te maken die mensen energie geeft, zien andere micro-organismen kans de cellulose in gras om te zetten in suikers die een koe energie geven. Bij dat omzettingsproces ontstaat methaan (CH4, in de vorm van aardgas heel geschikt om op te koken) en lachgas (N2O). Beiden zijn net als CO2 broeikasgassen, maar wel een paar factoren erger, die een koe aan de voor- en achterkant laat ontsnappen, affakkelen hoort nu eenmaal niet tot de mogelijkheden. De mest van koeien bevat nog steeds de micro-organismen die het kunstje beheersen om o.a. cellulose om te zetten in methaan – het zogenaamde ‘groene’ gas, stop het in een groot vat, voeg ma�s en andere toegestane stoffen als glycerine toe en roer een en ander: het resultaat een mestvergister die gas produceert. Dat gas bevat enkele tientallen procenten ‘aardgas”, haal dat eruit en pomp dat in het reguliere gasnet en Friese bestuurders en beleidsmakers blij.

Helaas valt en staat een en ander met de prijs van co-vergistingsproducten, veelal afvalstromen uit de voedingsmiddelenindustrie want gegarandeerd vrij van zware metalen en andere ongerechtigheden. Als door vraag en aanbod van reststromen de prijs stijgt kunnen mestvergisters financieel niet meer uit, daarom draaien veel mestvergisters op halve kracht of minder. Het is dus niet zo’n geweldig idee om als samenleving afhankelijk te willen zijn van groen gas. Je kunt veel beter energieconsumenten als woningen en bedrijfspanden veranderen in energieproducenten. In het vakblad de Ingenieur van de Nederlandse ingenieursvereniging vielen onlangs fraaie voorbeelden te bewonderen, het gebeurt op kleine schaal al. Friesland kan beter inzetten op een kenniscentrum voor (energie-)innovaties in de bouw.

Nu worden zonnepanelen op bestaande daken gemonteerd, maar waarom worden er geen daken of dakdelen met zonnepanelen/collectoren seriematig geproduceerd? Of delen van woningen vanaf fabriek voorzien van warmtewisselaars en ventilatesystemen? Legio mogelijkheden om iets aan energieconsumptie te doen zonder de voedselproductie dwars te zitten. Groen gas is om te lachen en als pijler voor economisch en energiebeleid om te huilen.