Filosoof en miljonair

Bij de senioren van de Leeuwarder Partij van de Arbeid sprak onlangs het PvdA-raadslid Jelle de Visser. De Visser is filosoof. Hij was boer in de buurt van Grou. Momenteel woont hij bij Goutum, in de voormalige woning van onze voormalige burgemeester Loekie van Maaren-van Balen.

De Visser is een vreemde eend in de bijt van Leeuwarder politici. Niet alleen is hij filosoof, hij is ook nog eens miljonair. Filosoof, boer, miljonair en raadslid voor de Partij van de Arbeid. Ik vind dit een mooie combinatie. De Visser schrijft af en toe – naar mijn idee te weinig – ingezonden stukken over belangwekkende onderwerpen in de Leeuwarder Courant.

Tijdens de bijeenkomst van de senioren vertelde hij hoe hij miljonair was geworden. Hij noemde het overigens zelf niet zo, maar dat komt vaker voor bij miljonairs. In 1990 besloot hij het boerenbedrijf op te geven om filosofie te gaan studeren. Hij verkocht zijn melkquotum en was gelijk miljonair. Hem werd nog aangeraden zijn geld elders te parkeren via geheime constructies maar had daarvanafgezien. Anders zou hij nu opgedoken zijn via de Panama Papers. Want die Panama Papers komen dichterbij dan menigeen denkt.

De Visser vertelde dat hij gewoon naar rato belasting had betaald en van de overgebleven tonnen leefde hij nu in de voormalige woning van de oud-burgemeester. De oprijlaan – een beetje miljonair heeft een oprijlaan – van zijn woning kwam een tijdje terug nog in het nieuws omdat enkele bomen het loodje hadden gelegd. De Visser vermoedde een verband met de overhangende stroomkabels, maar echt onderzoek is achterwege gebleven. Het bleef bij een filosofische constatering.

De Visser had een mooi verhaal maar kaatste de bal opvallend vaak terug naar de senioren. Hij kwam met enkele stellingen op de proppen en vroeg de mensen in de zaal vervolgens naar hun mening. Het kwam mij als agoog bekend voor. Het antwoord op tegenvragen ook: Wat vindt u er zelf van? Maar desalniettemin hingen de senioren aan zijn lippen. De filosoof wierp, we hadden het kunnen weten, meer vragen op dan hij beantwoordde. Antwoorden kunnen we van de filosoof ook niet verlangen. Maar van de politicus wel.

Na afloop vroeg ik De Visser of hij wel eens een filosofisch betoog afstak tijdens de fractiebijeenkomsten van zijn partij. Die vergaderen iedere donderdagavond op het stadhuis en het leek mij geen gek idee om De Visser als wijsgeer hier af en toe bij te betrekken. Nee, zei De Visser. Hij werd niet in de gelegenheid gesteld om tijdens die bijeenkomsten zijn licht op de dingen te laten schijnen. Het is mij niet duidelijk of hij hier voldoende op heeft aangedrongen. Jammer, want als er één partij is die filosofische inzichten nodig heeft, dan is het wel de fractie van de Partij van de Arbeid in Leeuwarden.

Andries Veldman

filosoof