AD pleegt politieke karaktermoord via opa-genen

door Ben Stegeman

Familiejournalistiek op z’n smerigst: Politieke karaktermoord via opa-genen.

Het Algemeen Dagblad heeft een nieuw dieptepunt bereikt. Het medium dat zichzelf ooit serieus noemde, bewijst nu dat journalistiek voor sommigen gewoon een wapen is om politieke tegenstanders via familiebanden te vernielen. In een artikel over opa Lidewij de Vos probeert het AD karaktermoord te plegen op een vrouw via haar grootvader. Walgelijk is een understatement.

Laten we het eens ontleden. Een anonieme bron, een historische uitspraak van een overleden wetenschapper en ruim 250 woorden om te benadrukken dat 25 procent van de genen van Lidewij de Vos blijkbaar genoeg is om haar politiek verdacht te maken. Jawel, als je grootvader ooit een verwerpelijk standpunt had, ben jij blijkbaar medeschuldig. Zo werkt wetenschap volgens het AD: genetica bepaalt politieke integriteit.

Wim Rietdijk pleitte in 1999 voor euthanasie bij kinderen met het Syndroom van Down. Absoluut walgelijke ideeën, moreel verwerpelijk en ronduit misselijkmakend. Daar mag een krant over berichten. Daar mag kritisch op worden ingegaan. Maar het koppelen van die opvattingen aan een politieke kleindochter, die daar niets mee te maken heeft? Dat is geen verslaggeving, dat is familiejournalistiek op z’n smerigst.

En laten we eerlijk zijn: dit is puur selectief. Hoofdredacteur Rennie Rijpma had dit stuk nooit goedgekeurd als de grootvader van Henri ‘Rolo’ Bontenbal in kwestie was. Plotseling gaat het niet om feiten of historische context, maar om politieke score via emotionele manipulatie. Nieuws? Nee. Politieke wraak? Ja.

Het AD probeert er nog intellectueel uit te zien: ‘dwarsdenkers’, historische context, analyse… Het is alsof je een koe schildert en denkt dat het een paard wordt. Het artikel oogt nobel, maar het doel is helder: politieke schade aanrichten. Journalisten hebben het recht om een controversiële denker te bespreken. Ze hebben geen recht om een familielid aan de schandpaal te nagelen. Punt.

En wat leert dit ons? Dat het AD de journalistiek gebruikt als wapen. Dat een anonieme bron en een genenpakket voldoende zijn om iemand in diskrediet te brengen. Dat ‘neutrale verslaggeving’ hier een fictie is. Dat de krant zichzelf heeft verheven tot jury, aanklager en beul in één.

Lidewij de Vos is geen erfgenaam van de ideologische misdaden van haar grootvader. Ze is geen marionet van Rietdijk, geen politiek verlengstuk, geen medeverantwoordelijke. En toch wordt ze door het AD neergezet alsof ze dat wel is. Dat is niet alleen onethisch, dat is pure politieke perversiteit in journalistieke vorm.

Dus hier is de samenvatting, voor wie het nog niet begrijpt: Walgelijke ideeën van het verleden mogen besproken worden. Historische figuren mogen worden bekritiseerd. Maar het gebruiken van een familielid als wapen? Dat is geen journalistiek, dat is karaktermoord. Dat is selectieve moraliteit. Dat is hypocrisie verpakt in een krant die zichzelf nog steeds serieus noemt.

Het AD had twee keuzes: verslag doen van Rietdijk als controversieel denker, of via zijn kleinzoon politieke schade toebrengen. Ze kozen het laatste. En daarmee bewijzen ze dat hun ethische grenzen net zo flexibel zijn als hun politieke voorkeuren. Walgelijk, hypocriet, selectief – en bovenal een schoolvoorbeeld van hoe een mainstream medium de publieke opinie probeert te manipuleren via familiebanden.

Dus hier is de moraal van het verhaal, AD: je hoeft geen feiten te verdraaien, je hoeft geen anonieme bronnen te misbruiken, je hoeft alleen maar de genen van een opa te tellen en voilà, politieke karaktermoord geserveerd op een zilveren schaal. Triest dat een landelijk dagblad zich zo laat gebruiken als wapen. Lidewij de Vos kiest haar eigen pad; het AD kiest politieke rancune. En dat is niet journalistiek. Dat is giftige sensatie, vermomd als nieuws.