Ons stroomnetwerk had tot voor een paar jaar de hoogste betrouwbaarheid ter wereld. We zijn druk bezig het te ontwrichten

Foto: A. Keikes

Terugleverboete

“Niet stoppen met saldering……” kopte het artikel van Wilbert Elting in de LC van 25 mei.

Eindelijk nam minister Jetten eens een verstandig besluit: Stop op termijn met de vergoeding van teruglevering van zonnestroom en betaal een boete over de teveel opgewekte elektriciteit.

Maatregelen om de onbruikbare zonnestroompieken waarmee hij ons land heeft opgezadeld te beteugelen. Stormen van protest vanuit de hoek van de subsidiegenieters. Jarenlang subsidies op zonnepanelen, Tesla`s en warmtepompen ontvangen. En nagenoeg gratis stroom. En die nu moeten gaan betalen voor de energieontwrichting die ze hebben veroorzaakt. Paniek alom. Ze willen geen cent er bij inschieten. HuH? Ze deden dit toch allemaal ter wille van het klimaat?

Maar helaas, onze toekomstige regering heeft uit opportunistische overwegingen besloten de boete te schrappen. En de Kamer gaat hier maar al te graag mee akkoord. Dus de piek-overbelasting van ons elektriciteitsnet gaat gewoon door. Ik zag weer een volksvertegenwoordigster langskomen met kennis van natuurkunde en rekenen op lagere schoolniveau. Zij had de oplossing voor de piekproductie. Gewoon opslaan in accu`s, die er niet zijn. Of waterstof van maken. Via elektrolyse. Die fabrieken zijn er nauwelijks. En dat gaat nog jaren duren. Onze nationale, door velen verachte trots, de Shell is druk aan de slag met de ontwikkeling van deze installaties. Zo`n elektrolyse heeft een betrouwbare, constante stroomvoorziening nodig. Dus opvang van onvoorspelbare pieken en dalen is niet aan de orde.

Dit alles is het gevolgen van de totaal ondoordachte, gefragmenteerde zogenaamde groene energietransitie.

We moesten weg van fossiele brandstof. Dus weg met kolen, olie en gas. Zon en wind, ja zelfs de smerige biomassa moet het worden.

Maar daaraan zijn condities verbonden die geheel genegeerd zijn. De aanpak was volkomen hap snap. We gaan vervuilende centrales sluiten. Deze betrouwbare, van het weer onafhankelijke stroombronnen werden vervangen door wind en zonne-energie die er nog niet in voldoende mate is. En zeker geen continue – en regelbare – stroomvoorziening opleveren. Kennelijk hebben de beslisser nooit van hun moeder geleerd dat je je oude schoenen niet moet weggooien voordat je zeker weet dat je nieuwe schoenen lekker zitten.

Gelijktijdig de vraag naar stroom met vette subsidies opvoeren. En wat blijkt nu? De stroom is niet beschikbaar, of op de verkeerde momenten. De zon en wind kunnen we niet aansturen, nietwaar? En de grootste miskleun is de aanslag op de elektra infrastructuur die we hebben. Die is al bijna 100 jaar gebaseerd op een spin-in-het-web systeem. Heel simpel voorgesteld: je hebt een aantal centrales die de omgeving van stroom voorzien. Hoe verder weg van de centrale, en dus dichter bij de gebruiker, hoe lager de capaciteit van het net wordt. Met de geleidelijke toename van energiebehoefte is dit net de afgelopen decennia uitgebreid, de capaciteit verhoogd, en er waren nooit leveringsproblemen. Woonwijken en industriebedrijven werden ruim van te voren gepland zodat de elektriciteitscapaciteit vergroot. Netverzwaring heet dat, met handhaving van de “spin in het web” systeem. En wat hebben we de laatste jaren gedaan? In die “spinnewebben“ worden tal van nieuwe stroomproducenten toegelaten. De aansluiting op het net kan bijna nooit vlak in de buurt, er moet een geschikt aansluitpunt beschikbaar zijn. Voorbeeld: het windpark in het IJsselmeer. De 89 molens zijn met 90 kilometer kabel verbonden met een transformator op Breezanddijk. Midden op de Afsluitdijk. En vandaar loopt een kabel naar een transformatorstation in Oudehaske. Zestig kilometer verderop. (Ter informatie: dit park voorziet in 1,2% van de nationale energiebehoefte. Als het waait tenminste.)

De gevolgen van de vraagstimulatie is desastreus voor ons net. Dit netwerk had tot voor een paar jaar de hoogste betrouwbaarheid ter wereld. We zijn druk bezig het te ontwrichten. De gevolgen zie je nu al. Ondanks de groene dromen moest Jette vanwege stroomgebrek onlangs met het schaamrood op de kaken besluiten toch maar weer zo’n smerige centrale opnieuw te starten.

Ondanks dat we wereldkampioen zonnepanelen zijn.

We hebben de vraag ongelooflijk opgejaagd. Een elektrische auto verbruikt gemiddeld net zoveel stroom als drie huishoudens. En daarop is het bestaande net niet berekend, dus stroomlevering is nagenoeg onmogelijk. En de zo bejubelde warmtepomp? Dat is een stroomvreter eerste klas, als het echt koud word slurpt hij stroom om elektrisch bij te verwarmen dus die vergroten het leveringsprobleem.

En Utrecht, jaren koploper in de milieumaatregelen, ik zie het als gepest, heeft inmiddels een laadverbod voor elektrische auto’s uitgevaardigd. Nieuwe woonwijken en industrieën kunnen niet aangesloten worden. Een GGZ-inrichting moet noodgedwongen nog een aantal jaren op dieselgeneratoren draaien. Voorbeelden te over.

En het gaat jaren duren voor deze zelf gecreëerde problemen zijn opgelost. Een nieuw elektriciteitsnetwerk neemt jaren. En de vraag is of er voldoende grondstoffen en vaklieden voorhanden zijn om deze klus te klaren. We zullen nog jaren in de problemen blijven zitten.

Gert van Meegdenburg

Principieel tegenstander van Tesla, zonnepaneel en warmtepomp.

Noodgedwongen subsidiebetaler voor bovenstaande