Dit wordt het jaar van Sander de Rouwe, maar met een sûkerbôle onder de arm redt hij het niet

2018 moet het jaar worden van Sander de Rouwe. Sander de Rouwe is de Friese CDA-gedeputeerde (financiën, economie, kennis en onderwijs, innovatie, toezicht gemeenten) die in de luwte van het provinciaal bestuur aan de touwtjes trekt. Je ziet en hoort hem nauwelijks, maar dat gaat in 2018 zeker veranderen. De Rouwe moet gas geven. 2018 is het oogstjaar voor het zittende college op weg naar de provinciale verkiezingen. Maar wat valt er zoal te oogsten?

Wat we van De Rouwe tot nu toe hebben gezien, stemt allerminst tevree. Gezien de stevige portefeuille die hij beheert, mag er meer resultaat van hem worden verwacht. De oogst is povertjes en dat terwijl de tijd dringt. De Rouwe komt niet weg met investeringen in een biologische fietsbrug bij Ritsumasyl, nieuwe meander en natuur in Hemrikkerscharren of een financieringsregeling voor Friese mkb en mbo. Het is allemaal te klein bier voor wat we van een bestuurder met deze forse portefeuille mogen verwachten.

Tijdens de vorige provinciale verkiezingscampagne zette Sander de Rouwe zijn rivale Jannewietske de Vries (PvdA) op haar plaats door te zeggen ‘even met de beentjes op de vloer, mevrouw De Vries’. De Vries schetste volgens hem onrealistische vergezichten. Maar deze terechte kritiek betekent niet dat De Rouwe zelf nu wegkomt met beleid dat hier een onsje weggeeft en daar een pondje bijstuurt. De Rouwe en zijn team zullen krachtigere stappen moeten zetten. Het gefrutsel voorbij.

De benarde financiële positie van de gemeente Leeuwarden is een van de zaken waarmee De Rouwe korte metten mee moet maken. De Rouwe houdt de gemeente Leeuwarden de hand boven het hoofd in de wetenschap dat een onder curatele stelling in dit culturele feestjaar een onuitwisbare smet op het blazoen zou betekenen. In vergelijkbare gevallen had hij hard ingegrepen. Wat gaat De Rouwe doen nu Leeuwarden de financiën rond het gedroomde Cambuurstadion nog niet op orde heeft?

Tot nu toe laat dit college van GS nog niet echt zien waarin men verschilt van andere colleges.

De vraag ‘hoe het met Friesland gaat’ moet je nooit aan Friezen zelf stellen. Die blinken uit in het geven van sociaal wenselijke antwoorden. Ze zullen zeggen dat we hier gelukkig zijn, een mooie Centrale As hebben aangelegd en ’s zomers op camping Stortemelk op Vlieland bivakkeren (waar de prijzen wel steeds Amsterdamser worden). Een bestuurder zal de krimp aanhalen als aandachtspunt en daar meteen de nieuwe universiteit UCF tegenoverstellen.

Een provincie zou je naar voren moeten schoppen door te kijken naar de factoren die andere regio’s succesvol maken, bijvoorbeeld de regio rond Eindhoven. Van al het geld dat besteed wordt in Nederland aan ontwikkeling en onderzoek gaat een derde naar Eindhoven en omgeving. In 2011 werd de regio Eindhoven door het Intelligent Community Form uitgeroepen tot ‘slimste regio ter wereld’. Zo’n regio zou je op je in moeten laten werken.

Instituten als SNN en NOM zijn niet van zins om uit hun kaders te breken en slagen er niet in om Friesland over een drempel te helpen. In het Friesch Dagblad werd deze week stilgestaan bij nog zo’n club waar je nauwelijks iets van verneemt: SER Noord-Nederland. Friesland en Drenthe hebben besloten hierin geen energie meer te steken. Voormalig staatssecretaris Wilma Mansveld zegt in dit verband in de krant dat het noorden steviger moet opereren. De pijn van het noorden wordt onvoldoende in Den Haag gevoeld. Het Noorden is nog steeds te zachtaardig, aldus Mansveld. Er gaat te weinig dreiging vanuit.

De altijd vrolijk lachende Sander de Rouwe liet ooit optekenen dat hij met een sûkerbôle onder de arm de deuren in Den Haag wel open wist te krijgen. Hij kon zich hierin nog weleens lelijk vergissen. Met suikerbrood en armoedige bierviltjes red je het tegenwoordig niet meer. Tom Poes, verzin een list!

Andries Veldman