Opruimer Marcel Schouten: Het wordt steeds minder schoon in Leeuwarden

© Marchje Andringa 2024
(tekst: uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

Opruimer Marcel Schouten

‘Het wordt steeds minder schoon in Leeuwarden’

Vijftien volle zakken per dag

‘Ik krijg complimenten van oudere bewoners’

‘Ik hou van een beetje tempo. Ik moet snelheid ontwikkelen.’ Bijna dagelijks pakt Marcel Schouten zijn grijper en beugel met plastic zak om vuil te gaan rapen. Op een gemiddelde dag loopt hij zo’n tien tot vijftien volle zakken bij elkaar. ‘Wat ik zoal tegenkom? Drugsspuiten, bierblikjes, dooie beesten, waaronder zelfs een geit. Het wordt steeds minder schoon in Leeuwarden. Vaak staan er zakken naast de verzamelcontainer. Ik denk dat dat komt omdat er anders betaald moet worden.’

De wethouder met milieu in zijn portefeuille kan nog zulke mooie resultaten over de kwaliteit van de openbare ruimte ophoesten, Marcel Schouten denkt hier anders over. Hij ziet de dagelijkse praktijk. ‘Het zwerfvuil neemt toe en beslist niet af. Er zijn gebieden waar het steeds erger wordt.’ Schouten heeft ruime ervaring in het opruimwerk. Al ten tijde van de Dienst Sociale Werkplaats werkt hij voor de gemeente Leeuwarden. ‘Die was toen gevestigd aan de Edisonstraat. Van daaruit gingen we op pad. Eerst heb ik zo’n vier jaar in perken en plantsoenen geschoffeld, maar toen ik over kon stappen naar het vuil opruimen met de grijper heb ik die kans met beide handen gegrepen.’ Dit werk doet Schouten nu al ruim twintig jaar naar volle tevredenheid.

‘Ik mag graag autorijden en lopen. Zeven uur ‘s morgens pak ik de auto en ga naar mijn wijk. Elke dag pak ik een andere wijk. Tot half vier loop ik door de straten van bijvoorbeeld Achter de Hoven of langs de Potmarge. Ik werk vooral in het oosten van de stad: Cambuursterpad, het Vliet en de rondweg. Met acht tot tien man verrichten we dit werk iedere dag weer. Ik ben de enige die alleen loopt, dat vind ik prettig. Voordat ik bij de gemeente kwam, werkte ik bij wegenbouwer Verhoeven en Faber in Jirnsum. Toen er mensen uit moesten kon ik blijven als kantinewerker, maar ze wilden niks betalen.’

Het schoffelen waarmee de 55-jarige Schouten zijn werkzaamheden bij de gemeente begon, kon hem niet bekoren. ‘Ik vond dat ze veel te veel op de schoffels leunden om te ouwehoeren. Dat is niks voor mij. Ik mag graag wandelen, of liever nog stevig lopen. Tempo maken.’ Via de app heeft Schouten regelmatig contact met zijn chef Eelco Veenstra of Mark Dekkinga. ‘Als ik losse tegels tegenkom, dan meld ik dat bij hen. Die worden snel rechtgelegd. De gemeente zorgt goed voor ons. Ik krijg aangepaste werkschoenen, want ik loop een beetje moeilijk.’ Tijdens zijn ronde door de wijken wordt Marcel Schouten regelmatig aangesproken. Dat zijn vaak complimenten van de wat oudere bewoners. ‘Dan is het hohoho, ik heb een stukje oranjekoek voor u. Dat was laatst in de Goudenregenstraat. Geld mogen we niet aannemen, drinken wel. De ouderen waarderen mijn werk, jongeren minder.’

Zijn vrije tijd brengt Schouten door in café ‘t Hoekje op de Weaze. Een deel van de clientèle van het inmiddels gesloten Gouden Pilsje uit de Beijerstraat is hiernaartoe verhuisd. ‘Voorheen zat ik vaak in café De Stee, nu zitten we in het Hoekje. Een mooi café, waar nooit trammelant is. Laatst had ik mijn moeder en mijn zus na een slipcursus meegenomen naar het café. Ze vonden het maar zo-zo, denk ik, want na een drankje gingen ze er al vandoor.’

===

‘Hoi, Marcel! Dat was Coby, daar heb ik mee in de klas gezeten.’ Op deze dinsdagmorgen wandelt Marcel vanaf het BP-benzinestation aan de Drachtsterweg via De Rufus naar de dorpskerk van Huizum en langs het Potmargepad naar de Drachtsterweg waar zijn Fiat met laadbak staat geparkeerd. Voor tien uur heeft hij al zes zakken met zwerfafval opgeruimd. Bij het tankstation leunt Betty Houkes uit het raampje van haar grote bolide. Ze spreekt enige bemoedigende woorden tegen Marcel. ‘Ze was mijn buurvrouw in de Grote Kerkstraat. Bij dit benzinestation ligt altijd rommel. Om de drie passen kan ik iets oprapen. Ja, ik word regelmatig gegroet. Pietje Roozendaal toetert altijd als hij passeert. Als het regent, schuil in ik de auto. Daar houd ik ook mijn pauzes. Koffie heb ik zelf mee. Nee, die in de kantine is niet te zuipen. Hier bij dit bankje (Potmargepad) staat een blauwe afvalbak, maar hier liggen toch altijd papiertjes, flesjes of andere troep onder de bank.’

© Marchje Andringa 2024