Us Heit, Us Mem en Us Henk

Se make mij de pis niet lauw

We hebben in onze stad al een Us Heit en een Us Mem, maar daar kan sinds de laatste gemeenteraadsverkiezingen een Us Henk aan worden toegevoegd. Onze wethouder HENK DEINUM, want over hem gaat het natuurlijk, is in korte tijd uitgegroeid tot een geweldenaar. Hij is met hulp van MOHAMMED BENMHAMMED, die hem op de schouders nam, zelfs boven ons uitgestegen. Nog even en zijn naam verschijnt in neonletters boven ons nieuwe culturele kwartier aan de Haniasteeg. Waar MITTERRAND het nog moest doen met een bibliotheek, POMPIDOU met een kunsthal en GISCARD d’ ESTAING met een piramide, hebben wij nu Henk met zijn eigen poppodium.

Waar heb ik deze magistrale Henk voor het eerst ontmoet? En zag ik toen al in dat hij zich zo zou ontwikkelen? Het zijn vragen die mij de laatste week danig hebben beziggehouden. Het moet ergens in de jaren tachtig zijn geweest dat ik Henk voor het eerst ontmoette. Na een persfeest in de Nieuwe Zaal van schouwburg de Harmonie werd ik uitgenodigd om de afterparty mee te maken in de woning van SIKKE DOELE, journalist van de Leeuwarder Courant, in de Leeuwarder Kanaalstraat. Ik kwam nog maar net kijken in de wonderlijke wereld van de journalistiek. Kelner PIET SCHIPPERS van de Harmonie, die mij wel eens bij een toneelvoorstelling had gezien, verwelkomde mij op het persfeest met de woorden: Wat doe’st dou hier? Bist dou fan de Donald Duck? U begrijpt, een groter compliment kon mij in mijn prille journalistieke carrière niet ten deel vallen, al had ik dat toen nog niet meteen door.

In de woning van Sikke Doele en zijn vriendin NYNKE was het een en al jolijt. Er waren twee mastodonten op dat feest waar je onmogelijk omheen kon en die mij dus nog helder op het netvlies staan. De eerste was HENK DEINUM, toentertijd opbouwwerker bij het Centraal Orgaan Leeuwarden. COL, een machtige club die wethouders met woeste plannen in de tang hield, boezemt bij velen in onze gemeente nog angst in. En de ander was ALBERT VAN KEIMPEMA, destijds noordelijk correspondent van de Telegraaf en woonachtig in Pip’s Pub van het Oranje Hotel, zoals hij onlangs nog in café De Ossekop verklaarde.

Als vermeend vertegenwoordiger van de Donald Duck stelde ik mij in huize Doele bescheiden op, een rol die ik volgens mij sindsdien bij diverse gelegenheden vaardig op mij heb weten te nemen. Het is ook niet niks om je in de omgeving van personen met een dergelijke statuur te bewegen. Deinum en Van Keimpema zijn mannen die met hun vocabulaire geweld een slecht functionerende open haard moeiteloos nieuw leven kunnen inblazen.

Ik heb Henk – Albert wat minder – sinds hun optreden in de Kanaalstraat altijd gevolgd. En van Henk kan nu gezegd worden dat hij op de top van de berg staat. Daar staande overziet hij alles en het kan hem niet kwalijk worden genomen dat een detail in het dal hem door bergmist ontgaat. Ik neem niet aan dat Henk nog hoger kan. Bij de actie van Mohammed in het Stadskantoor dacht ik even dat er een draagstoel werd gehaald, want de macht grijpen met slechts 9900 stemmen van de 86.000 is niet niks. Dat grenst aan het ongelooflijke. Daarbij ook nog eens verklaren een eind te hebben gemaakt aan de pietepeuterigheid van onze stad is helemaal formidabel. Dat past helemaal in de lijn van collega-wethouder ISABELLE DIKS, die de stad sinds haar bewind helemaal zag opbloeien en haar zetel verlies toch eigenlijk als grote winst beschouwt. Ook het wegdrukken van een winnende partij als D66 met het verwijt dat hun gebrek aan steun aan Culturele Hoofdstad de stad met een molensteen zou hebben opgezadeld past in dit plaatje en versterkt het machtsbeeld rond Henk. Henk roept en Isabelle hangt de versierselen om. De twee moeten hebben gedacht: als je  een ander de molensteen omhangt, zie je je eigen steen niet meer. Het brengt Henk bijna op een niveau waarbij je moet overwegen om de monumenten Us Heit en Us Mem maar te verwijderen. Die staan er in de schaduw van Us Henk niet meer lekker bij.

Andries Veldman