Eigenlijk is het wel schandalig dat u deze boeken nu pas gaat lezen, zeg ik tegen de klant. Deze boeken horen bij de opvoeding

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 12 april

Wie leest dit nog, denk ik als mijn eerste klant met 5 afgeprijsde boeken van Alistair Maclean de deur van de Boekenpassage uitloopt. Maar als ik een slok van mijn espresso neem weet ik het: mijn generatiegenoten. Die verlangen terug naar avonturen zonder laptops en mobiele telefoons. Criminelen die een computer hebben zo groot als een huis en spannende hoofdstukken waarin een held op zoek gaat naar een telefooncel om mensen te waarschuwen voor een ramp. Even voel ik me oud. Ik las ze vroeger namelijk ook. Gelukkig komt er een kennis binnen die al mijn kookboeken koopt. Ik wijs hem de tas met nog onuitgepakte kookboeken. Na vijf minuten komt hij met lege handen terug. Dit is niet de bedoeling, zeg ik tegen hem. Je moet wel iets kopen anders heb je straks spijt wanneer je thuis bent. Maar hij belooft verder te zullen zoeken.

Dan komt een mevrouw op een holletje voorbij mijn tafel lopen. Door haar snelheid denk ik dat ze op doorreis is, iemand die van de Sint Jacobsstraat naar de Grote Hoogstraat wil. Maar binnen een paar seconden is ze terug bij mijn tafel. Gelukkig hij is er nog, zegt ze een beetje hijgend en legt een boek dat bestaat uit ingebonden tijdschriften van een Frans tijdschrift uit de jaren 50 van de vorige eeuw voor me neer. Ik zag het gisteren al, maar toen had ik geen geld bij me. Dit boek is er al anderhalf jaar, zeg ik. En er liggen nog wel een paar exemplaren. Dus zo gewild is het niet. Maar ze was bang geweest dat het ondertussen verkocht zou zijn. In dat geval zou ik de andere twee exemplaren ook kopen, zeg ik. Maar die wil ze niet.

Het wordt wat onrustig aan mijn tafel omdat er een aantal kunstenaars aanschuiven die op de Artfair van dit weekend exposeren. Ze willen ook koffie. Ik laat ze zien hoe het apparaat werkt want ik heb geen zin om telkens te halen. Wel zijn ze nieuwsgierig naar de collectie kunstboeken die ik voor deze gelegenheid heb uitgespreid. Aan één van hen verkoop ik een schitterend boek over de kunstenaars van de Bergense school.

Het is stom maar ik heb nooit goed leren fluiten, zeg ik tegen een man. Hij koopt het boek ‘Fluitend door het leven’ van B. Bouter. Het is een praktische handleiding om je geluk te vergroten, staat op de achterflap. Nu weet ik waarom ik me af en toe zo ongelukkig voel. Het is maar een uitdrukking, zegt de man. Ik zou me hartstikke gelukkig prijzen als ik hier tussen de boeken mocht zitten. Dat ben ik ook, maar het is wel waardeloos dat ik niet heb leren fluiten. Maar waarom koop jij dit boek? Voel je je ook ongelukkig, of ben je een rupsje nooit genoeg en vind je dat je recht hebt op nog meer geluk? In dat geval krijg je een euro korting. Nu ben ik pas echt gelukkig, zegt de man als hij zijn pasje boven het pinapparaat houdt.

Mijn laatste klant van deze dag koopt drie klassiekers. ‘Kat en muis’ van Günther Gras, ‘Villa des Roses’ van Willem Elsschot en ‘Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan’ van Louis Couperus. Eigenlijk is het wel schandalig dat u deze boeken nu pas gaat lezen, zeg ik tegen de klant. Deze boeken horen bij de opvoeding. Beter laat dan nooit, zegt hij. En daar heeft hij natuurlijk gelijk aan.

Ik stop zelf het boek ‘Heldenjaren’van P.F. Thomése in mijn tas. Uitgegeven in 1990 zie ik. Ik had dit boek dertig jaar geleden moeten lezen, denk ik. Maar inderdaad, beter laat dan nooit.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.