‘Nu al een onverbiddelijke bestseller’

BOEKENPASSAGE DE RODE LOPER 25 november

Als ik de Rode Loper geopend heb, loop ik eerst even naar de stapel nieuwe boeken die op de grote tafel ligt. Gisteren is de presentatie geweest en het eerste exemplaar aangeboden aan de oud-burgemeester van Leeuwarden Geert Dales. Het Vrolijke Leven in een Provincie Hoofdstad is de titel en het is een bonte verzameling artikelen en columns uit het fameuze stadsblad Liwwadders. Ik herschik de boeken even tot keurige stapeltjes en vraag mezelf af of ik er nog een kaartje bij zal zetten met ‘Nu al een onverbiddelijke bestseller’. Net zoals vroeger op het boek van Ik Jan Cremer stond.

Maar de tijd om een kaartje te maken wordt me niet gegund, een beginnend boekverkoper moet doen waarvoor hij is ingehuurd, namelijk boeken verkopen. Een jongen komt naar me toe en vertelt me dat hij De Rode Loper zo’n leuke winkel vindt. Hij heeft een boek van Harry Mulisch in zijn hand. Kent u het, vraagt hij en laat me de titel zien. ‘Siegfried’. Is het erg als ik je vertel dat ik nog nooit verder ben gekomen in een boek van Mulisch dan de eerste vijftig pagina’s, vraag ik. Voor hem is het zijn eerste boek van Mulisch. Als je stopt met dit boek voor pagina vijftig, mag je het wel terugbrengen, zeg ik.

En dan begint mijn baantje als beginnend boekverkoper even op werken te lijken. Er staat een rijtje van drie jongeren die willen afrekenen. De asielzoeker van Arnon Grunberg gaat bij een meisje in de tas. En het volgende boek is van Jack Kerouac, Satori in Parijs. Heb je On the road ook gelezen, vraag ik. Nee, maar mijn grootvader zei dat ik eens iets van Kerouac moest lezen, zegt de jongen die wil afrekenen. Als daarna een meisje een boekje over kalligrafie heeft afgerekend, moet ik eerst even bijkomen. Ik maak een espresso en sta in mezelf te foeteren. Zijn grootvader vond dat hij Kerouac moest lezen. verdomme, ben ik al zo oud nu, dat boeken uit mijn jeugd door grootvaders worden geadviseerd om te lezen?

Lang heb ik geen tijd om medelijden met mijn oude ik te hebben. Er staat een mevrouw bij mijn tafel met het boek De acht bergen, van de Italiaanse schrijver Paolo Cognetti. Een boek over vriendschap en de Italiaanse natuur. De mevrouw heeft de verfilming van het boek gezien. Dan kan dit boek alleen maar tegenvallen, zeg ik. Weet u zeker dat u er vijf euro aan wilt uitgeven? Maar de mevrouw laat zich niet kennen en pint vijf euro.

De volgende klant komt helemaal opgetogen bij me met een omnibus van Hubert Lampo ‘De Antwerpse romans. Hij is verzamelaar van Lampo en in deze omnibus staat één boek dat hij nog niet gelezen heeft. ‘De komst van Joachim Stiller’. Gefeliciteerd, zeg ik, en dan nu naar het volgende verzamelproject.

Er is nog een verzamelaar in de winkel. Ik heb hem al gespot vanaf mijn warme plek in de Schaakkas die midden in de Rode Loper staat. Hij verzamelt het tijdschrift Leovardia en heeft gevraagd of wij de nummers 1, 2 en 3 ook hebben. Ze liggen voor hem achteruit, maar dat vertel ik hem pas als hij de stapel op de tafel heeft doorgespit. Het is altijd mooi om te zien hoe blij iemand kan zijn als hij iets vindt terwijl hij de moed eigenlijk al opgegeven had.

Dan zijn er twee meisjes en een jongen van rond de twintig die twee hele dikke boeken met sprookjes van Grimm en Andersen kopen. Gaan jullie elkaar sprookjes voorlezen, vraag ik of gaan jullie ouders jullie hieruit vertellen voor het slapen gaan? Nee, ze gaan de boeken aan elkaar uitlenen als ze alle sprookjes gelezen hebben, zeggen ze.

Mijn laatst klant van vandaag koopt twee fotoboeken. ‘Meisjes van veertig’ en ‘IJzer’. Ik ben blij dat het laatste boek eindelijk verkocht wordt. Ik leg het al een jaar lang op diverse strategische plekken in de winkel omdat ik het zo’n mooi boek vind dat verdient om mooi opengeslagen op een designtafel te liggen. Het ijzeren plaatje dat op de omslag is geplakt, begint al een beetje te roesten. Mijn man is ijzerwerker, zeg de mevrouw die de boeken koopt. En het boek over de meisjes van veertig is voor u, vraag ik. Ze glimlacht even. Ik denk dat de fotograaf niet zo goed was in leeftijden inschatten, zeg ik. De meisjes van veertig die ik gekend heb zagen er veel ouder uit. Ik krijg weer een glimlach.

Ik loop vandaag naar huis zonder een boek mee te nemen. Thuis op tafel ligt immers nog opengeslagen de onverbiddelijke bestseller ‘Het Vrolijke Leven in een Provinciestad’. Dat moet eerst uit.

Klaas Kasma, beginnend boekverkoper in boekenpassage De Rode Loper in de Sint Jacobsstraat. Iedere dag, behalve maandag, geopend.