Rimmer Mulder: Print verdwijnt – Poul Madsen: Print verdwijnt op termijn

Rimmer Mulder, onderkoning van Friesland. Dat is de kop in De Persmus, het orgaan van ons nationaal Persmuseum. Mulder was 22 jaar hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant.

Liwwadders.nl zit uiteraard niet stil in het weekend en las het artikel met belangstelling. Enkele hoogtepunten.

UPDATE: Poul Madsen van het Deense Ekstra Bladet: Journalisten zijn superconservatief

Standaard

‘Ik kreeg toen te horen dat Het Parool ‘de’ standaard was. Sfeerverhalen van Han Mulder, interviews van Willem. Henri Knap: kijk maar goed naar Het Parool, kan je zien hoe het moet. Nu zakt Het Parool helemaal weg hè? Jammer, dat je in de hoofdstad van Nederland niet meer een eigen krant overeind kunt houden.’

Oudste dochter

‘Is tegen al mijn adviezen in journalist geworden (bij Noordhollands Dagblad). Ik had haar gewaarschuwd voor de teruglopende werkgelegenheid. Maar ze kan het wel!’

Onderkoning van Friesland

‘Onzin! Ja, de Leeuwarder Courant is natuurlijk een instituut. Als je daar het boegbeeld van wordt, hoor je bij een bepaalde infrastructuur van de provincie. ‘

Wiegeltijd

‘Al in 1988 was er de affaire-Smallenbroek: burgemeester maakt het tijdens avondje stappen met CDA-vriendje Sytze Faber een beetje bont. Politieman tipte ons. Wiegel wilde het uit de krant houden, geen commentaar. Hij belde mij rechtstreeks. Gaf toch een reactie. Niet via mij, maar via mijn verslaggever: ik wou even de verhoudingen aangeven. Daarna wilde hij met mij lunchen. Prettig gesprek. Hij vertelde me iets in vertrouwen om me te testen. Het zou voorpaginanieuws geweest zijn. ik heb het niet geplaatst. Dacht: dan ben ik mijn relatie met Wiegel helemaal kwijt. Dat heeft enorm veel voordeel gegeven: altijd een uitstekende relatie gehad, wederzijds. Daarna vaak genoeg nieuwtjes die ik direct kon gebruiken. Sommige redacteuren vinden dan dat je erg dicht bij de macht zit. Dat gaf wel bepaalde spanning.’ Wat was dat nou, dat nieuwtje? Een burgemeestersbenoeming. Dat was altijd wel wat in Friesland.’

Friesch Dagblad

‘Vorig jaar voor één euro gekocht door NDC, de Noordelijke Dagbladcombinatie. Dat zegt iets over de deplorabele toestand waarin dat bedrijf terecht was gekomen. Veel bewondering voor gehad, maar bedrijfseconomisch was het allang niet meer haalbaar. We hebben ooit één fusiegesprek gehad maar voor het Friesch Dagblad was  het te enenmale ondenkbaar om met de duivel te pacteren. Dat was van tafel. Jawel, collega Lútsen Kooistra en ik konden persoonlijk wel met elkaar overweg. Hoewel, hij had er een handje van te vertellen dat er in Nederland nog maar één plek was waar goede journalistiek werd bedreven en dat was bij hem. Ik heb nooit mijn respect onder stoelen of banken gehouden. Toch werd het steeds minder, ze kwamen niet meer waar ze zijn moesten.’

Regionale pers

‘Overschat de positie van landelijke kranten niet. Ook daar gaan de oplagen omlaag. Zie het bastion De Telegraaf: tegen de miljoen op zaterdag destijds, nu zowat nog de helft. (…) Ik heb het over de publieke functie van de journalistiek: die is in de regio het meest in gevaar gekomen. De regionale omroepen, vrijwel honderd procent publiek gefinancierd, staan ook onder druk, moeten ook bezuinigen. Maar zij hebben al nooit kunnen oppikken wat regionale kranten moesten laten liggen: daar zijn ze te klein voor.’

Digitalisering om verdere afkalving te voorkomen

‘Wel digitaal. Men gaat van de print af’. (..) Ik zie de echte oplossing in, voor een belangrijk deel, publieke financiering. (..) Als je het geld voor de regionale omroepen iets anders zou besteden, kun je meer relevante journalistiek overeind houden.’ Door het naar de dagbladen te sluizen? ‘Door te dwingen tot samenwerking. (…) Ik denk dat we de invloed van de digitalisering op de samenleving nog onderschatten. (..) Ik heb een jaar geprobeerd De Volkskrant alleen digitaal te lezen: het beviel mij ab-so-luut niet. Toch verschuift het.’