Friesland verdient een CTO, een Chief Technology Officer

(tekst: ict-ondernemer en oud-raadslid D66 Wietse Elzinga op zijn weblog)

Technologisch al droog achter de oren?

Ik had graag de rijkste vrouw van Duitsland aan de haak willen slaan. Het is het Friese bedrijf Paques uit Balk deels gelukt: ze is minderheidsaandeelhouder geworden. Destijds voorpaginanieuws in de regionale media, ik zal toch eens vragen hoe je zoiets aanpakt. Ook inmiddels rijke mensen willen rendement boeken en ik begrijp dat Paques in beeld kwam vanwege de visie van het bedrijf op een �biobased economy�. Zo�n bedrijf moet als stad aan je binden en dat is deels gelukt. De gezamenlijke onderneming Paqell ( www.paqell.com ) van Paques en Shell is op papier al in Leeuwarden gevestigd, nu nog fysiek.

Met mijn middelbare schoolscheikunde kan ik niet goed beoordelen wat dat bedrijf precies doet. Maar goed dat ze hiervoor geen subsidieaanvraag indienen bij de ambtenaren van de gemeente Leeuwarden want dat wordt wegens een gebrek aan relevante kennis lastig te beoordelen. Ervaring met het ontstaan van watertechnologie-instituut Wetsus leert dat je voortdurend moet aansluiten bij de belevingswereld van bestuurders en beleidsmakers juist vanwege het gebrek aan affiniteit met technologie. Dus nooit eens iets leuks met, zeg, nanotechnologie. Dat kunnen we niet plaatsen. Doei! Voor de toekomst best wel een zorgelijke ontwikkeling. De provincie en de stad zouden een CTO, Chief Technology Officer, moeten hebben. Je moet toch ergens van dromen.

In het algemeen heb ik geen hoge dunk van de projecten van de NOM (Noordelijke ontwikkelingsmaatschappij). Veelal goed bedoeld, maar ook die organisatie ontbreekt het aan echte technologiekennis. Wat te denken van een initiatief genaamd Dutch Drying Institute? Op de vernieuwde website van de NOM word je niet echt wijzer, dus een zoekmachine geactiveerd. Ik zou zeggen vorm uzelf een beeld op http://www.solidsprocessing.nl/magazine/2012/SP2012-1p42.pdf . Er bestaat kennelijk een document waaruit de haalbaarheid van een Dutch Drying Institute (DDI) zou blijken, maar ik ken het niet.

In Friesland zie je hier en daar nog grasdrogerijen. Het kost geweldig veel energie om water aan gras te onttrekken zodat het langer bewaard kan worden. In Leeuwarden staat een fabrikant van zuivelproducten die in poedertorens water aan melk onttrekt zodat de melkpoeder langer houdbaar is en gemakkelijker getransporteerd kan worden. Ook al zou zo�n DDI maar ��n arbeidsplaats opleveren dan zou ik toch binnen de gemeentegrenzen willen hebben. Wanneer je door het bundelen van kennis kunt bewerkstelligen dat producten met minder energie en goedkoper geproduceerd kunnen worden dan heb je wat mij betreft een maatschappelijke verantwoordelijkheid daar iets mee te doen. Nu nog even afwachten of een en ander aansluit bij de belevingswereld van bestuurders en beleidsmakers, die zijn in technologisch opzicht nog niet helemaal droog achter de oren.